i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 21 lutego 2013 roku sygn. akt II K 1119/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych na okres 1 (jednego) roku: II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków) na rzecz adwokata K. K. kwotę 516,60 złotych (pięciuset szesnastu i 60/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE D. M. oskarżony został o to, że: I. w dniu 04 sierpnia 2012 roku we W. przy ul. (...), z terenu otwartego garażu dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru marki (...) o wartości 400 zł, czym działał na szkodę J. M.; tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. II. w dniu 04 sierpnia 2012 roku we W., na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...), na drodze publicznej kierował rowerem będąc w stanie nietrzeźwości, tj. mając 0,84 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, nie stosując się jednocześnie do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia sygn. akt V K 1196/11 z dnia 3 listopada 2011 roku zakazu prowadzenia rowerów na okres 1 roku, tj. o czyn z art.
i art. 244 k.k. w zw. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II K 1119/12, Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków: I. uznał oskarżonego D. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I; to jest przestępstwa z art. 278 §1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznał oskarżonego D. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II; to jest występku z art.
i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata; V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu, na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, okres jego zatrzymania od dnia 4 sierpnia 2012 roku do dnia 5 sierpnia 2012 roku; VI. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K. K. kwotę 619,90 zł (sześćset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu; VII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył orzeczenie w części dotyczącej kary wymierzonej oskarżonemu D. M., która to kara w jego ocenie jest rażąca i niewspółmierna. Zdaniem skarżącego, Sąd Rejonowy winien orzec w stosunku do oskarżonego karę łączną w wymiarze 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Apelację od wyroku Sąd Rejonowego wywiódł również oskarżyciel publiczny, który orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 42 § 2 k.k., wyrażającą się w braku orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia rowerów, podczas gdy orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów określonego rodzaju jest obligatoryjne w sytuacji, gdy sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości. Podnosząc powyższe oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zastosowanie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazau prowadzenia rowerów na okres 1 roku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja obrońcy oskarżonego jest całkowicie bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Za zasadną uznać jedynie należy skargę apelacyjną złożoną przez oskarżyciela publicznego. Na wstępie wskazać należy, iż apelujący nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu I instancji, co zwalnia Sąd Odwoławczy od szerszego zajmowania się tą kwestią i pozwala na ograniczenie się do stwierdzenia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie sprawstwa i winy oskarżonego D. M. w zakresie popełnienia w dniu 4 sierpnia 2012 r. występku z art.278 § 1 kk oraz art.
i art.244 kk w zw. z art.11§2 kk. Za popełnienie tego przestępstwa Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu łączną karę bezwzględną 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Badając zasadność wniesionej w tym zakresie przez obrońcę oskarżonego apelacji, Sąd Odwoławczy uznał, że kara ta w pełni odpowiada dyrektywom wymiaru kary, określonym w art.53 k.k. i nie nosi cechę rażącej niewspółmierności. W ocenie Sądu Odwoławczego kara ta absolutnie nie jest rażąco surowa w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów i stopnia jego winy oraz właściwości i warunków osobistych sprawcy. Wymierzając karę Sąd kieruje się bowiem dyrektywami jej wymiaru, określonymi w art.53 kk; tj. wymierza karę według swego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, bacząc aby dolegliwość tej kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie prewencji ogólnej, przy czym wymierzając karę Sąd obowiązany jest uwzględnić w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszonych obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Jak wynika zaś z akt sprawy, oskarżony w przeszłości był 2 krotnie karany sądownie, w tym za występek z art.
– wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 3 listopada 2011 r. , sygn. akt V K 1196/
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.