I ACa 243/15

Sygn. akt I ACa 243/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Mirosława Gołuńska Sędziowie: SA Tomasz Żelazowski SO (del.) Tomasz Sobieraj Protokolant: sekr. sądowy Magdalena Goltsche po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na rozprawie w Szczecinie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przeciwko S. J. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt I C 379/14 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej SSA T. Żelazowski SSA M. Gołuńska SSO (del.) T. Sobieraj Sygn. akt I ACa 243/15 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 4 kwietnia 2014 r., powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S., wniosła o zasądzenie od pozwanego S. J. na swoją rzecz kwoty 445.481 złotych, z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka podała, że zawarła z pozwanym umowę o współpracę, w dniu 27 czerwca 2007 r., w formie aktu notarialnego, a nadto w wykonaniu tej umowy pozwany S. J. udzielił tego samego dnia, tj. 27 czerwca 2007 r., powódce (...) sp. z o.o. w S., nieodwołalnego i niewygasającego w czasie pełnomocnictwa. Przedmiotem umowy o współpracę i pełnomocnictwa było wybudowanie przez powódkę, na gruncie stanowiącym własność pozwanego trzech budynków mieszkalnych (A,B i C) z przeznaczeniem do sukcesywnego wyodrębniania z tego budynku lokali stanowiących odrębne nieruchomości i odpłatnego zbywania ich przez powódkę działającą w imieniu i na rzecz pozwanego, osobom trzecim. Powódka podała, że budynki miały być postawione na działce gruntu nr (...) objętej księgą wieczystą KW Nr (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim. Pozwany udzielił wspomnianego pełnomocnictwa do dokonania wszelkich czynności (w tym występowania w postępowaniach administracyjnych) niezbędnych do wybudowania budynków, a także pełnomocnictwa do wyodrębniania i zbywania lokali oraz udziałów w gruncie. W dniu 29 października 2012 r., gdy przedstawiciele powódki udali się do Kancelarii Notarialnej celem pobrania odpisów pełnomocnictwa, okazało się, że pozwany złożył przed notariuszem oświadczenie o jego odwołaniu. Odwołanie pełnomocnictwa miało miejsce w dniu 14 czerwca 2012 r. Nie brał w tej czynności udziału pełnomocnik. Przed tą datą powódka nie wiedziała o odwołaniu pełnomocnictwa. Powódka podniosła, że odwołanie pełnomocnictwa przez pozwanego uniemożliwiło praktycznie realizowanie umowy, gdyż powódka nie mogła dokonywać żadnych czynności prawnych w imieniu pozwanego, w szczególności nie mogła zawierać w imieniu pozwanego żadnych umów sprzedaży z przyszłymi nabywcami lokali. Powódka przy pomocy biegłego rzeczoznawcy dokonała obliczenia poczynionych przez siebie w związku z realizacją umowy z dnia 27 czerwca 2007 r., nakładów i wydatków. Wyliczona kwota 426.744 złotych obejmuje nakłady (...) sp. z o.o. poczynione na nieruchomości pozwanego w zakresie:

1. infrastruktury osiedla - w proporcji 2/3 (1/3 podlega rozliczeniu w ramach dokonanej już wspólnej sprzedaży budynku „C”, zgodnie z § 4 umowy z dnia 27 czerwca 2007 r.),
2. budynku „B” - w całości. Natomiast kwota 18.737 złotych obejmuje nieuwzględnione w operacie szacunkowym koszty dostarczonych na plac budowy elementów klatki schodowej budynku „A” i „B”. Powyższe kwoty łącznie odpowiadają dochodzonej pozwem kwocie 445.481 zł. Powódka podała trzy alternatywne podstawy żądania tj. art. 226 k.c. i art. 230 k.c. dotyczące nakładów posiadacza zależnego na cudzym gruncie, art. 742 k.c. i art. 746 § 1 i 2 k.c. dotyczących rozliczeń stron umowy zlecenia i wreszcie art. 471 k.c. formułującego zasady odpowiedzialności kontraktowej za niewykonanie, czy tez nienależyte wykonanie umowy. Pozwany w odpowiedzi na pozew z dnia 16 maja 2014 r. wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, iż kwestionuje roszczenia powódki zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Dodał, iż powódce nie przysługują żadne roszczenia w stosunku do pozwanego, z tytułu nakładów na nieruchomości, położonej w S., przy ul. (...), albowiem brak jest ku temu jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych. Pozwany zakwestionował przy tym przydatność procesową oraz walor dowodowy operatu szacunkowego nr (...), sporządzonego przez M. K., jako dokumentu prywatnego, sporządzonego na zlecenie powoda. Pozwany zaprzeczył, aby w jakikolwiek sposób utrudniał realizację umowy z dnia 27 czerwca 2007 r., oraz aby dokonał wypowiedzenia przedmiotowej umowy. Nadto podniósł, iż po stronie powodowej brak jest czynnej legitymacji procesowej. W wyroku z dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 7.217 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sąd I instancji ustalił, że S. J. jest właścicielem nieruchomości, położonej w obrębie geodezyjnym numer (...), miasta S., przy ul. (...), stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu, numer (...) obszarze 0,2377 ha, objętej księgą wieczystą KW nr (...), prowadzoną przez Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych w S.. W akcie notarialnym z dnia 27 czerwca 2007 r., zawartym przed notariuszem E. S. (repertorium „A” numer (...)), S. J. oraz D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., działający jako Prezes Zarządu tej Spółki, zawarli umowę o współpracę i pełnomocnictwo. S. J. oświadczył przy zawarciu umowy, że jest właścicielem nieruchomości, położonej w obrębie geodezyjnym numer (...), miasta S., przy ul. (...) stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu numer (...) obszarze 0,2377 ha, objętej księgą wieczystą KW nr (...), prowadzoną przez Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych w S.. Pozwany zobowiązał się do wydania przedmiotowej nieruchomości gruntowej w posiadanie Spółce (...), w celu wybudowania na niej budynku mieszkalnego, ze środków własnych Spółki lub przez nią pozyskanych z dowolnych źródeł, potencjałem wykonawczym własnym lub osób trzecich, z przeznaczeniem do sukcesywnego wyodrębniania z wybudowanego budynku lokali, stanowiących odrębne nieruchomości do odpłatnego zbywania ich własności z prawami związanymi na rzecz osób trzecich. Pozwany zobowiązał się nadto do udzielenia Spółce pełnomocnictwa – nieodwołalnego i niewygasającego na wypadek jego śmierci. D. B., działający w imieniu spółki (...) sp. z o.o. w S. oświadczył, że Spółka zobowiązuje się do objęcia przedmiotowej nieruchomości w posiadanie, w celu wybudowania budynku mieszkalnego, a nadto do udostępnienia wszystkich informacji i dokumentów, umożliwiających kontrolę realizacji niniejszej umowy, do nieprzekraczania granic udzielonego jej pełnomocnictwa, do pozyskania nabywców lokali i zawarcia z nimi umów przedwstępnych, i ostatecznych, przenoszących własność oraz do rozliczenia inwestycji i wypłacenia S. J. w uzgodnionym terminie, należnej jemu części przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia wybudowanych lokali. Strony zobowiązały się do wzajemnych rozliczeń według zasad, iż cenę