Sygn. akt XVII AmA 172/13 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes UOKiK, pozwany), po przeprowadzeniu z urzędu wobec (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w P. ( (...) V., pow

§ III ust. 5, klient zobowiązany jest osobiście dostarczyć towar do siedziby firmy na koszt własny.”, co narusza przepisy art. 2 ust. 1 i 3 w zw z art. 17 ustawy ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny i stwierdził zaniechanie jej stosowania z dniem 6 listopada 2012 r.; VI. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy ochronie konkurencji i konsumentów nałożył się na (...) V., w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 tej ustawy w zakresie opisanym w: - pkt I sentencji decyzji, karę pieniężną w wysokości 17.860 zł, - pkt II sentencji decyzji, karę pieniężną w wysokości 66.975 zł, - pkt III sentencji decyzji, karę pieniężną w wysokości 66.975 zł, - pkt IV sentencji decyzji, karę pieniężną w wysokości 22.325 zł, - pkt V sentencji decyzji, karę pieniężną w wysokości 22.325 zł. (...) sp. z o.o. sp.k. z/s w P. w złożonym odwołaniu zaskarżyła decyzję Prezesa UOKiK w części, to jest w zakresie pkt I a, pkt I b zdanie 1: „Kupujący zawiadomi Sprzedawcę o zmianie nazwiska, adresu zamieszkania, miejsca pracy pod rygorem odpowiedzialności za powstałą szkodę”, pkt I d, pkt II, pkt IV, oraz pkt VI 1, 2, 3, 4 i

1. Zaskarżonej decyzji powód zarzucił:
2. naruszenie art. 24 ust.1 i 2 uokik w zw. z art. 65 kpc poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, iż stosowanie przez powoda wskazanych w pkt I lit „a”, lit „b” zd. 1 oraz lit „d” zaskarżonej decyzji postanowień wzorca umownego, było praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów,
3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż wskazane w zaskarżonej decyzji w pkt I lit. „a”, lit. „b” zd. 1 oraz lit „d” postanowienia są postanowieniami wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 kpc i w konsekwencji wadliwe uznanie, że stosowanie przez powoda tych postanowień stanowi określoną w art. 24 ust. 1 i 2 uokik praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów,
4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że powód stosował praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów w zakresie niewręczania konsumentom wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy (pkt II decyzji) w okresie od 15 maja 2013 r. i w konsekwencji wadliwe orzeczenie o wysokości nałożonej na powoda kary,
5. naruszenie art. 24 ust.1 i 2 uokik w zw. z art. 65 kpc oraz art. 8 ust. 3 w zw. z art. 11 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, iż postanowienie wzorca umownego stosowanego przez powoda, wskazane w pkt IV zaskarżonej decyzji narusza przepis art. 8 ust. 3 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej,
6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż wskazane w zaskarżonej decyzji w pkt IV postanowienie umowne dopuszczało sytuację, w której pomimo niezajęcia przez powoda stanowiska w przedmiocie zasadności reklamacji w ustawowym terminie, w okresie między 15 a 21 dniem od daty złożenia reklamacji konsument mógł na podstawie przedmiotowego postanowienia otrzymać negatywną decyzję co do zgłoszonego roszczenia, 6.naruszenie art. 106 ust.1 uokik poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie w pkt VI, że nałożenie kar za każdą ze stwierdzonych praktyk jest konieczne,
7. naruszenie art. 42 Konstytucji i art. 111 uokik poprzez jego błędną wykładnię błędne zastosowanie poprzez nieuwzględnienie okoliczności wpływających na wymiar kar, w szczególności nieuwzględnienie stopnia winy oraz przyjęcie, że orzeczone kary są adekwatne do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przepisów, wadliwe przyjęcie, że kara musi spełniać funkcję represyjną; nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy wszystkich przesłanek przewidzianych w tym przepisie, w szczególności jako okoliczności łagodzącej aktywnego współdziałania powoda z Prezesem UOKiK oraz brak wcześniejszego naruszania przez powoda norm prawa ochrony konkurencji. Mając na uwadze przedstawione zarzuty powód wniósł o:
