177 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, popełnione 31 grudnia 2012 r., na karę 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 10 lat,, przy czym, postanowieniem tut. Sądu z 29 lipca 2014 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności, 2. z 30 września 2013 r. w sprawie II K 409/13, za występek z art.
na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, przy postanowieniem tut. Sądu z 16 września 2014 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności, 3. z 24 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 754/13, za występki z art. 279 § 1kk, art. 278 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk, a także z art.
z art. 64 § 1 kk, popełnione 24 października 2013 r., na kary - odpowiednio - 2 lat pozbawienia wolności oraz roku pozbawienia wolności, łączną karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat, 4. z 9 września 2014 r. w sprawie II K 359/14, za występek z art. 278 § 1kk w zw. z art. 64 § 1 kk, popełniony w okresie 12-17 kwietnia 2014 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby. Wyrokiem łącznym z dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Środzie Wlkp. (II K 20/15) orzekając na wniosek M. B.
skazany B., nie tylko, że kierował pojazdem w będąc nietrzeźwym, ale nadto popełnił w tym stanie wypadek komunikacyjny, powodując u pokrzywdzonego skutki określone w art. 177 § 1 kk. Przy tym, wbrew twierdzeniom obrońcy, między popełnieniem tych przestępstw wcale nie zachodziła zbieżność czasowa; wszak skazany dopuścił się ich w odstępstwie kilku miesięcy. Wszystko to powoduje, że niesprawiedliwe, błędnie pobłażliwe byłoby orzeczenie wobec skazanego B. za analizowane przestępstwa kary pozbawienia wolności z zastosowaniem pełnej absorpcji. Odnośnie zaś kary łącznej wymierzonej skazanemu w sprawach II K 754/13 i II K 359/14, to zgodnie z przepisem art. 86 § 1 k.k, Sąd Rejonowy był władny wymierzyć skazanemu karę w granicach od 2 lat pozbawienia wolności (najwyższa kara jednostkowa) do 4 lat pozbawienia wolności (suma kar orzeczonych dwoma wyrokami). W ocenie Sądu Okręgowego i w tym zakresie nie zasługuje na aprobatę zarzut apelującego, iż Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował zasadę asperacji przy połączeniu omawianych kar, wymierzając skazanemu karę łączną 3 pozbawienia wolności. Swoje stanowisko w tej kwestii Sąd I instancji szczegółowo i wyczerpująco przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zaś Sąd odwoławczy w pełni to stanowisko podziela. Należy jeszcze raz podkreślić, iż wysokość kary łącznej uzależniona jest od bliskości podmiotowej, przedmiotowej i czasowej popełnionych przestępstw, a także o od rodzaju i rozmiaru wyrządzonej szkody w mieniu, pobudek i sposobu działania sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, sposobu życia przed wkroczeniem na drogę przestępstwa i późniejszego jego zachowania, a nadto konieczne jest uwzględnienie dyrektyw karania określonych w art. 53 § 1 kk, a zwłaszcza wzgląd na prewencję ogólną i indywidualną. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż przy wymiarze przedmiotowej kary za zastosowaniem zasady absorpcji przemawiała co prawda zbieżność czasowa przestępstw będących przedmiotem rozpoznania w sprawie II K 754/13, jednakże konstatacja ta nie dotyczy już czynu objętego wyrokiem w sprawie II K 359/14, gdyż czynu tego skazany dopuścił się niemal pół roku po wcześniej wskazanych przestępstwach. Co więcej, analizowane czyny były całkowicie różnego rodzaju; dwa z nich godziły w mienie, trzeci zaś był przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wszystko to wyklucza orzeczenie kary łącznej za analizowane czyny z zastosowaniem zasady absorpcji, uzasadnia zaś „wypośrodkowanie” wysokości kary przy użyciu zasady asperacji. W tym stanie rzeczy, wymierzenie skazanemu B. kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawiania wolności było w pełni zasadne. Podkreślenia również wymaga, że przeciwko zastosowaniu zasady absorpcji w przypadku w obu wyżej analizowanych realnych zbiegów przestępstw nie przemawiały