lokali i praw związanych ma prawo ustalać wyłącznie Spółka; że cena będzie wpłacana przez nabywców lokali: w części dotyczącej udziałów w prawie własności gruntu – na konto S. J., w części dotyczącej prawa własności lokali – na konto Spółki. Strony oświadczyły, że w przypadku, gdy lokale w budynku posadowionym na działce gruntu – wszystkie lub tylko niektóre – nie zostaną zbyte przez Spółkę w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r., – strony zobowiązują się do zawarcia odrębnego porozumienia w sprawie wzajemnych rozliczeń, przy czym dopuszczają możliwość nabycia niezbytych lokali przez Spółkę. Strony ustaliły też następujące terminy: wydania nieruchomości Spółce w posiadanie w dniu 27 czerwca 2007 r., rozpoczęcia inwestycji do dnia 1 marca 2008 r., zakończenia inwestycji i odpłatnego zbycia lokali do dnia 30 czerwca 2009 r., oraz ostatecznego rozliczenia do dnia 30 czerwca 2010 r. Nadto strony oświadczyły, że będą ponosić odpowiedzialność z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań, wynikających z niniejszej umowy – na zasadach ogólnych. W akcie notarialnym z dnia 27 czerwca 2007 r., zawartym przed notariuszem E. S. (repertorium „A” numer (...)) S. J. oświadczył, że ustanawia pełnomocnikiem – (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. i udzielił jej pełnomocnictwa nieodwołalnego i niewygasającego na wypadek jego śmierci - do dokonywania wszelkich czynności prawnych i faktycznych zmierzających do wybudowania na nieruchomości gruntowej – budynku mieszkalnego, reprezentowania go w postępowaniach administracyjnych, zawierania umów oraz zawierania umów przedwstępnych i ostatecznych, przenoszących odpłatnie prawo własności lokali wyodrębnionych z budynku, wzniesionego na nieruchomości, nadto do występowania przed wszelkiego rodzaju instytucjami, w tym sądami, władzami, organami administracji rządowej i samorządowej, urzędem miejskim, skarbowym, starostwem, bankami i innymi osobami prawnymi oraz fizycznymi, a także przed zakładem telekomunikacji, zakładem energetycznym, gazowniczym, wodociągowym, gestorami pozostałych mediów, składania wniosków, odwołań i wszelkiego rodzaju oświadczeń, jakie okażą się konieczne do realizacji celu niniejszego pełnomocnictwa. S. J. oświadczył, że w przypadku odwołania pełnomocnictwa, Pełnomocnik zostanie powiadomiony na piśmie i jest obowiązany zwrócić dokument pełnomocnictwa niezwłocznie na jego wezwanie. S. J. poinformowano o konieczności zawiadomienia notariusza o odwołaniu pełnomocnictwa, pod rygorem wydawania dalszych wypisów bez wzmianki o jego odwołaniu. W dalszej kolejności Sąd Okręgowy ustalił, że decyzją nr (...), z dnia 28 września 2007 r., po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 lipca 2007 r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla (...) Sp. z o.o. ul. (...), M. (...)-(...) K., zespołu trzech małych domów mieszkalnych wielorodzinnych z garażami (...) oraz instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, energetyczną eNN 0,4 kV, gazową i cieplną, wraz z zagospodarowaniem terenu na dz. nr geod. (...), obręb (...), przy ul. (...) w S.. Decyzją z dnia 11 września 2008 r., Starosta (...) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 5 września 2008 r., orzekł o przeniesieniu za zgodą stron decyzję Starosty (...) z dnia 28.09.2008 f. Nr (...), zezwalającą (...) Sp. z o.o. przy ul. (...) w M., na budowę zespołu trzech małych domów mieszkalnych wielorodzinnych z garażami (...) oraz instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, energetyczną eNN 0,4 kV, gazową i cieplną, wraz z zagospodarowaniem terenu na dz. nr geod. (...), obręb (...), przy ul. (...), w S., na rzecz: (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) S.. W dniu 2 listopada 2007 r., został wydany przez Starostwo Powiatowe w S. dziennik budowy dla budowy domów mieszkalnych wielorodzinnych osiedla (...) przy ul. (...) w S.. Dziennik wydano spółce (...) sp. z o.o. z siedzibą w M.. Pierwszy wpis w dzienniku budowy datowany jest na dzień 2 listopada 2008 r., i został złożony przez kierownika budowy. Rozpoczęto ogradzanie działki. Roboty miały być prowadzone systemem gospodarczym, przez (...) sp. z o.o. w M.. Kolejne dwa wpisy noszą daty z 11 i 15 listopada 2007 r. Zgodnie z wpisem z dnia 11 listopada 2007 r., przystąpiono do wykonania wykopu szerokoprzestrzennego. Stwierdzono, że koparka nie ma możliwości wykonania wykopu z uwagi na „głębokie torfy”; geolog dokonał sprawdzenia gruntu ręczną sondą, i ustalił że torfy zalegają do głębokości około 3 metrów. Wedle wpisu z dnia 15 listopada 2007 r. inwestor postanowił zrobić przerwę w pracach do wiosny 2008 r., z uwagi na zbliżający się okres zimowy. Następny wpis do dziennika budowy pochodzi z 2 czerwca 2008 r., w którym odnotowano wznowienie robót przy wykopie szerokoprzestrzennym. W okresie do 21 sierpnia 2008 r., wykonano wymianę gruntów na placu budowy. W dniu 21 sierpnia 2008 r., kierownik budowy zezwolił na betonowanie ław fundamentowych. Ostatni wpis dokonany w 2008 r., pochodzi z 8 września 2008 r. W dzienniku budowy nie odnotowano zmiany inwestora. Kolejny wpis wykonano w dniu 8 maja 2010 r., a następny w dniu 24 maja 2011 r. II tom dziennika budowy został wydany w dniu 19 września 2011 r. Przy wydaniu tego tomu dziennika budowy, jako inwestora wpisano powódkę i wymieniono decyzję przenoszącą pozwolenie na budowę. Według wpisu z dnia 10 marca 2012 r., zakończono wszystkie roboty budowlane w budynku (...). Do wykonania pozostało ocieplenie budynku z zewnątrz. Z wpisu z dnia 22 sierpnia 2012 r. wynika, iż zakończono murowanie ścian pomieszczenia kotłowni. Wedle wpisu z dnia 27 marca 2013 r., zakończono prace wykończeniowe i instalacyjne, niezbędne do uruchomienia urządzeń. Przeprowadzono próbny rozruch kotłowni. Pozwany uczestniczył finansowo w pracach związanych z wymianą gruntów. Sfinansował tę operację. Koszt wymiany gruntów wyniósł ponad 200.000 złotych. Pieniądze te zostały pozwanemu zwrócone przez powódkę. Aktem notarialnym z dnia 13 kwietnia 2012 r. (rep. „A” nr (...)), zawartym przed asesorem notarialnym A. P., zastępcą notariusza E. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., działającą przy tym akcie notarialnym w imieniu i na rzecz S. J. zawarł z S. B. i A. B. umowę przedwstępną, mocą której Spółka zobowiązywała się po wybudowaniu budynku przez Spółkę w trybie ustawy o własności lokali ustanowić odrębną własność i sprzedać S. B. i A. B. prawo własności lokalu mieszkalnego o numerze technicznym 1, o powierzchni 112,26 m2, położony w przyziemiu i na parterze, wraz z pomieszczeniem przynależnym – garażem stanowiącym część składową lokalu o powierzchni projektowanej 18,24 m2, w budynku technicznym o numerze C, w S., przy ulicy (...), posadowionym na działce gruntu (...), w stanie developerskim, wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości gruntowej oraz w prawie własności części wspólnych lokali, za cenę wynoszącą 368.000 złotych w terminie do dnia 15 grudnia 2012 r. Aktem notarialnym z dnia 17 kwietnia 2012 r. (rep. „A” nr (...)), zawartym przed asesorem notarialnym A. P., zastępcą notariusza E. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., działającą przy tym akcie notarialnym w imieniu i na rzecz S. J. zawarł z U. G. umowę przedwstępną, mocą której Spółka zobowiązywała się po wybudowaniu budynku przez Spółkę, w trybie ustawy o własności lokali ustanowić odrębna własność i sprzedać U. G. prawo własności lokalu mieszkalnego o numerze technicznym 2, o powierzchni 112,26 m2, położonego w przyziemiu i na parterze, wraz z pomieszczeniem przynależnym – garażem stanowiącym część składową lokalu, o powierzchni projektowanej 18,24 m2, w budynku technicznym o numerze C, w S., przy ulicy (...), posadowionym na działce gruntu (...), w stanie developerskim, wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości gruntowej oraz w prawie własności części wspólnych lokali, za cenę wynoszącą 368.000 złotych, w terminie do dnia 30 czerwca 2016 r. Aktem notarialnym z dnia 12 kwietnia 2012 r. (rep. „A” nr (...)), zawartym przed notariuszem E. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., działającą przy tym akcie notarialnym w imieniu i na rzecz S. J., zawarł z R. K. i I. G. umowę przedwstępną, mocą której Spółka zobowiązywała się po wybudowaniu budynku przez Spółkę w trybie ustawy o własności lokali, ustanowić odrębną własność i sprzedać R. K. i I. G. prawo własności lokalu mieszkalnego o numerze technicznym 3, o powierzchni 103,17 m2, położonego na I piętrze, wraz z pomieszczeniem przynależnym – garażem, stanowiącym część składową lokalu o powierzchni projektowanej 38,90 m2, w budynku technicznym o numerze C, w S., przy ulicy (...), posadowionym na działce gruntu (...), w stanie developerskim, wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości gruntowej oraz w prawie własności części wspólnych lokali, za cenę wynoszącą 348.000 złotych w terminie do dnia 15 grudnia 2012 r. Aktem notarialnym z dnia 17 kwietnia 2012 r. (rep. „A” nr (...)), zawartym przed asesorem notarialnym A. P., zastępcą notariusza E. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., działającą przy tym akcie notarialnym w imieniu i na rzecz S. J. zawarł z P. L. i A. L. umowę przedwstępną, mocą której Spółka zobowiązywała się po wybudowaniu budynku przez Spółkę, w trybie ustawy o własności lokali, ustanowić odrębną własność i sprzedać P. L. i A. L. prawo własności lokalu mieszkalnego o numerze technicznym 4, o powierzchni 94,82 m2, położonego na I piętrze, wraz z pomieszczeniem przynależnym – garażem stanowiącym część składową lokalu o powierzchni projektowanej 39,90 m2, w budynku technicznym o numerze C, w S. ,przy ulicy (...), posadowionym na działce gruntu (...), w stanie developerskim, wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości gruntowej oraz w prawie własności części wspólnych lokali, za cenę wynoszącą 348.000 złotych w terminie do dnia 15 grudnia 2012 r. Sąd I instancji ustalił również, że w dniu 14 czerwca 2012 r., pełnomocnictwo udzielone przez S. J., zostało odwołane bez potwierdzenia odbioru i dnia 6 kwietnia 2012 r. z potwierdzeniem nadania. Decyzją nr (...), z dnia 29 sierpnia 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w S., udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (...), w zakresie czterech lokali mieszkalnych z garażami, w zespole trzech małych budynków mieszkalnych, wielorodzinnych, z garażami (...) na działce o numerze geodezyjnym (...), obręb (...), przy ulicy (...), w S., pod warunkiem wykonania do dnia 30 września 2012 r., nawiewników okiennych w pomieszczeniach mieszkalnych, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Jako roboty budowlane pozostałe do wykonania (nieobjęte niniejszą decyzją) wymieniono: budowę budynków (...) oraz zagospodarowanie terenu. Aktem notarialnym z dnia 6 września 2012 r. (rep. „A” nr (...)), zwartym przed notariuszem P. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., która to spółka działa w imieniu własnym, a także w imieniu i na rzecz S. J., wraz z A. B. i S. B. ustanowił odrębną własność lokalu mieszkalnego nr (...) i sprzedał go wraz z udziałem wynoszącym 128/1572 części w częściach wspólnych budynku i w prawie własności działki gruntu na rzecz nabywców osób. Aktem notarialnym z dnia 21 września 2012 r. (rep. „A” nr (...)) zwartym przed notariuszem P. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., która to spółka działa w imieniu własnym, a także w imieniu i na rzecz S. J., wraz z U. G. ustanawiają odrębną własność lokalu mieszkalnego nr (...) i sprzedaje go wraz z udziałem 1100/1572 części w częściach wspólnych budynku i w prawie własności działki gruntu na rzecz ww. osoby. Aktem notarialnym z dnia 7 września 2012 r. (rep. „A” nr (...)) zwartym przed notariuszem P. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., która to spółka działa w imieniu własnym, a także w imieniu i na rzecz S. J., wraz z I. G. i R. K. ustanawiają odrębną własność lokalu mieszkalnego nr (...) i sprzedaje go wraz z udziałem 134/1572 części w częściach wspólnych budynku i w prawie własności działki gruntu na rzecz ww. osób w udziale 1/2 części. Aktem notarialnym z dnia 5 września 2012 r. (rep. „A” nr (...)) zwartym przed notariuszem P. S., D. B., reprezentujący (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., która to spółka działa w imieniu własnym, a także w imieniu i na rzecz S. J., wraz z A. L. i P. L. ustanawiają odrębną własność lokalu mieszkalnego nr (...) i sprzedaje go wraz z udziałem 134/1572 części w częściach wspólnych budynku i w prawie własności działki gruntu na rzecz ww. osób. W piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r., powódka powiadomiła pozwanego, że w związku z odstąpieniem przez pozwanego od umowy o współpracę powstała konieczność rozliczenia nakładów poczynionych przez (...) Spółkę z o.o. na jego nieruchomość. Inwestycja w zakresie budynku „C” zostanie rozliczona na zasadach określonych w umowie o współpracę, w ramach jej częściowego wykonania, zaś rozliczenie pozostałych nakładów inwestycyjnych na przedmiotowej nieruchomości, dokonanych przez (...) Spółka z o.o., z uwagi na odstąpienie pozwanego od umowy, nie podlega jej postanowieniom, gdyż umowa nie może być wykonana w tej części. Nakłady poczynione przez powódkę powinny być zwrócone Spółce bezpośrednio przez pozwanego, jako wzbogaconego właściciela nieruchomości. Powód podał, iż nakłady łącznie wyniosły 445.481 zł i wezwał pozwanego do zapłaty tej kwoty. W dniu 15 kwietnia 2013 r., powódka złożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowalnego w S. wniosek o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowalnego – kotłowni, trzech małych domów mieszkalnych z garażami (...) w S., ul. (...), działka nr (...). W dniu 20 kwietnia 2012 r., pozwany wysypał na drodze dojazdowej bo budowy piasek uniemożliwiając komunikację. Na terenie budowy został również postawiony przez pozwanego blaszany kontener. Pismem z dnia 19 marca 2014 r., powód wypowiedział umowę o współpracę i pełnomocnictwo z dnia 27 czerwca 2007 r. (rep. „A” nr (...)) z ważnych przyczyn leżących po stronie pozwanego polegających w szczególności na wypowiedzeniu udzielonego Spółce w dniu 27 czerwca 2007 r. pełnomocnictwa (rep. A nr (...)) co uniemożliwia dokonywanie przez Spółkę w imieniu pozwanego w związku z realizacją przedmiotowej umowy jakichkolwiek czynności prawnych oraz utrudnianiu wykonywania prac budowlanych na nieruchomości, której dotyczyła wypowiadana umowa (nieruchomość przy ul. (...)), rozpowszechniania wśród pracowników (...) sp. z o.o. nieprawdziwych informacji o tej spółce. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd uznał powództwo za niezasadne w całości. Wskazał, że zgodnie z ogólnymi zasadami rozkładu ciężaru dowodu, wskazanymi w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., dochodząc roszczeń z tytułu poniesionych nakładów, na powódce spoczywał ciężar wykazania przysługującego jej roszczenia od pozwanego. Zgodnie bowiem z art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód nie wskazany przez stronę. Oznacza to, że powódka winna wskazać wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, dotyczące istoty sporu, a w przypadku ich zaprzeczenia przez pozwanego fakty te wykazać za pomocą dowodów. Zasadę rozkładu ciężaru dowodu statuuje przepis art. 6 k.c., stanowiący, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Dysponentami postępowania dowodowego w toku procesu cywilnego są jego strony. Na stronach zatem spoczywa inicjatywa dowodowa, zaś działanie sądu z urzędu w zakresie wyszukiwania i przeprowadzania dowodów jest ograniczone i sprowadza się jedynie do szczególnie wyjątkowych sytuacji. Zdaniem Sądu powódka winna wykazać, że poniosła określone nakłady na nieruchomość, jakie to były nakłady, jaką korzyść przysporzyły pozwanemu, w jaki sposób podniosły wartość gruntu. Ewentualnie powódka winna wykazać, że strony łączyła umowa, do której zastosowanie znajdują przepisy o umowie zlecenie. W końcu, że z powodu niewykonania przez pozwanego umowy z dnia 27 czerwca 2007 r., lub jej nienależytego wykonania poniosła szkodę, która ma związek z takim działaniem pozwanego. W dalszej kolejności Sąd wskazał, ze stan faktyczny, w zakresie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy był między stronami bezsporny. Stan ten wynikał z niezaprzeczonych wzajemnie przez strony nich twierdzeń. Ponadto został poparty przedstawionymi przez strony dokumentami urzędowymi, w postaci aktów notarialnych, decyzji, czy dziennika budowy. Wynikał nadto z zeznań przesłuchanego w charakterze powódki D. B. i pozwanego. Zeznaniom tym sąd dał w całości wiarę. Uzupełniały one bowiem stan wynikający z dokumentów. Okoliczność rozwiązania przez strony łączącej ich umowy z dnia 27 czerwca 2007 r., miała dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy drugorzędne znaczenie. Przesłuchani na tę okoliczność świadkowie wskazani przez stronę powodową, nie znali przyczyn rozwiązania umowy, ani nie byli w stanie podać okoliczności towarzyszących zawarciu tej umowy, czy intencji stron przy jej zawieraniu. Nic nie wiedzieli na temat okoliczności towarzyszących rozwiązania umowy. Nie potrafili opisać dokonywanych przez strony rozliczeń. Wszyscy przesłuchani świadkowie zgodnie opisali zakres wykonanych przez powódkę prac. Również drugorzędne znaczenie dla sprawy miała okoliczność wypowiedzenia przez pozwanego pełnomocnictwa udzielonego w dniu 27 czerwca 2007 r. Powódka podnosiła tę okoliczność, upatrując w odwołaniu pełnomocnictwa dorozumianego oświadczenia woli pozwanego o rozwiązaniu umowy. Tymczasem dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało znaczenia, czy umowa stron została rozwiązana, a jeśli tak to kiedy, skoro powódka zgłosiła roszczenie związane z jej nienależytym wykonaniem przez pozwanego (zarówno w zakresie zwrotu poniesionych wydatków, jak i w zakresie zapłaty odszkodowania), a rozwiązanie umowy nie miało wpływu na ocenę jej wykonania. Odnośnie odwołania pełnomocnictwa Sąd zauważył, że zgodnie z umową stron, pozwany był zobowiązany do udzielenia powódce pełnomocnictwa „ w powyższym zakresie”, a więc umożliwiającego podejmowanie przez powódkę samodzielnie (bez bezpośredniego zaangażowania pozwanego) działań związanych z wybudowaniem na działce pozwanego budynku, a następnie sprzedaż mieszkań powstałych po ich wyodrębnieniu. Brak pełnomocnictwa pozwanego uniemożliwiał co prawda działanie samodzielne powódki w tym zakresie, jednakże powódka mogła podejmować w dalszym ciągu te działania wspólnie z pozwanym. Nie można uznać, że nieudzielenie przez pozwanego, czy odwołanie pełnomocnictwa udzielonego uniemożliwiało realizację postanowień umowy z dnia 27 czerwca 2007 r., a więc wydanie działki przez pozwanego i wybudowanie przez powódkę budynku, a następnie wyodrębnienie lokali i ich sprzedaż. Działania utrudniające powódce czasowo dostęp do placu budowy, w jej ocenie, również nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, wobec wskazanych przez nią podstaw żądania, a nadto wobec faktu, że grunt pozwanego był nadal w posiadaniu powódki i nie nastąpiło wydanie go na powrót pozwanemu. Rozpatrując pierwszą z przywołanych w pozwie podstaw prawnych roszczenia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 226 § 1 k.c., samoistny posiadacz w dobrej wierze może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle, o ile nie mają pokrycia w korzyściach, które uzyskał z rzeczy. Zwrotu innych nakładów może żądać o tyle, o ile zwiększają wartość rzeczy w chwili jej wydania właścicielowi. Jednakże gdy nakłady zostały dokonane po chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, może on żądać zwrotu jedynie nakładów koniecznych. Zgodnie z art. 226 § 2 k.c., samoistny posiadacz w złej wierze może żądać jedynie zwrotu nakładów koniecznych, i to tylko o tyle, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem. Zgodnie z art. 230 k.c., przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również przepisy dotyczące roszczeń samoistnego posiadacza o zwrot nakładów na rzecz, stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego. Powołując jako podstawę odpowiedzialności pozwanego przepis art. 226 k.c., powódka winna wykazać przede wszystkim, że była posiadaczem nieruchomości pozwanego i to bez podstawy prawnej, a więc jej posiadanie nie wynikało z jakiegokolwiek stosunku prawnego, łączącego strony. Posiadanie cudzej rzeczy wynikające ze stosunku prawnego, niweczy bowiem możliwość korzystania przez posiadacza z roszczenia wynikającego z art. 226 k.c. W razie istnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego będącego podstawą posiadania cudzej rzeczy, rozliczenie nastąpić powinno według reżimu prawnego normującego ten stosunek prawny. Oznacza