8. uchylenie decyzji w zakresie pkt I lit. „a”, lit. „b” zd. 1, „d”, pkt IV, oraz pkt VI ppkt 1, 2, 3, 4 i
9. W przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku powód wniósł o:
10. zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie pkt VI ppkt 1-5 poprzez obniżenie poszczególnych kar pieniężnych o 95%. Powód wniósł również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem powoda Prezes UOKiK błędnie stwierdził, że wymienione w pkt I lit. a, b zd. 1 oraz lit. d decyzji postanowienia stosowanego przez (...) V. w stosunkach z konsumentami wzorca umownego są tożsame z postanowieniami wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Brak więc podstaw do przyjęcia, że wykorzystywanie przez powoda we wzorcu umownym wskazanych postanowień stanowiło, wymienioną w art. 24 ust. 1 i 2 uokik, niedozwoloną praktykę naruszająca zbiorowe interesy konsumentów. Powód zauważył, że:
11. niektóre z powołanych przez pozwanego klauzul zostały wpisane do prowadzonego przez Prezesa UOKiK rejestru dopiero po dacie zaprzestania stosowania przez (...) V. klauzuli wskazanej w pkt 1a zaskarżonej decyzji,
12. pierwsze zdanie klauzuli wymienionej w pkt 1 b decyzji jest autonomiczne w stosunku do jej zdania drugiego i powinno być oceniane odrębnie, a oświadczenia woli powoda doręczane konsumentom nie mogły być na podstawie zdania 1 uznane za skutecznie doręczone,
13. kwestionowane w pkt 1 d decyzji postanowienie określa zasady udzielonej gwarancji, jego treść nie mogła być dowolnie interpretowana. W odniesieniu do praktyki wymienionej w pkt II decyzji powód podniósł, że praktyki niewręczania konsumentom oświadczenia o odstąpieniu od umowy zaniechał wcześniej, niż z dniem 15 maja 2013 r. Powołał się na znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego oświadczenia o odstąpieniu od umowy z dnia 2 i 7 maja 2013 r. oraz dołączone do odwołania oświadczenia z dnia 30 kwietnia 2013 r., 6 i 11 maja 2013 r. Stwierdził, że okoliczność wcześniejszego zaprzestania stosowania wymienionej praktyki świadczy o mniejszych negatywnych skutkach i niższej społecznej szkodliwości działań powoda, co uzasadnia zmniejszenie nałożonej na (...) V. w decyzji kary. Powód nie zgodził się z zawartą w decyzji oceną, iż wymienione w jej pkt IV postanowienie dopuszcza sytuację, w której mimo niezajęcia przez przedsiębiorcę w ustawowym terminie stanowiska w przedmiocie reklamacji konsument, w okresie między 15 a 21 dniem od złożenia reklamacji otrzyma informację o odmowie jej uwzględnienia. Zdaniem powoda wskazane postanowienie nie ma związku z art. 8 ust. 3 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego. Celem jego zamieszczenia we wzorcu nie było wyeliminowanie domniemania z ww. przepisu. Stanowi ono wyłącznie zobowiązanie powoda do udzielenia odpowiedzi na zgłoszone żądanie i nie daje powodowi prawa do negatywnego rozpatrywania reklamacji mimo braku odpowiedzi na reklamację w terminie 14 dni od dnia jej zgłoszenia. Treść kwestionowanego w pkt IV decyzji postanowienia nie narusza art. 8 ust. 3 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego, a zamieszczenie go przez powoda we wzorcu umownym nie stanowiło określonej w art. 24 ust.1 i 2 uokik, zarzucanej praktyki. Wobec przedstawionej argumentacji powód stwierdził, że nałożenie w decyzji kar pieniężnych nie było konieczne do osiągnięcia celów postępowania. Wskazał na wynikającą z art. 106 ust.1 