IV P 4/14

Sygn. akt IV P 4/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2015 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący SSR Elżbieta Kuryło - Maciejewska Ławnicy Stanisława Gull, Krystyna Klucz Protokolant Jolanta Zengiel po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 roku w Dzierżoniowie z powództwa D. B. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w D. o odszkodowanie I. zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. na rzecz powoda D. B. kwotę 42 000 zł (czterdzieści dwa tysiące) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 23 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. na rzecz powoda D. B. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; IV. nakazuje stronie pozwanej (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w D. uiścić na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie kwotę 2 100 zł tytułem opłaty sądowej, od uiszczenia której powód był zwolniony; V. wyrokowi w punkcie I co do kwoty 14 000 zł nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. (...)_01 [Przewodnicząca 00:02:37.278] Powód D. B. w pozwie przeciwko (...) w D., wniósł początkowo o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach zatrudnienia. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, zawartej w dniu 21 maja 2008 roku na stanowisku prezesa zarządu. Przed powołaniem na stanowisko prezesa, powód był prokurentem w spółce pozwanego na podstawie umowy cywilno-prawnej, na potrzeby której podjął działalność gospodarczą. Powód nie prowadził nigdy działalności z innymi podmiotami. W dniu 19 grudnia 2013 roku pozwany rozwiązał z powodem umowę o pracę bez zachowana okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, to jest stwierdzenia nieprawidłowości stanowiących naruszenie art. 4 punkt 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku, o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. W piśmie rozwiązującym pozwany powołuje się na pismo (...).7.2013 z dnia 8 grudnia 2013 roku Starosty (...), którego powód nie otrzymał. Zdaniem powoda rozwiązanie umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy. Podana przyczyna rozwiązania nie została należycie uzasadniona. Pracodawca przede wszystkim nie wykazał, że naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 4 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku, o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej było zawinione w rozumieniu art. 52 par. 1 punkt 1 Kodeksu pracy. Niezależnie od powyższego pozwany wskazał nieprawdziwą przyczynę rozwiązania stosunku pracy, bowiem powód nie dopuścił się naruszenia art. 4 punkt 6 Ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawa o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej nie nakazuje całkowitej likwidacji działalności gospodarczej. W art. 5 ustęp 4 wskazuje jedynie obowiązek zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Wydaje się to uzasadnione tym, że funkcje publiczne co do zasady są kadencyjne i taka osoba może powrócić do swojej dotychczasowej działalności. Prezes zarządu w spółce pozwanego także wybierany jest na kadencję, zgodnie z art. 12 ustęp 1 aktu założycielskiego. Powód po powołaniu na prezesa przez wzgląd na ustawę o ograniczeniu działalności gospodarczej, nie zamierzał kontynuować działalności gospodarczej. Z dniem 1 czerwca 2008 roku dokonał wyrejestrowania się, jako płatnik składek na druku ZUS, (...) z kodem 111, jako przyczynę wskazując na zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, pozycja druku III.

1. Druk ten został wypełniony zgodnie z ówczesnymi zasadami wypełniania dokumentów ubezpieczeniowych. Podstawą do wyrejestrowania się powoda z ubezpieczeń społecznych było rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 sierpnia 2003 roku, załącznik numer 13 obowiązujący od 1 października 2003 roku, które dało prawną możliwość zaprzestania wykonywania działalności kodem 111, bez potrzeby jednoczesnego wykreślania jej z ewidencji. Także w czerwcu 2008 roku powód dokonał zamknięcia ksiąg podatkowych, po otrzymaniu od pozwanego w dniu 25 czerwca 2008 roku zapłaty rachunku numer (...). Faktu zaprzestania prowadzenia działalności powód nie miał obowiązku zgłaszania w urzędzie skarbowym. Taka interpretację potwierdziły wielokrotnie urzędy skarbowe, w tym na przykład Urząd Skarbowy w P. z dnia 5 sierpnia 2005 roku, Urząd Skarbowy K. z dnia 4 lipca 2005 roku i inne. Obecne przepisy, kwestie opisane wyżej regulują odmiennie przy wykorzystaniu formularzu Centralnej Ewidencji i (...) i Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Wszelkie zmiany są teraz bezpłatne. Informację (...) przesyłane są automatycznie do ZUS i do urzędu skarbowego, stąd przedsiębiorca nie musi sam zawiadamiać żadnej z tych instytucji. O zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej powód powiadamiał pozwanego corocznie w oświadczeniach majątkowych przekazywanych osobiście pełnomocnikowi starosty, a który zgodnie z art. 25 c ustęp 6 Ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym, dokonywał analizy danych zawartych w oświadczeniu. Oświadczenia powoda dostępne są na stronie internetowej (...) pl. (...) zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej powoda z dniem 1 czerwca 2008 roku został