to, że przepisy art. 224-230 k.c. nie mają zastosowania do stosunku umownego między właścicielem a inną osobą, na podstawie którego korzystała ona z rzeczy za zgodą właściciela. W takim wypadku, w pierwszej kolejności, stosować należy postanowienia umowy, a w razie jej braku lub odpadnięcia tytułu, przepisy kodeksu cywilnego o zobowiązaniach. W sprawie o zwrot nakładów zawsze należy na wstępie ustalić na podstawie jakiego stosunku prawnego czyniący nakłady posiadał nieruchomość i dokonywał nakładów. Jeżeli z właścicielem łączyła go jakaś umowa, należy określić jej charakter oraz to, czy w uzgodnieniach stron uregulowano sposób rozliczenia nakładów. Jeżeli takie uzgodnienia były, one powinny być podstawą rozliczenia nakładów, chyba że bezwzględnie obowiązujące przepisy k.c. normujące tego rodzaju umowę przewidują inne rozliczenie nakładów, wtedy te przepisy powinny mieć zastosowanie, podobnie jak w sytuacji, gdy umowa stron nie reguluje w ogóle rozliczenia nakładów. Jeżeli stosunek prawny, na gruncie którego dokonano nakładów, nie reguluje ich rozliczenia, wówczas, zgodnie z art. 230 k.c., mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 224-226 k.c. Przepisy te mają też zastosowanie wprost, gdy nakłady dokonywane były bez wiedzy czy zgody właściciela, a więc nie na podstawie umowy z nim zawartej. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że umowa stron, ani przepisy regulujące dany stosunek prawny nie przewidują sposobu rozliczenia nakładów, jak również nie ma podstaw do stosowania wprost lub odpowiednio art. 224-226 k.c., zastosowanie znajdzie art. 405 k.c., bowiem przepisy art. 224-226 k.c. mają charakter szczególny wobec art. 405 k.c. Wskazując jako podstawę swojego roszczenia, przepis art. 226 k.c., powódka jednocześnie podnosiła, że strony łączyła umowa z dnia 27 czerwca 2007 r., o współpracę. Podała, że w posiadanie nieruchomości pozwanego została wprowadzona w wykonaniu postanowień tej umowy. Pozwany wydał powódce działkę gruntu w celu wybudowania na niej budynku wielomieszkaniowego. W ocenie sądu już to twierdzenie powódki, niezaprzeczone przez pozwanego, wykluczyło możliwość zastosowania art. 226 k.c. do rozliczeń nakładów poniesionych przez powódkę na nieruchomość. W przypadku ustalenia istnienia stosunku prawnego uzasadniającego posiadanie cudzej rzeczy, rozliczenie między stronami winno nastąpić w oparciu o przepisy regulujące ten stosunek prawny, co oznacza, że przepisy art. 224 – 230 k.c., nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Dodatkowo Sąd podniósł, że chcąc korzystać z roszczeń przewidzianych dla posiadacza samoistnego czy też zależnego, wymienionych w przepisach art. 224 – 230 k.c., powódka winna wykazać, jaki charakter miały poczynione przez nią nakłady na nieruchomość pozwanego; w szczególności, czy były to nakłady konieczne, czy też inne nakłady. Od charakteru nakładów uzależniony jest bowiem zakres odpowiedzialności właściciela wobec posiadacza, uprawnionego do żądania zwrotu nakładów. Jak wynika z treści art. 226 k.c., posiadacz może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle, o ile nie mają one pokrycia w korzyściach, które uzyskał z rzeczy. Zwrotu innych nakładów może żądać o tyle, o ile zwiększają wartość rzeczy w chwili jej wydania właścicielowi. Zakres roszczeń uzależniony jest dodatkowo od istnienia dobrej lub złej wiary po stronie posiadacza. Posiadaczowi w złej wierze przysługuje zwrot nakładów koniecznych. Natomiast posiadaczowi w dobrej wierze służy również roszczenie o zwrot innych nakładów. Celem nakładów koniecznych jest utrzymanie rzeczy w stanie należytym – niepogorszonym, „takim samym”. Pozostałe nakłady, a więc mające na celu ulepszenie rzeczy, podnoszące jej wartość, nie są nakładami koniecznymi. Powódka nie wykazała jak należy zakwalifikować poczynione przez nią nakłady. Nie wskazała, czy były to nakłady konieczne, czy też nakłady o innym charakterze. Jeżeli były to nakłady o innym charakterze, to w jaki sposób zwiększyły one wartość nieruchomości, szczególnie w kontekście wydzielenia części gruntu i sprzedaży udziałów w gruncie wraz z lokalami wybudowanymi w ramach budynku C. Nie wyszczególniła również tych nakładów. Powódka przedstawiła jedynie prywatą opinię rzeczoznawcy, wykonaną na jej zlecenie, w której rzeczoznawca wycenił wykonane przez powódkę prace, a także ich zakres. Z tym, że rozmiar prac wycenionych w opinii, spowodowany był inwestycją, której realizację powódka rozpoczęła na gruncie pozwanego. Natomiast umowa o współpracę została zawarta w celu wybudowania na tym gruncie jednego budynku. Powódka nie podała, które z tych prac były pracami związanymi z rozpoczęciem inwestycji i stanowiły jej część, a które można zakwalifikować, jako nakłady stricte na nieruchomość pozwanego, podnoszące jej wartość. Sąd uznał, że treść opinii, zakwestionowanej w całości przez pozwanego, nie może stanowić podstawy faktycznej żądania pozwu, tym bardziej, że nie wynika z niej charakter poniesionych przez powódkę nakładów, tylko stanowi ona wycenę konkretnych prac. Z punktu widzenia roszczenia, wynikającego z art. 226 k.c., powódka winna wskazać konkretne nakłady i podać ich cenę. Poza tym, sąd miał na uwadze, że nie można uznać za nakłady konieczne nakładów związanych z wybudowaniem budynku. Nie służą one bowiem ani utrzymaniu rzeczy w należytym stanie, ani jej polepszeniu. Powódka nie wykazała też, jaką korzyść i czy w ogóle uzyskał pozwany w związku z działaniem powódki polegającym na poczynieniu przez nią nakładów na jego nieruchomość. Oczywistym jest, że grunt sam w sobie przedstawia niższą wartość, niż grunt wyposażony w doprowadzone na potrzeby budowy instalacje. Jednakże w niniejszej sprawie należało wziąć pod uwagę, że w chwili obecnej działka gruntu pierwotnie wydana powódce nie istnieje, wskutek wybudowania na niej jednego budynku i kotłowni, grunt został podzielony w ten sposób, że wyodrębniono z niego działkę gruntu, na której posadowiony jest istniejący i funkcjonujący budynek mieszkalny, a zatem powierzchnia działki pozwanego uległa zmniejszeniu. Inwestycja rozpoczęta przez powódkę przewiduje wybudowanie kompleksu trzech budynków. Fundament pod kolejny budynek już istnieje, a zatem trudno w chwili obecnej będzie przeznaczenie gruntu zmienić. Tym bardziej, że w ewentualnej zmianie przeznaczenia muszą uczestniczyć nabywcy dotychczas wybudowanych mieszkań. Możliwości pozwanego zostały znacznie ograniczone, jeśli chodzi o dowolne rozporządzenie gruntem. Powódka nie wyjaśniła, w czym zatem upatruje korzyści pozwanego związane z otrzymaniem gruntu z nakładami, a tylko przy wykazaniu rzeczywistej korzyści po stronie pozwanego, odniesionej wskutek nakładów powódki, powódka posiadałaby ewentualne roszczenie o ich zwrot. Odnosząc się do kwalifikacji umowy jako zlecenia i przywoływanych podstaw odpowiedzialności pozwanego Sąd wskazał, że zgodnie z art. 750 k.