pkt 4 uokik zasadę fakultatywności stosowania kar, których nałożenie powinno być w decyzji uzasadnione. Powód zarzucił, iż w decyzji wskazano jedynie, iż nałożenie kar za każdą ze stwierdzonych praktyk było uzasadnione. Podkreślił, że okoliczność dobrowolnego zaprzestania stosowania zarzucanych praktyk została stwierdzona w toku postępowania, lecz nie została uwzględniona przez pozwanego jako przesłanka wystarczająca do odstąpienia od nałożenia kary. Powód zaznaczył, iż dobrowolnie zaprzestał stosowania określonych w decyzji praktyk, naruszenia miały charakter nieumyślny, a w toku postępowania współpracował z Prezesem UOKiK. Zdaniem powoda w postępowaniu, którego celem jest ochrona interesów konsumentów, karanie przedsiębiorców nie jest zasadne. Powód wskazał, że w przypadku nałożenia kary pieniężnej zasady sądowej weryfikacji prawidłowości orzeczenia organu regulacyjnego powinny odpowiadać wymogom, jakie obowiązują sąd orzekający w sprawie karnej. Zarzucił, że przy ustalaniu wysokości kar Prezes UOKiK uwzględnił jedynie okoliczność zaniechania naruszeń, pomijając wymienione w art. 111 uokik dyrektywy wymiaru kary i uznał, że kara powinna mieć charakter represyjny. Według powoda przy określaniu wysokości kary pieniężnej należało mieć na uwadze prewencyjną i edukacyjną funkcję kary. Powód zarzucił pozwanemu pominięcie w sprawie okoliczności łagodzących, polegających na braku winy, dotychczasowym zachowaniu się przedsiębiorcy, krótkotrwałym stosowaniu naruszeń i niskiej społecznej szkodliwości czynu, mających wpływ na wysokość nałożonych decyzją kar. Oświadczył, że dopiero na skutek wszczęcia postępowania spółka (...) uzyskała świadomość nienależytego postępowania w stosunkach z konsumentami, a jej działanie w stosunkach z konsumentami było niezamierzone. Powołując się na informacje wynikające z bilansu powód zauważył, iż suma nałożonych decyzją kar wynosi około 10% zysku netto spółki, osiągniętego w roku
14. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podtrzymał w całości wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, dotyczące oceny działań powoda, uznanych za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust.1 i 2 uokik i stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących praktyki polegającej na stosowaniu przez powoda postanowień wpisanych do rejestru klauzul niedozwolonych pozwany wskazał, że dla stwierdzenia stosowania tego rodzaju praktyki wystarczające jest wykazanie, iż przedsiębiorca w obrocie z konsumentami posługuje się wzorcem umownym zawierającym postanowienia tożsame z postanowieniami wpisanymi do rejestru. Przedmiotem oceny jest treść postanowień wzorca stosowanego przez przedsiębiorcę a nie realne skutki, jakie praktyka przedsiębiorcy wywierała na interesy konsumentów, które pozostają poza przedmiotem prowadzonego postępowania. Relacja maksymalnych kosztów windykacyjnych do wartości przeciętnej umowy zawieranej przez powoda nie ma znaczenia dla istoty przypisanej powodowi praktyki. Pozwany zauważył, że nie kwestionował daty zaprzestania stosowania przez powoda postanowienia wymienionego w pkt I lit.a decyzji. Zarzuty powoda, dotyczące pozostałych postanowień zamieszczonych we wzorcu umownym, wykorzystywanym przez (...) V., zdaniem pozwanego również nie zasługiwały na uwzględnienie. W odpowiedzi na zarzuty powoda dotyczące praktyki określonej w pkt II decyzji Prezes UOKiK wskazał, że zgodnie z art. 27 ust.3 uokik ciężar udowodnienia zaniechania stosowania zarzucanej praktyki spoczywa na przedsiębiorcy. W toku postępowania administracyjnego powód, przy piśmie z dnia 15 maja 2013 r. złożył wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, jednak nie sprecyzował daty, od której wręcza ten formularz konsumentom. Mając na uwadze, że z