również odnotowany w (...). Wpis do ewidencji działalności gospodarczej, nie przesądza o faktycznym prowadzeniu tej działalności. Wpis ten rodzi tylko domniemanie prawne. Na podstawie przedstawionych powyżej dowodów wynika jednoznacznie, że powód w czerwcu 2008 roku zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i nie naruszył tym samym ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 Ustawy z dnia 2 lipca 2014 roku, o swobodzie działalności gospodarczej, działalność gospodarcza musi być prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły. Wpis do ewidencji działalności gospodarczej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Z tego powodu wpisowi nadawano zawsze charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Spółka z o.o. wniosła przede wszystkim o oddalenie powództwa w całości oraz o zasadzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm. W uzasadnieniu tejże odpowiedzi pozwana przyznała, iż w dniu 19 grudnia 2013 roku, powód uchwałą Rady Nadzorczej pozwanej spółki został odwołany z zajmowanego stanowiska. Dodatkowo w związku z faktem, iż powód miał z pozwaną zawartą umowę o pracę również w dniu 19 grudnia 2013 roku, ta umowa została rozwiązana w trybie dyscyplinarnym. Pozwana przyznała również, iż oświadczeniem z dnia 19 grudnia 2013 roku rozwiązała z powodem umowę o pracę w trybie art. 52 par. 1 punkt 1 Kodeksu pracy, z powodów wskazanych w niniejszym piśmie, ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, to jest stwierdzenia nieprawidłowości stanowiących naruszenie art. 4 punkt 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku, o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, zawartego w piśmie OR. (...).7.2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku, Starosty (...). Zgodnie z dyspozycją art. 2 punkt 6 a w związku z art. 4 punkt 6 wyżej wymienionej ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, członkowie zarządów powiatów, skarbnicy powiatów, sekretarze powiatów, kierownicy jednostek organizacyjnych powiatu, osoby zarządzające i członkowie organów zarządzających powiatowymi osobami prawnymi oraz inne osoby wydające decyzje administracyjne w imieniu starosty w okresie zajmowania stanowisk lub pełnienia funkcji, o których mowa w tych przepisach, nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem, czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Nie dotyczy to działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej w formie i zakresie gospodarstwa rodzinnego. W związku z faktem, iż Powiat (...) jest stuprocentowym udziałowcem pozwanej, a reprezentuje go Starosta (...), pismem z dnia 18 grudnia 2013 roku, starosta powiadomił Radę Nadzorczą pozwanej, o fakcie prowadzenia przez powoda działalności gospodarczej. Zdaniem Starosty, fakt ten stanowił naruszenie art. 4 punkt 6 wymienionej ustawy o działalności gospodarczej. Jednocześnie Rada Nadzorcza została zobowiązana do zbadania sprawy pod kątem naruszenia przez powoda obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Wskazania wymaga, iż wymienione pismo poprzedzone było również pisemnymi wyjaśnieniami powoda, dotyczącymi prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wyjaśnienia powoda nie były dla Starosty wystarczające z uwagi między innymi na fakt, iż wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacjo o Działalności Gospodarczej RP z dnia 10 grudnia 2013 roku w zakresie statusu indywidualnej działalności gospodarczej widniał jako aktywny. Dodatkowo w wyżej wymienionym wydruku nie było informacji o dacie zaprzestania działalności gospodarczej. Status ten zmieniony został dopiero z dniem 12 grudnia 2013 roku, po piśmie Starosty z dnia 11 grudnia 2013 roku. W związku z wyżej wymienionym pismem Starosty z dnia 18 grudnia 2013 roku, na dzień 19 grudnia 2013 roku zwołane zostało nadzwyczajne posiedzenie Rady Nadzorczej pozwanej. Na posiedzenie to również został zaproszony powód w celu wyjaśnienia powstałych nieścisłości z jego wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP oraz ewentualnym faktem prowadzenia przez powoda działalności gospodarczej. Jako wyjaśnienie w wyżej wymienionej sprawie powód wskazał: „Po otrzymaniu pisma od Starosty Powiatowego w D. z dnia 11 grudnia 2013 roku, udałem się do Urzędu Miasta w M., w którym był dokonany wpis mojej działalności gospodarczej. W urzędzie tym urzędnik dokonał na moją prośbę wyrejestrowania mojej działalności z dniem 1 czerwca 2008 roku.” Na pytanie zadane przez wiceprzewodniczącego Rady Nadzorczej, dlaczego powód nie wyrejestrował prowadzonej przez niego działalności z chwilą objęcia funkcji prezesa zarządu w szpitalu, powód odpowiedział: „Nie wyrejestrowałem, gdyż chciałem zachować kontakt ze swoimi dotychczasowymi kontrahentami. Jednocześnie uznałem, że funkcja prezesa zarządu nie dawała mi gwarancji długotrwałego zatrudnienia oraz w tym czasie nie było instytucji, która by dokonywała wyrejestrowania. Stąd by sprostać zapisom ustawy o zakazie, która mówi o nie prowadzeniu działalności bez szerszej wykładni, to sposób zaprzestania przeze mnie działalności gospodarczej powinno być spełnieniem warunków wynikających z ustawy.” Dodatkowo w związku z powzięciem informacji, o złożeniu przez powoda oferty na stanowisko dyrektora (...) Oddziału (...) oraz jego oświadczeniem w niniejszym konkursie, o prowadzeniu działalności gospodarczej, powód na pytanie przewodniczącego Rady Nadzorczej, czy składał dokumenty do konkursu na stanowisko prezesa (...) NFZ i dlaczego w swoich dokumentach wykazał, że prowadzi doradztwo prawne i gospodarcze, powód odpowiedział: „ tak składałem, ale to była chyba pomyłka w CV, chyba dałem stare nie poprawione CV.” Zdaniem pozwanej, nawet jeżeli przyjąć, iż rzeczywiście wpis Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, ma jedynie charakter deklaratywny i nie stanowi o prowadzeniu działalności gospodarczej, to pozwana wskazuje, iż pokrętne wyjaśnienia powoda w dniu 19 grudnia 2013 roku nie tylko nie rozwiały wątpliwości Rady Nadzorczej w wymienionym zakresie, a wręcz przeciwnie potwierdziły, że sprawa jest niejasna i budzi wiele wątpliwości. Z samej wypowiedzi powoda wynika świadomość i zamiar nie zamknięcia spraw związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nie zakończenie tej działalności nie jest jedynie omyłką dotyczącą wykreślenia wpisu z ewidencji, ale celowym manipulowaniem sytuacją tak, aby jak to wskazał sam powód, zachować kontakt ze swoimi dotychczasowymi kontrahentami i mieć otwartą drogę do prowadzenia tej działalności. Oczywistym jest, że jak wynika z orzecznictwa sądowego już sam wpis w ewidencji, nie jest przesłanką do stwierdzenia, czy dana osoba naruszyła zakaz prowadzenia działalności gospodarczej. Jednak, jak wynika z tegoż orzecznictwa, należy brać pod uwagę dowody, które pozwolą na ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. Analiza wyjaśnień powoda w niniejszej sprawie, jak i przedstawienie przez niego..., przedstawione przez niego dowody spowodowały, iż w dniu 19 grudnia 2013 roku Rada Nadzorcza pozwanej uznała, że został naruszony przez powoda zakaz dotyczący prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w związku z zajmowanym stanowiskiem i odwołała go z funkcji prezesa zarządu, jednocześnie rozwiązując z nim w trybie dyscyplinarnym umowę o pracę. Wskazania również wymaga, iż z załączonych przez powoda do pozwu dokumentów nie wynika, iż ta działalność przez powoda została zakończona. Kserokopia podatkowej księgi przychodów i rozchodów bez dołączonych dokumentów rozliczeniowych z urzędem skarbowym, nie jest żadnym dowodem na powyższą okoliczność. W związku z faktem, iż działalność prawnicza jest opodatkowana podatkiem VAT, to obowiązkiem powoda było złożenie do urzędu skarbowego formularza VAT, dotyczącego zaprzestania wykonywania czynności podlegającej VAT oraz ostatniej deklaracji VAT uwzględniającej podatek za bieżący okres rozliczeniowy i podatek wynikający ze spisu z natury wraz z informacją o sporządzonym spisie. Powoływane przez powoda interpretacje podatkowe urzędów skarbowych, iż rzekomo powód nie miał obowiązku zgłaszania do urzędu skarbowego faktu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, dotyczą spraw indywidualnych, określonym w nim podatników. Każda taka sprawa zawiera zapewne odmienny stan faktyczny, który niejednokrotnie trudno przełożyć na grunt innej sprawy. Powód nie przedstawił takiej interpretacji indywidualnej dotyczącej właśnie jego sprawy, która to interpretacja byłaby dowodem na zamknięcie działalności gospodarczej i rozliczeniem się z urzędem skarbowym. Odnosząc się do samej kwestii odwołania powoda z zajmowanej funkcji prezesa zarządu z art. 203 par. 1 Kodeksu spółek handlowych wynika, iż członek zarządu może być w każdym czasie odwołany uchwałą wspólników. Nie pozbawia go to roszczeń ze stosunku pracy lub innego stosunku prawnego dotyczącego pełnienia funkcji członka zarządu. Uprawnienie to mocą postanowień aktu założycielskiego pozwanej spółki zostało przeniesione na Radę Nadzorczą. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 roku, powód D. B. dokonał zmiany powództwa i wystąpił z żądaniem zasądzenia od strony pozwanej na jego rzecz kwoty 42.000 wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Sąd po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zaoferowanego przez strony ustalił następujący stan faktyczny. Powód D. B. od dnia 8 grudnia 1999 roku prowadził działalność gospodarczą pod firmą Agencja Handlowo-Usługowa (...), którą w dniu 17 marca 2000 roku zawiesił. W styczniu 2008 roku powód otrzymał od Szpitala (...) w D. propozycję objęcia obsługi prawnej od dnia 1 lutego 2008 roku na podstawie umowy zlecenia, celem przekształcenia szpitala w spółkę prawa handlowego. Wymagano od niego prowadzenia działalności gospodarczej. Powód zarejestrował w ewidencji działalności gospodarczej Miasta i Gminy M., działalność gospodarczą pod nazwą Doradztwo Prawne i (...) D. B.. Działalność gospodarczą powód zgłosił w Urzędzie Skarbowym w B. oraz w biurze terenowym ZUS w B.. Okoliczności te wynikają z zaświadczenia z dnia 8 grudnia 1999 roku o wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej, z kserokopii pisma powoda skierowanego do Burmistrza Miasta i Gminy w L. z dnia 17 marca 2000 roku, z kserokopii zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym regon z dnia 24 stycznia 2008 roku, z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej numer ewidencyjny (...) z dnia 30 stycznia 2008 roku, z kserokopii zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz z kserokopii NIP-1 zgłoszenia identyfikacyjnego, aktualizacyjnego osoby fizycznej i prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą z 14 lutego 2008 roku, zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego ZUS (...) z 14 lutego2008 roku i (...) zgłoszenia zmiany danych płatnika składek osoby fizycznej z dnia 14 lutego 2008 roku oraz z przesłuchania powoda. W dniu 28 lutego 2008 roku swoją działalność w Krajowym Rejestrze Sądowym zarejestrowała strona pozwana Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w D.. Jedynym wspólnikiem tej Spółki jest Powiat (...) posiadający 100 procent udziałów i wynika to z kserokopii aktu założycielskiego Spółki z o.o. z dnia 30 listopada 2007 roku oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Zawarta z powodem umowa zlecenia została rozwiązana w maju 2008 roku. W dniu 21 maja 2008 roku Rada Nadzorcza pozwanej Spółki uchwałą numer 8/08 powołała powoda na stanowisko prezesa zarządu strony pozwanej. Jednocześnie z tą datą powód został zatrudniony w pozwanej Spółce na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowiska, na stanowisku prezesa zarządu strony pozwanej. Umowę o pracę z powodem na podstawie stosownego upoważnienia Rady Nadzorczej wyrażonej w wymienionej uchwale, paragraf 2 uchwały, podpisał Przewodniczący Rady Nadzorczej E. P.. Okoliczności tych dowodzą kserokopia pisma strony pozwanej kierowanego do powoda z dnia 15 maja 2008 roku, umowa o pracę z dnia 21 maja 2008 roku oraz przesłuchanie powoda. W związku z objęciem wymienionego stanowiska powód z dniem 1 czerwca 2008 roku w biurze terenowym ZUS w B. wyrejestrował się jako płatnik składek, wskazując jako przyczynę wyrejestrowania kod 111, to jest zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto po otrzymaniu od strony pozwanej w dniu 25 czerwca 2008 roku zapłaty za rachunek numer (...) wystawiony na podstawie umowy zlecenia w dniu 30 czerwca 2008 roku zamknął księgę przychodów i rozchodów, odnotowując przychód 32.000 złotych, 4 razy po 8.000 złotych. W 2009 roku powód złożył zeznanie podatkowe za rok 2008, w którym rozliczył osiągnięty przychód z tytułu należności ze stosunku pracy oraz prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 32.000 złotych. W złożonym natomiast za 2008 rok oświadczeniu majątkowym powód podał, iż 21 maja 2008 roku zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Wynika to z kserokopii druku (...) i Poradnika ZUS dla płatników składek - zasady wypełniania dokumentów ubezpieczeniowych, kserokopii ksiąg rozchodów i przychodów i informacji o transakcji z dnia 25 czerwca 2008 roku, z wydruku (...) z dnia 12 grudnia 2013 roku, z kserokopii rachunków numer (...), PITu-36 zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2008, oświadczenia majątkowego powoda za rok 2008 z dnia 29 kwietnia 2009 roku oraz z przesłuchania powoda. Do grudnia 2013 roku nie kwestionowano informacji powoda o zaprzestaniu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i jest to okoliczność bezsporna. Podobnie jak bezsporne jest to, że latem 2013 roku powód ubiegał się o stanowisko dyrektora Wojewódzkiego Oddziału (...) w P.. Pismem z dnia 11 grudnia 2013 roku Starosta (...) poinformował powoda o powzięciu informacji na podstawie wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej o tym, że status gospodarczy powoda ma charakter aktywny, co wskazuje na prowadzenie przez niego w dalszym ciągu takiej działalności i jest sprzeczne z artykułem 4 punkt 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Jednocześnie powód został zobowiązany do złożenia stosownych wyjaśnień. Po otrzymaniu tegoż pisma powód udał się do Urzędu Miasta w M., gdzie w wyniku jego prośby urzędnik w dniu 12 grudnia 2013 roku dokonał zmiany wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej poprzez zmianę wartości aktywny na wykreślony i daty zaprzestania wykonywania działalności z dniem 1 czerwca 2008 roku. Następnie pismem z dnia 17 grudnia 2013 roku poinformował Starostę (...) o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w czerwcu 2008 roku. Podał, że dokonał wówczas zamknięcia ksiąg rachunkowych oraz wyrejestrował się jako płatnik składek z dniem 1 czerwca 2008 roku. Jednocześnie poinformował, że w Centralnej Ewidencji i (...) o (...) status został zmieniony na wykreślony z datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej z dniem 1 czerwca 2008 roku i wynika to z kserokopii pisma Starosty (...) z dnia 11 grudnia 2013 roku, kserokopii pisma powoda z dnia 17 grudnia 2013 roku oraz wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP z dnia 10 grudnia 2013 roku, 17 grudnia 2013 roku i dokonanych zmian, a także z przesłuchania powoda. Pismem z dnia 18 grudnia 2013 roku Starosta (...) powiadomił Radę Nadzorczą pozwanej Spółki o fakcie prowadzenia przez powoda działalności gospodarczej, co zdaniem Starosty stanowiło naruszenie artykułu 4 punkt 6 Ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Jednocześnie Rada Nadzorcza została zobowiązana do zbadania niniejszej sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Wynika to z kserokopii pisma Starosty (...) kierowanego do Rady Nadzorczej strony pozwanej z dnia 18 grudnia 2013 roku. W związku z powyższym w