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Zgodnie z art. 742 k.c., dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym. Wreszcie zgodnie z art. 734 § 1 k.c., przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Zgodnie z § 2, w braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie. Przepis ten nie uchybia przepisom o formie pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 735 § 1 k.c., jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Zgodnie z art. 735 § 2 k.c., jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy. Podnosząc, że łącząca strony umowa była umową, do której znajdują zastosowanie przepisy o umowie zlecenia powódka winna wykazać, że umowa z 27 czerwca 2007 r., posiadała cechy umowy zlecenia, a następnie, że w związku z jej wykonaniem powódka poniosła wydatki, które pozwany, jako zleceniodawca winien jej zwrócić. Umowa o świadczenie usług, tak jak umowa zlecenia jest umową starannego działania. Znaczy to tyle, że usługodawca nie odpowiada za rezultat działań, zobowiązuje się jedynie do wykonania określonych działań i to starannie, w rozumieniu art., 355 § 1 k.c. Definicja ustawowa umowy zlecenia (art. 734 § 1 k.c.) zakłada dążenie do osiągnięcia określonego rezultatu. Zobowiązanie uznać należy jednak za wykonane pomimo nieosiągnięcia zakładanego rezultatu, w przypadku dochowania przez przyjmującego zlecenie należytej staranności. Z tego też względu w nauce prawa umowę zlecenia i umowę o świadczenie usług określa się mianem umów starannego działania. Nie oznacza to jednak, że umowa zlecenia, czy też umowa o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio regulacje art. 734-751 k.c., nie ma na celu doprowadzenie do powstania rezultatu. W innym przypadku dający zlecenie nie miałby interesu w zawieraniu takiej umowy. Dający zlecenie również dąży do osiągnięcia istotnego dla siebie celu, w odmienny jednak sposób, niż w przypadku umowy o dzieło ustawodawca uregulował kwestię realizacji umowy przez przyjmującego zlecenie i jego odpowiedzialności za jego niewykonanie. Cel dającego zlecenie nie jest elementem przedmiotowo istotnym dla umowy zlecenia, czy też umowy o świadczenie usług. Zdaniem Sądu I instancji brak jest podstaw w niniejszej sprawie do przyjęcia, że umowa łącząca strony, z dnia 27 czerwca 2007 r., była umową zbliżoną chociażby do umowy zlecenia, ewentualnie była umową o świadczenie usług, do której znajdują zastosowanie przepisy o umowie zlecenia. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że w umowie stron z 27 czerwca 2007 r., mowa o jakimkolwiek rezultacie, którego osiągnięcia strony, czy jedna ze stron – pozwany, oczekiwała. Z treści umowy wynika, że pozwany przekazuje powódce określoną działkę gruntu, której jest właścicielem, a pozwana na tej działce ma wybudować jeden budynek. Na tym kończą się jakiekolwiek pisemne ustalenia między stronami, dotyczące wzajemnych zobowiązań. W umowie zawarto postanowienia na temat wzajemnych rozliczeń stron, jednakże brak jest jakichkolwiek szczegółowych uregulowań. Rozliczenia miały być między stronami dokonane na podstawie osobnych uzgodnień. W umowie nie określono czy jedna ze stron umowy obowiązana była zapłacić drugiej stronie jakiekolwiek wynagrodzenie, a jeżeli tak to konkretnie za jakie czynności i która ze stron. Brak jest też określenia jakiejkolwiek sankcji za niewykonanie umowy. Powódka zobowiązała się w umowie do wybudowania jednego budynku, jednocześnie ustalenia sądu wskazują na akceptację przez pozwanego budowy na jego gruncie kompleksu budynków (trzy plus budynek kotłowni) wielorodzinnych, w formie osiedla. Zachowanie pozwanego świadczy o „elastyczności” postanowień umowy. Umowa z dnia 27 czerwca 2007 r., miała charakter ramowy i nie nakładała na żadną ze stron jakichkolwiek egzekwowalnych obowiązków, w tym obowiązku wzajemnych rozliczeń. Również w tym zakresie umowa zawiera bardzo ogólnikowe postanowienia. Z treści umowy wynikało dla pozwanego zobowiązanie do przekazania działki powódce i w tym zakresie umowa została przez pozwanego wykonana. Natomiast dla powódki wynikał z niej obowiązek wybudowania budynku i również w tym zakresie umowa została wykonana. Budowa pozostałych budynków, która początkowo, w ramach realizacji zaprojektowanego osiedla, odbywała się za zgodą pozwanego, wykraczała jednak poza postanowienia umowy, pomimo że pozwany początkowo nie zgłaszał sprzeciwu. W umowie stron nie można w żaden sposób dopatrzeć się elementów umowy zlecenia, czy umowy podobnej do umowy zlecenia. Nie można uznać, że powódka była przyjmującym zlecenie, gdyż brak jest w umowie określenia jakichkolwiek obowiązków powódki wobec dającego zlecenie pozwanego. Nie można uznać, że takim obowiązkiem było wybudowanie budynku, gdyż powódka twierdziła, że prowadziła prace budowlane jedynie na swoją rzecz. Nie podała, żeby pozwany miał w jakimkolwiek zakresie z tych prac korzystać. Przesłuchany w charakterze powódki D. B. zeznał, że korzyścią którą pozwany miał odnieść z umowy i działań powódki było uzyskanie przez niego wyższej ceny za grunt. Zdaniem powódki pozwany nie miał żadnych uprawnień do rozliczeń powódki z zakresu wykonanych prac. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że strony łączyła umowa, na podstawie której powódka była zobowiązana do wykonania na rzecz pozwanego jakichkolwiek prac, czy podejmowania na jego rzecz jakichkolwiek czynności prawnych. Konsekwencją tego jest niemożliwość zastosowania w niniejszej sprawie przepisów dotyczących umowy zlecenia. Mając na uwadze przedmiot umowy stron, Sąd rozważył żądanie powódki w kontekście zakwalifikowania jej jako ewentualnej umowy powiernictwa inwestycyjnego, która wykazuje cechy umowy zlecenia. Istotą takiej umowy jest powierzenie kompleksowej obsługi zadania inwestycyjnego innemu podmiotowi, do którego poprzez przepis art. 750 k.c., można stosować przepisy regulujące obowiązki i uprawnienia zleceniobiorcy. W ramach takiej umowy można powierzyć pełną obsługę wykonawczo –realizacyjną, obejmującą wszelkie działania związane z procesem inwestycyjnym, włącznie z wykonaniem dokumentacji projektowej i administracyjną obsługą procesu. Jednakże w niniejsze sprawie powódka nie wykonywała na podstawie umowy łączącej strony, na rzecz pozwanego żadnych czynności. Wszelkie podejmowane przez nią działania zmierzały co prawda do wybudowania kompleksu budynków, jednakże według twierdzeń powódki „tylko na jej rzecz”. Pozwany nie był ich dysponentem, ani nie miał uprawnień do uczestniczenia w podziale z zysków. Sąd wskazał też, że umowa zlecenia i umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, są umowami z zasady odpłatnymi. Zgodnie z art. 735 § 1 k.c., jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Zgodnie z art. 735 § 2 k.c., jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy. W umowie stron z dnia 27 czerwca 2007 r., brak jest postanowień dotyczących wynagrodzenia. Obowiązku zapłaty wynagrodzenia nie nałożono na żadną ze