przedstawionych w odwołaniu dowodów wynika, iż oświadczenie o odstąpieniu od umowy powód stosuje faktycznie od dnia 30 kwietnia 2013 r., Prezes UOKiK uznał, że brak wystarczających podstaw do zmiany nałożonej decyzją kary pieniężnej. Twierdzenia powoda, dotyczące praktyki określonej w pkt IV decyzji, zdaniem Prezesa UOKiK nie zasługiwały na uwzględnienie. Przewidziana przez powoda we wskazanym postanowieniu możliwość przedłużenia terminu rozpoznania reklamacji oznacza, iż (...) V. zastrzegał sobie prawo do uchylenia się od skutków wynikających z nieustosunkowania się do zarzutów konsumenta w terminie 14 dni i wynikającego z tego domniemania uznania reklamacji za uzasadnioną. Pozwany podkreślił, iż termin 14 dni ma charakter ustawowy i przepisy ustawy o warunkach sprzedaży konsumenckiej nie przewidują żadnych okoliczności, w których sprzedawca mógłby ten termin przedłużyć. Prezes UOKiK wskazał, że bezprawność działania ma charakter obiektywny i niezależny od wystąpienia szkody oraz zamiaru podmiotu stosującego bezprawne działania. Dla stwierdzenia bezprawności wystarczy, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa. Ponadto dla przypisania powodowi praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów nie ma znaczenia sposób stosowania przez (...) V. kwestionowanego postanowienia. Godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu jak i na zagrożeniu naruszenia. Nie jest więc konieczne, aby konsumenci zostali bezpośrednio dotknięci skutkami stosowanych przez powoda praktyk. Wystarczające jest stwierdzenie, że istniała potencjalna możliwość wystąpienia negatywnych skutków praktyki wobec nieograniczonej liczby konsumentów, na co wskazuje unormowanie zawarte w art. 1 ust.2 uokik. Pozwany podtrzymał również swoje stanowisko w zakresie zasadności i prawidłowości nałożonych decyzją kar pieniężnych. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: (...) sp. z o.o. sk. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży konsumentom towarów takich jak wyroby wełniane, naczynia, maty masujące i rezonatory. Sprzedaż prowadzona jest w lokalu oraz poza lokalem przedsiębiorstwa. W roku 2011 spółka zawarła 1500 umów sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa. W roku 2012 poza lokalem przedsiębiorstwa zawarto 12 610 umów. W siedzibie firmy zostało zawartych tylko 361 umów. Do zawierania umów z konsumentami, od dnia 1 lipca 2012 r. przedsiębiorca wykorzystywał wzorzec umowny, który zawierał następujące postanowienia: a)„W przypadku opóźnienia w zapłacie ceny lub jej części Sprzedawca powiadomi telefonicznie lub listem poleconym Kupującego o powstałej zaległości. Koszt ryczałtowy powiadomienia telefonicznego wynosi 10,00 zł za każdą przeprowadzoną rozmowę, natomiast koszt wysyłki korespondencji wynosi 15,00 zł za każdy wysłany list. Koszty powiadomień telefonicznych i listownych nie mogą przekroczyć łącznie 150,00 zł. Kupujący wyraża zgodę na obciążenie go kosztami powiadomień", b) „Gwarancja nie obejmuje zmian lub pogorszenia się właściwości towaru powstałych wskutek normalnego zużycia", c) „Kupujący zawiadomi Sprzedawcę, o zmianie nazwiska, adresu zamieszkania, miejsca pracy pod rygorem odpowiedzialności za powstałą szkodę. Pisma nieodebrane z powodu zmiany adresu bez powiadomienia Sprzedawcy będą pozostawione w aktach Sprzedawcy ze skutkiem doręczenia ", d) „Sądem właściwym i miejscem rozstrzygania wszelkich sporów prawnych, które mogą zaistnieć w związku z umową, jest Sąd siedziby Sprzedawcy", e) „Sprzedawca odpowie na reklamację, w terminie 14 dni od daty dostarczenia towaru. Termin ten może zostać wydłużony do 21 dni w przypadku, gdy konieczne jest podjęcie czynności wyjaśniających przyczyny powstania wady”, f) „W przypadku zwrotu o którym mowa w § II ust.