dniu 19 grudnia 2013 roku zwołano w trybie nadzwyczajnym posiedzenie Rady Nadzorczej pozwanej Spółki. W posiedzeniu tym uczestniczyło 3 członków rady: Przewodniczący Rady Nadzorczej Z. G., Wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej R. G. oraz Sekretarz J. K.. Na przedmiotowym posiedzeniu obecni byli także członkowie zarządu, M. S. i A. K.. Przed wysłuchaniem powoda Przewodniczący Rady Nadzorczej, Z. G., przedstawił powodowi powód spotkania, zapoznał z treścią pisma Starosty (...) z dnia 18 grudnia 2013 roku wraz z załącznikami i poprosił powoda o ustosunkowanie się do zgłaszanych wobec niego zarzutów. Powód zaprzeczył, by aktywnie prowadził działalność gospodarczą oraz wskazał na okoliczności według niego za tym przemawiające, to jest zamknięcie przez niego ksiąg rachunkowych, wyrejestrowania jako płatnik składek z dniem 1 czerwca 2008 roku i wskazanie tej okoliczności w składanych przez niego oświadczeniach majątkowych. Powód przedstawił również swoje działania po otrzymaniu pisma w grudniu 2013 roku od Starosty (...). Uznając za niewystarczające wyjaśnienia powoda przystąpiono do zadawania mu pytań. Na pytanie Wiceprzewodniczącego R. G., dlaczego nie wyrejestrował dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej, powód wskazał, że z uwagi na niepewność zajmowanego stanowiska chciał utrzymać kontakty ze swoimi kontrahentami. Odnośnie zaś pytania, czy składał dokumenty w konkursie na prezesa zarządu NFZ w P. - potwierdził, podając jednocześnie, że może dołączył do nich jakieś stare, niepoprawione CV. Po wysłuchaniu powoda Rada Nadzorcza po odbyciu tajnego głosowania jednogłośnie podjęła uchwałę numer 27/11/2013 o odwołaniu powoda z dniem 19 grudnia 2013 roku z funkcji prezesa zarządu Spółki. Członkowie Rady Nadzorczej, którzy podjęli uchwałę o odwołaniu powoda z funkcji prezesa zarządu ze względu na zapisy Ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej mieli w zamyśle rozwiązanie również z powodem umowy o pracę z dnia 21 maja 2008 roku. W Uchwale numer 27/11/2013 Rada Nadzorcza, jako przyczynę jej podjęcia, wskazała artykuł 5 ustęp 2 i 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Jednocześnie w paragrafie 3 Uchwały zaznaczono, że odwołanie jest równoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie artykułu 52 paragraf 1 punkt 1 k.p. W uchwale tej nie zawarto natomiast oświadczenia o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Nie zastrzeżono w niej również upoważnienia do złożenia przez Przewodniczącego Rady powodowi oświadczenia o rozwiązaniu z nim umowy o pracę. Wynika to z kserokopii protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej numer 20/2/2013 z dnia 19 grudnia 2013 roku, z zeznań świadków R. G., Z. G. i J. K., a także z przesłuchania przedstawiciela strony pozwanej oraz powoda. Oświadczenie o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia sporządzono na odrębnym druku z datą 19 grudnia 2013 roku. Jako podstawę rozwiązania umowy o pracę wskazano artykuł 52 paragraf 1 punkt 1 Kodeksu pracy w związku z uchwałą numer 27/11/2013 Rady Nadzorczej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 19 grudnia 2013 roku. Jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy wskazano ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, to jest stwierdzenie nieprawidłowości stanowiących naruszenie artykułu 4 punkt 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, zawartego w piśmie OR. (...).7.2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku Starosty (...). Oświadczenie to na podstawie ustnego upoważnienia pozostałych członków Rady podpisał Przewodniczący Rady Nadzorczej Z. G.. Po wezwaniu powoda Przewodniczący Rady, wręczając powodowi odpis uchwały, poinformował o jej treści, to jest o odwołaniu z funkcji prezesa zarządu i wręczył oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę. Wynika to z kserokopii protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej numer 20/2/2013 z dnia 19 grudnia 2013 roku, z zeznań świadka R. G., Z. G., J. K., a także z przesłuchania stron. W dniu 8 kwietnia 2014 roku powód D. B. wystąpił do Sądu Okręgowego w Legnicy z pozwem przeciwko stronie pozwanej Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Szpitalowi (...) w D., w którym wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Nadzorczej wyżej wymienionej Spółki z dnia 19 grudnia 2013 roku numer 27/2/2013 oraz, iż jako nieważna uchwała ta nie pozbawia go członkostwa w zarządzie i sprawowania funkcji prezesa zarządu strony pozwanej. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt VI GC 126/14 oddalono powództwo. Dowodzi tego uwierzytelniona kserokopia odpisu nieprawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy VI Wydziału Gospodarczego z dnia 11 grudnia 2014 roku w sprawie sygnatura akt VI GC 126/14 wraz z uzasadnieniem. Pobierane przez powoda wynagrodzenie wynosiło 14.000 brutto miesięcznie. Wynika to z zaświadczenia o wysokości pobieranego przez powoda wynagrodzenia. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach rozpoznawanej sprawy w postaci: zaświadczenia z dnia 8 grudnia 1999 roku o wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej, pisma powoda kierowanego do Burmistrza Miasta i Gminy w L. z dnia 17 marca 2000 roku, zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia 24 stycznia 2008 roku, zaświadczenia o wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej numer ewidencyjny (...) z dnia 30 stycznia 2008 roku, zaświadczenia o wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej numer ewidencyjny (...) z dnia 30 stycznia 2008 roku, NIP-1 zgłoszenia identyfikacyjnego aktualizacyjnego osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą z 14 lutego 2008 roku, zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego ZUS ZZA z 14 lutego 2008 roku i (...) zgłoszenia zmiany danych płatnika składek - osoby fizycznej z dnia 14 lutego 2008 roku, aktu założycielskiego spółki z o.o. z dnia 30 listopada 2007 roku, aktu notarialnego Repertorium A numer (...), pisma strony pozwanej kierowanego do powoda z dnia 15 maja 2008 roku, umowy o pracę z dnia 21 maja 2008 roku, druku (...) i Poradnika ZUS dla płatników składek - zasady wypełniania dokumentów ubezpieczeniowych, ksiąg rozchodów i przychodów, informacji o transakcji z dnia 25 czerwca 2008 roku, wydruku (...) z dnia 12 grudnia 2013 roku, rachunków (...) zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2008, oświadczenia majątkowego powoda za rok 2008 z dnia 29 kwietnia 2009 roku, pisma Starosty (...) z dnia 11 grudnia 2013 roku, pisma powoda z dnia 17 grudnia 2013 roku, wydruku Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP z dnia 10 grudnia 2013 roku, 17 grudnia 2013 roku i dokonanych zmian z 17 grudnia 2013 roku, pisma Starosty (...) kierowanego do Rady Nadzorczej strony pozwanej z dnia 18 grudnia 2013 roku, protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej numer 20/2/2013 z dnia 19 grudnia 2013 roku, pozwu wraz z załącznikami i z dowodem jego nadania do Sądu Okręgowego w Legnicy złożonego przez powoda przeciwko pozwanemu o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Nadzorczej (...) Spółki z o.o. z dnia 19 grudnia 2013 roku numer 27/2/2013 oraz uwierzytelnionej kserokopii odpisu nieprawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy VI Wydziału Gospodarczego z dnia 11 grudnia 2014 roku w sprawie sygnatura VI GC 126/14 wraz z uzasadnieniem. Zgromadzone w niniejszej sprawie dokumenty Sąd ocenił jako w pełni wiarygodne. Na żadnym etapie sprawy strony postępowania nie zakwestionowały większości wskazanych dowodów, w tym ich autentyczności lub zgodności ze stanem rzeczywistym. Jedynie powód zgłaszał zastrzeżenia co do zapisów protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej numer 20/2/2013 z dnia 19 grudnia 2013 roku zarzucając, iż są niezgodne z rzeczywistością. Sąd jednakże nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści tego dokumentu. Świadkowie R. G., Z. G., J. K. oraz przedstawiciel strony pozwanej, M. S., w swoich zeznaniach jednoznacznie i zgodnie wskazywali na okoliczności związane z przebiegiem istotnego posiedzenia, ale także na sposób protokołowania jego przebiegu. Ich zeznania w pełni korelują z treścią wskazanego protokołu, dlatego też Sąd dał mu wiarę. Wskazane dowody rzeczowe były nie tylko spójnie wewnętrznie, ale i korespondowały ze sobą, tworząc logiczną całość, dlatego też stanowiły podstawę ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Ponadto powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków R. G., Z. G., J. K. oraz przesłuchania stron. Zeznania wskazanych świadków Sąd ocenił jako spójne, logiczne i rzeczowe. Analiza tych dowodów osobowych wespół z dowodami rzeczowymi ujawnionymi w sprawie tworzy spójną całość, którą nie sposób wobec braku dowodów przeciwnych skutecznie podważyć. Ustalenia faktyczne Sąd czynił też w oparciu o twierdzenia powoda, D. B., którym w przeważającej części dał wiarę. Za wiarygodne przede wszystkim uznał twierdzenia powoda, w których wskazywał na okoliczności związane z jego zatrudnieniem u strony pozwanej, uprzednim prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej oraz na fakt zaprzestania jej prowadzenia z dniem 1 czerwca 2008 roku, a także na czynności podjęte przez niego w związku z czasowym zawieszeniem swojej aktywności w tym zakresie. W niniejszej sprawie nie ujawniono żadnego dowodu, który podważyłby treść tych zeznań. Sąd jako niezgodne z rzeczywistością uznał natomiast twierdzenia powoda, w których kwestionował on wiedzę odnośnie treści pisma Starosty Powiatowego, na treść którego powołano się w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę. Z jednoznacznych w tym zakresie zeznań świadków R. G., Z. G., J. K. oraz przedstawiciela strony pozwanej M. S. wynika, że treść tegoż pisma została odczytana na posiedzeniu Rady Nadzorczej w dniu 19 grudnia 2013 roku, na którym był obecny powód, przy czym treść tego pisma była tematem dyskusji prowadzonej przez osoby obecne na posiedzeniu i wyjaśnień powoda. Okoliczność ta znajduje także potwierdzenie w treści protokołu sporządzonego z posiedzenia. Zdaniem Sądu twierdzenia powoda o politycznym aspekcie jego zwolnienia ze stanowiska Prezesa Zarządu pozwanej spółki nie mają znaczenia dla oceny zasadności zgłoszonego żądania. Sąd bada bowiem przyczynę rozwiązania umowy o pracę w zakresie wskazanym w oświadczeniu, dlatego też nie podlegały ocenie. Przy tak ustalonym stanie faktycznym w oparciu o omówione szczegółowo dowody zgromadzone