warunki i właściwości osobiste skazanego oraz sposób jego życia przed popełnieniem tych przestępstw – nadużywanie alkoholu, przebywanie w środowisku osób z marginesu społecznego, jak również po ich popełnieniu, w tym w trakcie przebywania w zakładzie karnym, gdzie skazany ma przeciętną opinię. Mieć jednocześnie należało na uwadze wielokrotną dotychczasową karalność skazanego za przestępstwa, fakt, iż jest on osobą niepoprawną i zdemoralizowaną, która całkowicie lekceważy zasady porządku prawnego. Odnosząc się do prośby skazanego zawartej we wniosku o sporządzenie niniejszego uzasadnienia w sposób zrozumiały dla nie prawnika powtórzyć można, że orzeczenie kary łącznej nie musi przynosić skazanemu korzyści, to jest orzeczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar, czy też poprzez zastosowanie zasady absorpcji. Jak wskazano wyżej wymiar kary łącznej zależy od stopnia związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się przestępstw, a nadto kluczowe znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Nie budzi wątpliwości, iż popełnienie więcej niż dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. W realiach niniejszej sprawy, trafnie więc Sąd Rejonowy zastosował w obu przypadkach zasadę asperacji, albowiem nie ma żadnych podstaw, by „premiować” skazanego jako sprawcę więcej niż jednego przestępstwa poprzez doprowadzenie do sytuacji, gdy za jedno z przestępstw uniknąłby on praktycznie kary. Brak było zarazem podstaw, by wykonanie wymierzonej oskarżonemu B. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesić. Dotychczasowa karalność oskarżonego nie pozwalała bowiem sformułować wobec niego pozytywnej prognozy, że pomimo niewykonania kary przestrzegałby porządku prawnego. Popełnienie przez skazanego, kolejnych przestępstw wskazuje, że nie wyciągnął on należytych wniosków z poprzednich skazań, a tym samym jedynie kara bez warunkowego zawieszenia jej wykonania spełnić może cele określone przez ustawodawcę. Ewentualne warunkowe zawieszenie wykonania kary mogłoby natomiast co najwyżej wywołać u oskarżonego, jak i u innych osób, przekonanie o daleko idącej, nieuzasadnionej pobłażliwości organów wymiaru sprawiedliwości wobec sprawców powracających na drogę przestępstwa, tym bardziej, że popełnione przez skazanego przestępstwa są tożsame rodzajowo (przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji albo przeciwko mieniu). Wielokrotność dotychczasowych naruszeń prawa, których dopuścił się oskarżony oraz stopień społecznej szkodliwości popełnionych przezeń czynów, jednoznacznie wskazują bowiem, że przypisane mu przestępstwa nie były jedynie incydentem w jego życiu, ale wpisywały się w liczne naruszenia porządku prawnego, których dotyczyły poprzednie wyroki skazujące. Wątpliwości Sądu odwoławczego nie wzbudziły również rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w pkt 3, 5, 6 i zaskarżonego wyroku, gdyż wynikały one wprost z przepisów powołanych odpowiednio w wymienionych punktach wyroku (zwolnienie skazanego z kosztów sądowych, tak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i odwoławczym uzasadnione było brakiem po jego stronie majątku, dochodów i ograniczonymi znacznie możliwościami zarobkowymi w związku z pozostawaniem w warunkach izolacji więziennej). Reasumując, Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się żadnych podstaw, aby zmienić lub uchylić zaskarżony wyrok, w związku z czym utrzymał go w całej rozciągłości w mocy. Na podstawie § 14 ust 5 oraz § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami), zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. Zuzanny Taranczewskiej kwotę 177,20 zł brutto koszty zastępstwa adwokackiego za postępowanie odwoławcze. Jak wskazano wyżej, Sąd Okręgowy, w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223, ze zmianami), zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w całości, uznając, że oskarżony nie będzie w stanie ich ponieść ze względu na fakt odbywania kary pozbawienia wolności. Bartosz Stangierski Dariusz Kawula Alina Siatecka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.