§ III ust. 5, klient zobowiązany jest osobiście dostarczyć towar do siedziby firmy na koszt własny.”, g) „Kupujący, który odstępuje od umowy trybie § II ust.

§ III ust. 5 zapłaci sprzedawcy opłatę zryczałtowaną 500,00 złotych”. Z informacji przestawionych przez powoda w postępowaniu wyjaśniającym i postępowaniu w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wynika, że: - postanowienia wymienione w pkt a, c oraz d były stosowane do dnia 1 listopada 2012 r., - postanowienia wymienione w pkt f oraz g były stosowane do dnia 6 listopada 2012 r., - postanowienia wymienione w pkt b oraz e były stosowane do dnia 15 sierpnia 2013 r. Ponadto przedsiębiorca przy zawieraniu umów poza lokalem przedsiębiorstwa nie doręczał konsumentom wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Z przedstawionych przez powoda w odwołaniu informacji wynika, że formularz oświadczenia o odstąpieniu od umowy został wykorzystany przez konsumenta w dniu 30 kwietnia 2013 r. (k. 39 akt sąd) i dotyczył odstąpienia od umowy zawartej w dniu 27 kwietnia 2013 r. Do odwołania powód dołączył ponadto dwa egzemplarze oświadczenia o odstąpieniu od umów zawartych w dniach 4 i 5 maja 2013 r. W postępowaniu administracyjnym powód, przy piśmie z dnia 15 maja 2013 r. przedstawił wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy (k. 373 verte akt adm.). Na tej podstawie Prezes UOKiK przyjął, że z dniem 15 maja 2013 r. powód zaniechał stosowania praktyki polegającej na niedoręczaniu konsumentom przy zawieraniu umowy poza lokalem przedsiębiorstwa wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. Prezes UOKiK, w zw. z wszczęciem postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy działanie (...) V. nie narusza zbiorowych interesów konsumentów, wezwał przedsiębiorcę do przekazania określonych dokumentów i informacji. Po zapoznaniu się z dokumentami i informacjami przedstawionymi przez (...) V., w szczególności stosowanymi przez przedsiębiorcę wzorcami umownymi wykorzystywanymi w stosunkach z konsumentami oraz indywidualnymi skargami konsumentów i zawiadomieniami, które wpłynęły w toku postępowania wyjaśniającego Prezes UOKiK, postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w związku z podejrzeniem stosowania przez (...) V. praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów i zaliczył w poczet dowodów w postępowaniu materiały zebrane w toku postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania (...) V. przy pismie z dnia 15 maja 2013 r. złożyła informację o wysokości przychodu osiągniętego w roku 2012, wzór umowy, z którego zostały usunięte kwestionowane w postępowaniu postanowienia, oraz wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy (k.370- 373 akt adm.).W aktach administracyjnych znajdują się również, złożone przez konsumentów i Powiatowego Rzecznika Konsumentów zawiadomienia o podejrzeniu stosowania przez (...) V. praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów ( k. 375, 387, 453 akt adm.). W roku 2012 (...) sp. z o.o. sk. w P. uzyskała przychód w wysokości (...)(k. 371 akt adm.). Na podstawie dokonanych ustaleń Sąd Okręgowy zważył co następuje: Bezsporne w sprawie jest, że (...) V. w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywała w stosunkach z konsumentami wzorzec umowny zawierający postanowienia wskazane w pkt I zaskarżonej decyzji. Strony były zgodne, iż w toku postępowania administracyjnego przed wydaniem zaskarżonej decyzji (...) V. zaprzestała stosowania wszystkich postanowień, których dotyczyło postępowanie. Z wyjątkiem postanowienia wymienionego w pkt II decyzji również daty, w których Spółka zaprzestała stosowania poszczególnych postanowień nie były przez powoda kwestionowane w postępowaniu odwoławczym i nie były przedmiotem sporu. W świetle dokonanych ustaleń powyższe okoliczności nie budziły również