stron. Z treści umowy nie wynika też, która ze stron ma spełnić świadczenie, za które należy się stosowne wynagrodzenie. Brak jest również postanowień o nieodpłatności umowy. W związku z tym, zastosowanie powinien znaleźć art. 735 § 2 k.c. Skoro jednak nie można określić jaka praca powinna zostać wykonana i przez którą ze stron, w tym w szczególności, jaka praca powinna zostać wykonana przez powódkę na rzecz pozwanego, także na podstawie cytowanego przepisu żadnej ze stron nie można przypisać cech dającego zlecenie, czy przyjmującego je do wykonania. Jeżeli zaś mowa o zwrocie jakichkolwiek wydatków, to dający zlecenie powinien je zwrócić przyjmującemu zlecenie (art. 742 k.c.) i tego domagała się powódka, wskazując konkretna podstawę prawną. Sąd ostatecznie uznał, że umowa łącząca strony była umową nienazwaną, regulującą ogólne ramy współpracy stron przy budowie kompleksu domów wielomieszkaniowych. Została zawarta w celu umożliwienia objęcia gruntu pozwanego w posiadanie i realizowania inwestycji przez powódkę. Umowa nie określała szczegółowych zasad współpracy, w tym wzajemnych rozliczeń stron, ani ich udziału w zyskach z niej osiągniętych. Jedyne zobowiązanie jakie z tej umowy wynikało, polegało na wydaniu przez pozwanego we władanie powódce nieruchomości gruntowej. Ogólnikowy charakter zapisów umowy świadczy również o braku intencji w szczegółowym uregulowaniu jakichkolwiek wzajemnych zobowiązań stron na przyszłość. Za taką interpretacją umowy przemawia chociażby fakt, że od chwili zawarcia umowy tj. od 27 czerwca 2007 r., do chwili złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę - dnia 30 lipca 2007 r., upłynął miesiąc. Niemożliwym jest by powódka (czy inny podmiot działający z jej upoważnienia) w ciągu miesiąca zebrała całą dokumentację budowlaną niezbędną do uzyskania pozwolenia na budowę, w tym projekt budowlany, który musiał dotyczyć posadowienia budynków na konkretnym gruncie. Strony przygotowywały się do podjęcia inwestycji wspólnie, skoro pozwany wyraził zgodę na dostosowanie projektu budowlanego do jego gruntu. W ocenie sądu umowa została zawarta przez strony, w celu realizacji tej konkretnej inwestycji. Godząc się na wydanie nieruchomości powódce, pozwany przystąpił do współpracy z powódką. W związku z powyższym również żądanie zastosowania w niniejszej sprawie do rozliczeń stron przepisów o umowie zlecenia, a w szczególności art. 742 k.c., nie mogło zostać uwzględnione. Kolejną przesłankę odpowiedzialności pozwanego Sąd rozważył na gruncie art. 471 k.c. Zgodnie z art. 471 k.c., dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odpowiedzialność przewidziana w cytowanym przepisie wchodzi w rachubę, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: powstanie szkoda, w znaczeniu uszczerbku majątkowego (art. 361 § 2 k.c.), wyrządzana wierzycielowi przez dłużnika, między tymi elementami istnieje związek przyczynowy i szkoda jest następstwem okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Na wierzycielu spoczywa obowiązek wykazania zobowiązania, a zatem powstania szkody i jej wysokości, a nadto istnienia związku przyczynowego miedzy szkodą, a niewykonaniem zobowiązania. Dłużnik może zwolnić się z obowiązku naprawienia szkody jeśli wykaże, że zobowiązanie wykonał. Zdarzeniem prawnym z którego powódka skutki w postaci szkody wywiodła było niewykonanie przez pozwanego zobowiązania wynikającego z umowy o współpracę. Powódka zobowiązana była do wykazania, że doznała szkody, jaka była jej wysokość i że pomiędzy szkodą, a niewykonaniem umowy przez pozwanego - dłużnika istnieje związek przyczynowy. Pozwany zaś, chcąc zwolnić się z obowiązku naprawienia szkody winien wykazać, że wykonał zobowiązanie wynikające z umowy (zawartej w dniu 27 czerwca 2007 r.) w całości, ewentualnie, że niewykonanie zobowiązania zostało spowodowane okolicznościami od niego niezależnymi. Jak wynika z ustaleń Sądu jedynym obowiązkiem pozwanego, wynikającym z umowy z dnia 27 czerwca 2007 r., było wydanie przez niego powódce działki gruntu, w celu wybudowania na tej działce budynku. Pozwany wywiązał się ze swego zobowiązania w całości. Okoliczność ta była między stronami bezsporna. Umowa nie nakładała na pozwanego innych postanowień. Brak było zatem elementu niewykonania zobowiązania przez pozwanego czy też nienależytego wykonania tego zobowiązania. Brak było zdarzenia prawnego, które mogło spowodować szkodę po stronie powódki. Powyższe skutkuje uznaniem, że żądanie powódki skierowane do pozwanego w pozwie nie miało oparcia w przepisie art. 471 k.c. Marginalnie Sąd Okręgowy wskazał, że powódka pierwotnie wskazywała na nakłady poczynione na nieruchomości pozwanego, następnie zaś wskazując kolejną podstawę prawną, domagała się zasądzenia wydatków poniesionych w związku z wykonaniem umowy zlecenia łączącej strony, a wreszcie dochodzoną kwotę przedstawiała, jako odszkodowanie za szkodę spowodowaną działaniem pozwanego. Określając dochodzoną kwotę, jako odszkodowanie, powódka nie wykazała, że dochodzona należność odpowiada rzeczywistej stracie, którą wskutek działań pozwanego poniosła. Powódka nie podała, w czym wyrażała się jej szkoda, czy w stracie rzeczywistej, a wiec w poniesionym przez nią uszczerbku majątkowym, czy też przedstawia utracone korzyści, których powódka nie osiągnęła. Mając na uwadze wyniki postępowania w tym zakresie, a więc po ustaleniu braku podstawy żądania skierowanego przeciwko pozwanemu przez powódkę, sąd pominął dowód z opinii biegłego, zgłoszony przez powódkę na okoliczność zakresu prac zrealizowanych przez powoda na nieruchomości pozwanego, charakteru poczynionych przez powódkę nakładów na tę nieruchomość oraz ich wartości. Sąd pominął również dowód z oględzin nieruchomości. Sąd pominął dowody z dokumentów zgłoszone przez pozwanego, a znajdujące się w aktach spraw będących w toku między stronami. Dokumenty te miały przedstawiać i wyjaśnić tło sporów między nimi. Biorąc pod uwagę treść żądań i przedstawione przez powódkę okoliczności faktyczne, a także, że pozwany nie wystąpił w niniejszej sprawie z żądaniem wzajemnym, sąd uznał, że ustalenie tych okoliczności nie przyczyni się do rozstrzygnięcia sprawy niniejszej w żaden sposób, a może spowodować jej przewleczenie. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., a więc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. W niniejszej sprawie stroną przegrywającą w całości jest powód i to on winien zwrócić pozwanej koszty postępowania w całości. Podstawą zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 7.200 złotych, na rzecz pełnomocnika pozwanych, ustanowionego z urzędu jest § 2 i 6 pkt 7, Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Apelację od powyższego wyroku złożyła powódka zaskarżając go w całości i wnosząc o zmianę wyroku i zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 445.481 zł z ustawowymi odsetkami licząc od dnia wniesienia pozwu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, a ponadto o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje. W apelacji powódka zawarła również wnioski o przeprowadzenie dowodów. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - naruszenie art. 65 § 2 k.c. oraz art. 229 k.p.c. i 233 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że wobec użycia w umowie z dnia 27 czerwca 2007 r. o współpracę i pełnomocnictwo wyrażenia „budynek mieszkalny" w liczbie pojedynczej umowa ta obowiązywała jedynie przez okres budowy budynku C, - pominięcie w ustaleniach faktycznych tego, że strona powodowa dowiedziała się o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez pozwanego pod koniec października 2012 r. i nie poczynienie żadnych innych własnych ustaleń, chociaż fakt ten ma istotne znaczenie z punktu widzenia roszczeń powódki, - naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., a w konsekwencji błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, że koszty wymiany ziemi wynosiły 200.000 zł i koszty te poniósł pozwany, a następnie zostały one zwrócone pozwanemu przez powódkę, gdy w rzeczywistości, koszty te wynosiły 85.000 zł i w całości zostały poniesione przez powódkę, - nieustalenie przez Sąd I instancji, kiedy i przez kogo doszło do rozwiązania umowy z dnia 27 czerwca 2007 r. o współpracę i pełnomocnictwo tj. nieustalenie okoliczności istotnych dla oceny zasadności roszczeń powódki wywodzonych na podstawie przepisów art. 735 § k.c., 742 k.c., 746 § 1 i 2 k.c. oraz per analogiom art. 753 k.c., a w konsekwencji nierozstrzygnięcie co do istoty sprawy, - naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., nierozważenie dowodów i wadliwą ich ocenę, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że piasek na budowie przy ul. (...) był wysypany jedynie w dniu 20 kwietnia 2012 r., gdy w rzeczywistości zalegał on tam od kilku dni, - naruszenie art. 217 § 2 i 3 k.p.c. oraz art. 278 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych i dowodu z oględzin nieruchomości w sytuacji, gdy szczególnie oddalenie tego pierwszego wniosku uniemożliwiło stronie powodowej wykazanie wysokości dochodzonego przez nią roszczenia, - naruszenie art. 734 § 1 k.c. i 750 w związku z art. 734 i n. k.c. poprzez błędne przyjęcie, że umowa z dnia 27 czerwca 2007 r. o współpracę i pełnomocnictwo nie jest umową zlecenia albo umową o świadczenie usług, do której odnoszą się przepisy o zleceniu, co miało wpływ na nierozpoznanie przez Sąd Okręgowy roszczeń strony powodowej, wywodzonych w oparciu o przepisy art. 735 § 1 k.c., 742 k.c., 746 § 1 i 2 k.c. oraz per analogiom art. 753 k.c., a w konsekwencji nieorzeczenie co do istoty sprawy, - naruszenie art. 471 i n. k.c., art. 361 § 1 i 2 k.c. w związku z § 2 umowy z dnia 27 czerwca 2007 r. o współpracę i pełnomocnictwo poprzez błędne przyjęcie, że jedynym obowiązkiem pozwanego w ramach umowy z dnia 27 czerwca 2007 r. o współpracę i pełnomocnictwo było wydanie nieruchomości przy ul. (...) w S. powódce, a w konsekwencji, że powódka nie poniosła żadnych szkód w związku z wypowiedzeniem pełnomocnictwa przez pozwanego, a w rezultacie nieorzeczenie co do istoty sprawy, - naruszenie przepisu art. 361 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 471 k.c. poprzez przyjęcie, iż strona powodowa nie wykazała żadnej szkody poniesionej w związku z nienależytym wykonaniem umowy z dnia 27 czerwca 2007 r. o współpracę i pełnomocnictwo przez pozwanego, gdy wykazać tej szkody w zakresie oczekiwanym przez Sąd Okręgowy strona powodowa nie miała szansy wobec oddalenia jej wniosków dowodowych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że umowa z dnia 27 czerwca 2007 r. o współpracę i pełnomocnictwo obowiązywała jedynie do czasu wybudowania budynku C, gdyż rzekomo zdaniem Sądu Okręgowego przedmiotowa umowa dotyczyła wybudowania jednego budynku. Posłużenie się liczbą pojedynczą w treści umowy z dnia 27 czerwca 2007 r. jest bez znaczenia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wolą stron nie było wybudowanie tylko i wyłącznie segmentu C. Strony były świadome zakresu inwestycji, oraz faktu, iż umowa z dnia 27 czerwca 2007 r. obowiązuje w odniesieniu do całej inwestycji, a nie tylko co do segmentu C. Skoro, co przyznaje Sąd Okręgowy, projekt budowlany został zgłoszony do organów nadzoru budowlanego już w tydzień po zawarciu umowy o współpracę i pełnomocnictwo, to nie ulega wątpliwości, że zakres ten był znany stronom i akceptowany w dacie zawierania umowy. Co więcej, strona pozwana sama w niniejszym postępowaniu wykazywała, że według niej nie ulega wątpliwości, że umowa obejmowała również budowę segmentów A i B, wspólnej kotłowni, drogi dojazdowej do budynków i uzbrojenie całego terenu. Konsekwencją powyższego błędu Sądu I instancji było przyjęcie, że bez znaczenia dla sprawy było wypowiedzenie przez stronę pozwaną powódce pełnomocnictwa. Miało ono znaczenie decydujące, gdyż ewidentnie uniemożliwiało realizację przez stronę powodową umowy. Sąd Okręgowy w ogóle nie poczynił ustaleń co do skuteczności i daty odwołania przez pozwanego S. J. pełnomocnictwa. Zdaniem skarżącej Sąd Okręgowy wadliwie uznał za wiarygodne zeznania pozwanego S. J. odnoszące się do wymiany gruntu. Twierdził on, że pokrył koszty transportu tego gruntu, gdy w rzeczywistości koszty te poniosła strona powodowa. Ponadto Sąd Okręgowy jako podstawę faktyczną wyroku przyjął sprzeczne z materiałem dowodowym w sprawie ustalenie, że koszt wymiany gruntu wyniósł ponad 200.000 zł, które to pieniądze zostały zwrócone pozwanemu przez powódkę. Okoliczności te nie wynikają w żaden sposób ani z zeznań D. B., ani z zeznań S. J.. Sąd w istocie pomylił i pomieszał dwa fakty wynikające z innych dowodów zgromadzonych w sprawie oraz ze stanowiska samych stron - fakt wymiany gruntu za 85 tysięcy złotych - która to wymiana w całości została sfinansowana przez powódkę z faktem udzielenia przez pozwanego pożyczki w wysokości ponad 200.000 zł, która to pożyczka w całości została zwrócona pozwanemu. W dalszej części uzasadnienia powódka wskazała, że Sąd Okręgowy w ogóle uchylił się od ustalenia, kiedy i przez kogo doszło do rozwiązania umowy z dnia 27 czerwca 2007 r. Zaniechanie Sądu było niedopuszczalne, gdyż roszczenia strony powodowej są wywodzone m.in. w oparciu o przepisy dot. umowy zlecenia, a część przytoczonych przez powódkę podstaw prawnych roszczenia ma ścisły związek z tym, kto i w jakich okolicznościach oraz z jakich przyczyn rozwiązał łącząca strony umowę. Brak ustaleń sądu nie pozwala w istocie rozstrzygnąć czy i na jakich warunkach zastosowanie znajdą przepisy art. 735 § 1 k.c., art. 742 k.c., art. 746 § 1 i 2 k.c. oraz per analogiom art. 753 k.c. Brak ustalenia uniemożliwiło orzeczenie przez Sąd Okręgowy co do istoty sprawy. Zdaniem skarżącej Sąd Okręgowy błędnie ustalił, że piasek na budowie był wysypany jedynie w dniu 20 kwietnia 2012 r., kiedy, co wynika wprost z zeznań świadka R. P. a pośrednio z zeznań M. K.