w sprawie Sąd uznał, że powództwo zgłoszone przez powoda w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Powództwo jest uzasadnione, gdyż strona pozwana nie przedstawiła wystarczających dowodów, które potwierdzałyby, że zachodziły przyczyny powołane przez nią jako uzasadnienie rozwiązania stosunku pracy z powodem bez wypowiedzenia, nadto dokonane przez stronę pozwaną rozwiązanie umowy o pracę z powodem jest po części sprzeczne z przepisami prawa pracy. Podstawę prawną żądania powoda stanowi artykuł 56 paragraf 1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Powód kwestionował zasadność rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia wskazując, że przyczyna podana przez pracodawcę w rzeczywistości nie zachodziła i w oparciu o taki zarzut wniósł ostatecznie o przyznanie mu odszkodowania w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia. Nadto, powód kwestionował prawidłowość rozwiązania z nim stosunku pracy, wskazując, iż oświadczenie o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia podpisała osoba do tego nieupoważniona. Dopuszczalność rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia ustawodawca uregulował w artykułach 52, 53 Kodeksu Pracy. Zgodnie z artykułem 52 paragraf 1 punkt 1 Kodeksu Pracy pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika między innymi w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. W orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi żadnych wątpliwości, że jest to tryb o charakterze nadzwyczajnym, w związku z czym powinien być stosowany przez pracodawcę wyjątkowo i ze znaczną ostrożnością, tylko w razie rażących i oczywistych uchybień pracownika. Co do zasady niewywiązywanie się przez pracownika z obowiązków pracowniczych uzasadnia jedynie wypowiedzenie mu umowy, a nie zwolnienie dyscyplinarne. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie artykułu 52 paragraf 1 punkt 1 Kodeksu Pracy może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy naruszenie dotyczy podstawowych obowiązków pracownika, a ponadto ma charakter ciężki. Nie może to być więc zwykłe powszechnie spotykane i mniej istotne uchybienie obowiązkom. Nie może to być także uchybienie obowiązkom nie stanowiącym zasadniczego elementu stosunku pracy, czy też obowiązkom o mniejszej doniosłości. W orzecznictwie podnosi się nadto, że zastosowanie tego trybu rozwiązania stosunku pracy musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, w szczególności co do zasady powinno być związane z zawinionymi uchybieniami pracownika. Jak słusznie wskazuje Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach, ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych zachodzi wówczas, gdy zachowaniu pracownika, działaniu lub zaniechaniu, można przypisać złą wolę, winę umyślną lub rażące niedbalstwo; tak na przykład rozważał Sąd Najwyższy w wyroku z 21 lipca 1999 roku I PKN 169/99 OSNP 2000/20/746 albo w wyroku z dnia 21 czerwca 2005 roku II PK 305/04, lex numer
2. Niezawinione uchybienie obowiązkom pracowniczym nie może uzasadniać rozwiązania umowy bez wypowiedzenia nawet, gdy ma charakter ciężki i dotyczy obowiązków podstawowych. Istotne jest również, że co do zasady przyczynami tak zwanego zwolnienia dyscyplinarnego powinny być tylko szczególnego rodzaju zawinione uchybienia pracownicze - takie, które spowodowały zagrożenie interesów lub istotną szkodę w mieniu pracodawcy, jeżeli przy tym można przypisać pracownikowi niesumienność, nierzetelność, nieuczciwość lub nielojalność; tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1997 roku I PKN 274/97 OSNP 1998/13/
3. Zgodnie z artykułem 30 paragraf 4 Kodeksu Pracy w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy. Pracodawca ma obowiązek wskazać tą przyczynę w sposób konkretny, jasny i zrozumiały, przy czym powinna być to rzeczywista przyczyna rozwiązania umowy o pracę. Z bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że podanie w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyny pozornej nierzeczywistej, nieprawdziwej jest równoznaczne z brakiem wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w pojęciu artykułu 30 Kodeksu Pracy. Pozorność takiej przyczyny powoduje z kolei bezzasadność dokonanego rozwiązania stosunku pracy i powstanie roszczeń określonych w Kodeksie Pracy tak w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1999 roku I PKN 645/98 z dnia 13 października 1999 roku I PKN 304/99 i z dnia 15 kwietnia 1999 roku I PKN 9/
4. W dalszej kolejności wskazać należy, że oświadczenie pracodawcy musi być na tyle skonkretyzowane, by w danych okolicznościach faktycznych przyczyna rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia nie budziła wątpliwości w szczególności u zawinionego pracownika co do tego, z jakim konkretnie jego zachowaniem należy ją łączyć; i tak w wyroku Sądu Najwyższego z 21 marca 2001 roku I PKN 311/00 OSNA PIUS 2002/24/