wątpliwości Sądu. Przy rozstrzyganiu sporu należało mieć na uwadze, że w odniesieniu do praktyki określonej w pkt I. zaskarżonej decyzji z akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, że (...) V. była stroną pozwaną w postępowaniu sądowym o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone a wymienione w tej części zaskarżonej decyzji postanowienia stosowane przez powoda, na podstawie prawomocnego wyroku sądu zostały uprzednio wpisane do rejestru postanowień wzorców umów uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 kpc. W odwołaniu i odpowiedzi na odwołanie żadna ze stron postępowania nie twierdziła, że klauzule umowne wykorzystywane przez powoda w stosunkach z konsumentami były kiedykolwiek przedmiotem oceny sądu i w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego zostały uznane za abuzywne. Należy zauważyć, iż z utrwalonego obecnie orzecznictwa Sądu Najwyższego, dotyczącego skutków wyroku wydanego w postępowaniu o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, zakończonego wpisem konkretnego postanowienia do rejestru klauzul niedozwolonych wynika, że zarówno wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jak i wpis danego postanowienia do rejestru nie ma mocy wiążącej w sprawach dotyczących innego przedsiębiorcy, nawet jeżeli kwestionowane w sprawach dotyczących stosowania praktyki określonej w art. 24 ust. 2 pkt 1 uokik postanowienia wzorca umowy mają brzmienie tożsame z postanowieniami uznanymi za niedozwolone i wpisanymi do prowadzonego przez Prezesa UOKiK rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone (wyroki Sądu Najwyższego z 20 września 2013 r., II CSK 708/12; z 23 października 2013 r., IV CSK 142/13; postanowienia Sądu Najwyższego z 16 września 2011 r., I CSK 676/10; uchwały Sądu Najwyższego z 7 października 2008 r., III CZP 80/08, OSNC 2009 nr 9, poz. 118; z 13 stycznia 2011 r., III CZP 119/10, OSNC 2011 nr 9, poz. 95). W wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., III SK 44/10, uwzględniającym stanowisko SN przyjęte w uchwałach z 7 października 2008 r. III CZP 80/08 oraz z 13 stycznia 2011 r., III CZP 119/10 Sąd Najwyższy doprecyzował pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały SN z 13 lipca 2006 r., III SZP 3/06 stwierdzając, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów może być dalsze stosowanie postanowienia, którego treść jest identyczna z treścią postanowienia wpisanego do rejestru, tylko przez tego samego przedsiębiorcę, który był pozwanym w postępowaniu zakończonym wpisem do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Jednocześnie Sąd Najwyższy wskazał, że z uwagi na zasady ustalania niedozwolonego charakteru postanowienia wzorca umowy nie jest możliwe traktowanie jako praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 2 pkt1 uokik zachowania innego przedsiębiorcy, polegającego na stosowaniu postanowień wpisanych do rejestru klauzul umownych uznanych za niedozwolone i nakładanie na niego z tego tytułu kar pieniężnych. Przedstawiona linia orzecznicza zbieżna jest z dominującym w piśmiennictwie poglądem, iż wyrok uwzględniający powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone obejmuje swoim skutkiem tylko pozwanego przedsiębiorcę oraz podmioty, którym przysługiwałaby legitymacja czynna do wytoczenia powództwa w sprawie o uznanie tego postanowienia w tym konkretnym wzorcu za niedozwolone a więc tylko konsumentów związanych postanowieniami tego wzorca umowy. Z powyższego wynika, że na gruncie przepisów obowiązującej obecnie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 2007 roku, zachowania polegającego na stosowaniu przez innego przedsiębiorcę postanowień wzorca umowy wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 24 ust. 2 pkt1 tej ustawy, nie można uznać za bezprawne. Nie jest to bowiem zachowanie