oraz art. 13 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 509 k.c. Zgodnie z art. 822 § 1 i 4 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Na mocy natomiast art.
o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Z treści art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity Dz.U.2013.392) wynika, iż w obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie. Przechodząc do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż pomiędzy stronami nie było sporu ani co do okoliczności kolizji drogowej z dnia 7 kwietnia 2014r., winy kierowcy ubezpieczonego w pozwanym zakładzie ubezpieczeń ani tego, że odpowiedzialność za szkodę ponosi pozwany w związku z zawartą ze sprawcą umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Pozwany nie kwestionował także legitymacji procesowej powódki, która na podstawie umowy cesji nabyła od poszkodowanego wierzytelność o zapłatę odszkodowania. Spór pomiędzy stronami dotyczył natomiast zasadności roszczenia o zwrot ubytku wartości rynkowej pojazdu. Pozwany ubezpieczyciel podnosił, iż z zgodnie z „Instrukcją określania rynkowego ubytku wartości pojazdów” nr (...) warunkiem wyznaczenia ubytku wartości handlowej jest brak wcześniejszych uszkodzeń pojazdu o charakterze kolizyjnym. Tymczasem, wedle informacji uzyskanej od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego sporny pojazd uczestniczył w kolizji drogowej w dniu 31 marca 2014r. Z kolei powódka w pozwie wywodziła, iż co prawda pojazd posiadał nieznaczną kilkucentymetrową ryskę na karoserii, jednak nie miała ona żadnego wpływu na wartość pojazdu i przed powstaniem szkody została w całości zniwelowana. Powyższą kwestię Sąd rozstrzygnął w oparciu opinię biegłego sądowego do spraw techniki samochodowej. W przedłożonej Sądowi opinii biegły M. T.
oraz art. 13 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 509 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.800 zł. Nadto, na podstawie art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych Sąd zasądził odsetki ustawowe od kwoty 1.300 zł od dnia 8 maja 2014r. do dnia zapłaty. Zgodnie bowiem z powyższym przepisem art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (…) zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Zważywszy, że szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 7 kwietnia 2014r., to ubezpieczyciel popadł w opóźnienie dopiero z dniem 8 maja 2014r. tj. z dniem następnym po upływie ww. 30 – dniowego terminu. Bez wątpienia bowiem pozwany jako profesjonalista dysponujący fachowym zespołem specjalistów i rzeczoznawców, był w stanie w terminie wynikającym z ww. przepisu ustalić prawidłowo rozmiar szkody i wysokość należnego powódce odszkodowania. Z uwagi na powyższe na mocy ww. przepisu art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (…) a contrario Sąd oddalił roszczenie o zasądzenie odsetek od kwoty 1300 zł od dnia 8 kwietnia 2014r. do dnia 7 maja 2014r. jako przedwczesne. Na uwzględnienie w całości zasługiwało natomiast żądanie zasądzenia odsetek ustawowych od kwoty 500 zł od dnia wytoczenia powództwa tj. od dnia 10 grudnia 2014r. do dnia zapłaty. Przed wniesieniem pozwu pozwany był bowiem wzywany do zapłaty pismem z dnia z dnia 9 lipca 2014r. w terminie do dnia 31 lipca 2014r., a zatem w chwili wniesienia pozwu roszczenie w tym zakresie było już wymagalne. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 k.p.c. w zw. z § 6 pkt. 3 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku o opłatach za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U.2013.490) i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postepowania zasądził od przegrywającego proces pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.545,86 zł. Na zasądzoną kwotę składają się: opłata sądowa od pozwu (90 zł), wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika – radcy prawnego w stawce minimalnej obliczonej od wskazanej przez powoda wartości przedmiotu sporu (600 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty wynagrodzenia biegłego (838,86 zł).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.