5. Przyczyna dyscyplinarnego zwolnienia z pracy powinna być ponadto określona w sposób, który jednoznacznie wskazuje, na czym -w opinii pracodawcy- polega wina pracownika. Ocena prawidłowości i zwolnienia pracownika bez wypowiedzenia jest dokonywana przez Sąd jedynie w granicach przyczyn podanych pracownikowi przez pracodawcę w piśmie rozwiązującym umowę o pracę. Pracodawca nie ma zatem możliwości powoływania się przed Sądem Pracy na inne niż wskazane w jego oświadczeniu przyczyny przemawiające za słusznością rozwiązania umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Co do zasady, nie ma też możliwości doprecyzowania i konkretyzowania zbyt ogólnikowo lub lakonicznie wskazanej przyczyny rozwiązania umowy z wyjątkiem sytuacji, gdy pracownik na podstawie całokształtu okoliczności sprawy w chwili składania mu oświadczenia przez pracodawcę powinien wiedzieć, do jakich faktów i zdarzeń nawiązuje podana mu przyczyna. Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia będzie prawidłowe, gdy wskazana w oświadczeniu pracodawcy przyczyna obiektywnie istniała w chwili jego składania, a ponadto w okolicznościach sprawy mogła uzasadniać rozwiązanie stosunku pracy. W ocenie Sądu naruszenie zakazów ustalonych w artykule 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne zwanej dalej ustawą antykorupcyjną jest naruszeniem podstawowego obowiązku pracowniczego i w sytuacji wykazania ciężkiego naruszenia tego obowiązku może skutkować rozwiązaniem przez pracodawcę z pracownikiem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym, o jakim mowa w artykule 52 Kodeksu Pracy. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że naruszenie wskazane w artykule 5 ustawy może być przez pracownika zawinione w różnym stopniu od winy umyślnej przez rażące niedbalstwo do najlżejszej winy nieumyślnej, może też być przez pracownika całkowicie niezawinione. W przypadku więc braku zawinienia oraz lżejszych postaci winy, a zatem braku ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, brak jest podstaw do rozwiązania umowy o pracę w tym trybie. Nie ma przy tym racji powód, iż w stosunku do jego osoby jako Prezesa Zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie miały zastosowania przepisy ustawy antykorupcyjnej. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej utworzony w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, którego wyłącznym organem założycielskim jest Powiat jest Powiatową Osobą Prawną. Do samorządowych osób prawnych zalicza się bowiem także spółki kapitałowe z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjne z wyłącznym udziałem jednostki samorządu terytorialnego. W tym zakresie Sąd Orzekający odsyła do lektury ustawy o Samorządzie Powiatowym (artykuł 43) oraz do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2009 roku II PK 190/8 i z dnia 3 grudnia 2008 roku I PK 91/08 i jakkolwiek wskazane orzeczenia dotyczą Samodzielnych Publicznych ZOZ-ów to jednakże taką samą interpretację należy przyjąć do Niepublicznych ZOZ-ów z uwagi na fakt, iż Powiat może tworzyć także spółki kapitałowe. Z aktu założycielskiego Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala (...) w D. oraz danych zawartych w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że jedynym udziałowcem strony pozwanej jest Powiat (...), a zatem strona pozwana jest powiatową osobą prawną. Z treści zaś artykułu 2 punkt 6 ustawy antykorupcyjnej wynika, że przepisy ustawy mają zastosowanie między innymi do osoby zarządzającej i członków organów zarządzających Powiatowymi Osobami Prawnymi. W związku z powyższym zarzut w tym zakresie postawiony przez powoda należało uznać za chybiony. Zgodnie z dyspozycją artykułu 2 punkt 6a w związku z artykułem 4 punkt 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej osoby zarządzające i członkowie organów zarządzających powiatowymi osobami prawnymi w zakresie zajmowanych stanowisk lub pełnienia funkcji, o których mowa w tych przepisach, nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem, czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności; nie dotyczy to działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej w formie i zakresie gospodarstwa rodzinnego. Strona pozwana, powziąwszy informacje o ewentualnym prowadzeniu działalności gospodarczej przez powoda, miała zatem prawo i zarazem obowiązek zbadania tej informacji, co też uczyniła w sposób opisany w stanie faktycznym, którego w tym zakresie powód nie kwestionował. Istotnym jednakże pozostaje, co zostało już podniesione, że przyczyna wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę, czy w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia musi być rzeczywista, a nie może stanowić jedynie domniemania, czy przypuszczenia pracodawcy. Ustawa o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej nie definiuje wprost, co należy rozumieć pod pojęciem prowadzenia działalności gospodarczej, nie nakazuje także całkowitej likwidacji działalności. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zakaz określony w artykule 4 punkt 6 odnosi się jedynie do sytuacji, gdy osoba pełniąca funkcję publiczną faktycznie prowadzi działalność gospodarczą. Nie należy zatem wiązać działalności gospodarczej jedynie z wpisem do ewidencji, który może posłużyć wyłącznie jako środek dowodowy pomocny przy ustaleniu, czy dana osoba pełniąca funkcję publiczną prowadzi działalność gospodarczą ( tak w komentarzu Agnieszki Rzeteckiej - Gil do artykułu 4 i 5 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne stan prawny 15 marzec 2009 lex, a także D. Bąbiak-Kowalska Zawieszenie działalności gospodarczej, Wspólnota 2007 numer (...)