sprzeczne z ukształtowanymi w kpc zasadami funkcjonowania rejestru i skutkami wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy, w ramach tzw. abstrakcyjnej kontroli wzorców umów za niedozwolone. Oznacza to, że art. 24 ust. 2 pkt1uokik znajduje zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorcy, który nie zastosuje się do orzeczonego w odniesieniu do niego zakazu wykorzystywania niedozwolonych postanowień umowy. W konsekwencji należy stwierdzić, że w odniesieniu do powoda, w stosunku do którego nie wydano prawomocnego wyroku zakazującego stosowania określonych klauzul umownych, brak również podstaw do zastosowania przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotyczących nałożenia kary pieniężnej z tytułu stosowania niedozwolonej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów wobec niewystąpienia takiej praktyki. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2014 r. III SK 18/13. Określona w pkt II zaskarżonej decyzji zakazana praktyka powoda naruszająca zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 uokik polegała na naruszeniu przepisów ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny. Sam fakt stosowania tej praktyki nie był przez powoda w odwołaniu kwestionowany. Powód wskazał jednak, że stosowania praktyki polegającej na niewręczaniu konsumentom wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy zaprzestał przed dniem przyjętym przez Prezesa UOKiK w zaskarżonej decyzji. Z przedstawionego przy odwołaniu dowodu w postaci wypełnionego przez konsumenta oświadczenia o odstąpieniu od umowy wynika, że powód zaprzestał stosowania stwierdzonej praktyki z dniem 27 kwietnia 2013 r. Mając na uwadze, że przedstawiony przez powoda dowód nie był przez pozwanego kwestionowany w odpowiedzi na odwołanie Sąd, na podstawie art. 230 kpc uznał okoliczność wcześniejszego zaprzestania stosowania przez (...) V. praktyki polegającej na niewręczaniu konsumentom oświadczenia o odstąpieniu od umowy za przyznaną. Z powyższych względów Sąd oddalił zgłoszony w tym zakresie przez powoda wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania prokurenta spółki. Odnośnie zarzutu powoda dotyczącego pkt IV zaskarżonej decyzji wskazać należało, że zgodnie z art. 1 ust.2 uokik do stwierdzenia stosowania zakazanej praktyki wystarczające jest wykazanie, iż działanie przedsiębiorcy mogło wywołać określone negatywne skutki u konsumentów. W przypadku kwestionowanej praktyki nie można wykluczyć, że treść postanowienia, w którym (...) V. dopuszcza wydłużenie terminu ustawowego na udzielenie konsumentowi odpowiedzi na reklamację, może wyrobić u przeciętnego konsumenta, który nie posiada stosownej wiedzy błędne przekonanie, iż mimo upływu 14-dniowego terminu od zgłoszenia reklamacji i braku zajęcia przez przedsiębiorcę stanowiska w sprawie reklamacji, przedsiębiorca może odmówić uwzględnienia reklamacji a po stronie konsumenta nie powstaje uprawnienie do wystąpienia z roszczeniem o realizację żądania zawartego w reklamacji. Dla stwierdzenia stosowania wymienionej w pkt IV decyzji praktyki nie ma znaczenia przedstawione w odwołaniu stanowisko, iż zamieszczona we wzorcu powoda klauzula nakładała wyłącznie na (...) V. określony w niej obowiązek, oraz że postanowienie to nie ma związku z art. 8 ust.3 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego i nie zmierzało do wyeliminowania wynikającego z tego przepisu domniemania. Wobec istnienia przedstawionych powyżej, wynikających z art.1 ust.2 uokik skutków prawnych przedstawione przez powoda w odwołaniu stanowisko nie zasługiwało na uwzględnienie. Z tego względu Sąd uznając, że bez znaczenia w sprawie byłaby wyrażona przez pracownika spółki opinia dotycząca celu zamieszczenia przez powoda we wzorcu oraz wykorzystywania w konkretnych przypadkach kwestionowanego