na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Wrześni z dnia 4 marca 2014 roku, sygn. akt. VII K 17/14
i za to, na podstawie art.
wymierzył oskarżonemu karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych (pkt 1. wyroku). Nadto, na podstawie art. 42 § 2 kk, sąd rejonowy orzekł w stosunku do oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, z wyłączeniem kategorii C, zaliczając jednocześnie oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy ( pkt. 2 i 3 wyroku). Ostatecznie, na podstawie art. 49 § 2 kk orzeczono od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej ( pkt. 4 wyroku), a na podstawie art. 50 kk orzeczono o podaniu wyroku do publicznej wiadomości ( pkt. 5 wyroku). O kosztach procesu orzeczono w punkcie 6 wyroku, na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Sąd Rejonowy w Środzie Wielkopolskiej zasądził od oskarżonego B. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 390 zł). Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator, zaskarżając go na niekorzyść oskarżonego, w części dotyczącej orzeczenia wobec B. S. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kategorii C prawa jazdy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu, apelujący zarzucił rażącą niewspółmierność kary ( art. 438 pkt. 4 kpk) polegającą na niezasadnym wyłączeniu z orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii C prawa jazdy, podczas gdy okoliczności ustalone w sprawie przemawiają za całkowitym wykluczeniu kierowcy z ruchu drogowego. W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji poprzez orzeczenie wobec oskarżonego B. S. – na podstawie art. 42 § 2 kk - zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Jak ustalono ponad wszelką wątpliwość – oskarżony B. S. zmarł w dniu 21 sierpnia 2015r. w G.. (k- 144 akt). Powyższe stanowi ujemna przesłankę procesową sprzeciwiającą się kontynuowania postępowania karnego przeciwko oskarżonemu, co skutkowało potrzebą jego umorzenia w postępowaniu odwoławczym, przy jednoczesnym uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Wrześni z dnia 4 marca 2014r. w sprawie VII K 17/14 ( vide art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 5 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. ). O kosztach procesu, od chwili wszczęcia postępowania, orzeczono w punkcie 2 wyroku, stwierdzając, że w całości poniesie je Skarb Państwa (art. 632 pkt. 2 k.p.k.) z uwagi na charakter końcowego rozstrzygnięcia. Dariusz Kawula
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.