- Kodeks pracy. Natomiast w myśl art.
pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Stosownie do art.77 2§2 k.p., minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków. Z kolei w myśl art.
k.p., warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Zgodnie z art.
k.p., postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. Natomiast stosownie do treści art.
k.p., w przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w §
k.p., warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Zgodnie z art.
k.p., postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. Bezsprzecznie pozwana spółka należy do zakresu podmiotowego pracodawców, o którym mowa w art.
Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej mogły więc być uregulowane w regulaminie wynagradzania. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W pozwanej spółce obowiązuje Regulamin wynagradzania (k.47 i n.), w którym w §14 wskazano, iż pracownicy mogą otrzymać 1) ekwiwalent pieniężny za używanie własnej odzieży i obuwia, 2) zwrot kosztów za podróże służbowe (k.51). Postanowienia regulaminu wynagradzania nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2 art.
Oznacza to, że w regulaminie wynagradzania wskazana wysokość diety nie może być niższa niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, tj. w spornym okresie 23 zł. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że obejmuje on swoim zakresem wysokość diety, która nie może być ustalona w wysokości niższej niż wynikająca z przepisów rozporządzenia. Natomiast w odniesieniu do kwoty ryczałtu ograniczenia takiego nie wprowadzono. W regulaminie wynagradzania pozwana spółka mogła więc uregulować kwestię należności z tytułu podróży służbowych w sposób odmienny niż wynikający z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju – za wyjątkiem diety, która nie mogła być niższa niż dieta w podróży służbowej na obszarze kraju określona dla sfery budżetowej. W regulaminie wynagradzania pozwany pracodawca mógł więc określić dietę z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju w wysokości nie niższej niż 23 zł (ok. 6 euro). W przedmiotowej sprawie w treści Regulaminu wynagradzania pracodawca wskazał wysokość diety i ryczałtu za noclegi. W treści §14 ust.2 regulaminu zostało wskazane, że pracownikom na stanowisku kierowcy przysługuje zwrot kosztów związanych z realizowaniem zadania przewozowego, tj. diety w wysokości: 42 euro, 45 euro, 32 GB w zależności od kraju. Z czego w każdej z tych kwot wliczony został ryczałt za nocleg w wysokości 25% limitu, tj. 42 euro (dieta 31,5 euro oraz ryczałt za nocleg 10,5 euro); 45 euro (dieta 33,75 euro oraz ryczałt za nocleg 11,25 euro); 32 GB (dieta 24 GB oraz ryczałt za nocleg 8 GB) – k.51 Ustalone w ten sposób koszty nie są mniej korzystne niż przepisy powszechne w zakresie minimalnych kosztów wyżywienia - art.
i ryczałtu za nocleg - §9 rozporządzenia (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 15 września 2015r., II PK 248/14). W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że kwota 42 euro (i pozostałe wskazane w treści Regulaminu wynagradzania) była niższa niż przysługujące pracownikowi należności z tego tytułu na podstawie art.
w związku z rozporządzeniem z dnia 19 grudnia 2002r. Nie można odwoływać się w sprawie niniejszej do art.
k.p., bowiem jest to uprawnione dopiero wówczas, gdy regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawierają postanowień, o których mowa w art.
Nie może budzić wątpliwości, iż powodowi były wypłacane należności z tytułu podróży służbowych – na zasadach określonych w Regulaminie wynagradzania, stosownie do art.
Dlatego też, na podstawie art.
w zw. z §14 Regulaminu wynagradzania, Sąd oddalił powództwo. Powód cofnął pozew w części (ponad kwotę 18.326,56 zł), na co strona pozwana wyraziła zgodę. W sprawie niniejszej brak jest podstaw do przyjęcia, by cofnięcie pozwu było sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub zmierzało do obejścia przepisów prawa (art.203§4 k.p.c.) albo też naruszało słuszny interes pracowniczy powoda (art.469 k.p.c.). Z tych względów, na podstawie art.355§1 k.p.c. Sąd umorzył postępowanie w tej części. Sąd orzekł także o kosztach zastępstwa procesowego. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu – art.98§1 k.p.c. – strona przegrywająca winna zwrócić stronie przeciwnej koszty procesu. W przedmiotowej sprawie powództwo zostało oddalone w części; w części zaś – powód cofnął pozew. Z uwagi na fakt, iż cofnięcie pozwu nie nastąpiło na skutek np. zaspokojenia roszczenia w części, uznać trzeba, iż stroną przegrywającą w tym zakresie jest strona powodowa. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie powód przegrał proces w całości, co sprawia, że winien zwrócić stronie przeciwnej koszty procesu w całości. Do zakresu kosztów procesu zaliczają się także koszty zastępstwa procesowego (art.98§3 k.p.c. w zw. z art.99 k.p.c.). Wysokość kosztów zastępstwa procesowego została ustalona w oparciu o §11 ust.1 pkt 2 w zw. z §6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.