postanowienia, oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z przesłuchania prokurenta spółki. Ponadto, bez względu na cel, jaki stanowił podstawę dla zamieszczenia w treści wzorca kwestionowanego postanowienia wskazać należało, że w odwołaniu powód nie wykazał, iż nie miało ono charakteru wprowadzającego konsumentów w błąd i nie zmierzało do ominięcia określonego w art.8 ust.3 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego terminu ustawowego do udzielenia odpowiedzi na reklamację konsumenta. W tym stanie za trafne należało uznać stanowisko Prezesa UOKiK, że kwestionowane postanowienie naruszało art.8 ust.3 w zw. z art.11 w/w ustawy i jako bezprawne stanowiło, wymienioną w art. 24 ust. 2 uokik niedozwoloną praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Zarzuty powoda dotyczące naruszenia przez pozwanego art.24 ust.1 i 2 uokik poprzez niewłaściwe jego zastosowanie oraz błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie praktyki wymienionej w pkt IV decyzji należało wiec uznać za bezzasadne. W świetle przedstawionych ustaleń za zasadne Sąd uznał żądanie odwołania dotyczące kary pieniężnej określonej w pkt VI.1 zaskarżonej decyzji, a częściowo za zasadne żądnie dotyczące kary nałożonej w pkt VI.2 decyzji, obniżając stosowanie nałożoną z tego tytułu karę pieniężną. Odnośnie praktyki określonej w pkt IV decyzji należało, że w uzasadnieniu decyzji Prezes UOKiK szczegółowo wymienił okoliczności mające wpływ na wysokość nałożonej z tego tytułu kary pieniężnej. Przy ustalaniu wysokości kary pozwany przyjął jako kwotę bazową równowartość (...)przychodu powoda w 2012 r. i uwzględnił występującą w przypadku tej praktyki okoliczność łagodzącą. Zdaniem Sądu kara pieniężna z tytułu stosowania praktyki wymienionej w pkt IV decyzji, określona w wysokości (...) przychodu powoda nie jest wygórowana i stanowi zagrożenia dla zdolności finansowej spółki. Dokonując oceny zarzutów powoda dotyczących kar pieniężnych nałożonych z tytułu stosowania praktyk wymienionych w pkt III i V zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż wobec niekwestionowania przez powoda faktu stosowania tych praktyk podniesiona w odwołaniu argumentacja dotycząca wysokości kary nie zasługuje na uwzględnienie. Przy ustalaniu wysokości kar w związku ze stosowaniem obu wymienionych praktyk Prezes UOKiK uwzględnił brak okoliczności obciążających oraz występowanie okoliczności łagodzących. Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga, że powód prowadzi działalność profesjonalną i podnoszony w odwołaniu argument, że do momentu wszczęcia przez Prezesa UOKiK postępowania nie miał świadomości, iż stosuje praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów nie zasługuję na uwzględnienie. W ocenie Sądu ustalając wysokość kar pieniężnych w pkt VI.3 i VI.5 decyzji Prezes UOKiK prawidłowo uwzględnił określone w art. 111 uokik dyrektywy wymiaru kary. Powód w odwołaniu nie wykazał, że działanie pozwanego w tym zakresie było nieprawidłowe lub bezzasadne. Zarzuty powoda dotyczące naruszenia art.42 Konstytucji oraz art. 111 uokik nie zasługiwały z tego względu na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę, że kara musi spełniać funkcję represyjną, prewencyjną oraz edukacyjną uznać należało, iż kara pieniężna ustalona na poziomie (...) przychodu powoda nie jest wygórowana i wobec tego brak podstaw do jej obniżenia. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 479 31a § 3 kpc, orzekł jak w sentencji, uchylając jakkolwiek z innych niż wskazane w odwołaniu przyczyn zaskarżoną decyzję w części, zmieniając ją w zakresie pkt VI.2 i oddalając odwołanie w pozostałej części zgodnie z art. 479 31a § 1kpc, wobec braku podstaw do jego uwzględnienia. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 98 w zw. art. 100 kpc stosownie do wyniku sporu. SSO Witold Rękosiewicz.