Wskazane w art.
formuły prawne służą ocenie tego, czy klauzule umowne przekraczają zakreślone przez ustawodawcę granice rzetelności kontraktowej w zakresie kształtowania praw i obowiązków stron konsumenckiego stosunku obligacyjnego twórcy wzorca w zakresie kształtowania praw i obowiązków konsumenta. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 lipca 2005 roku, ogłoszonym w sprawie o sygnaturze akt I CK 832/04. Pogląd ten Sąd rozstrzygający w sprawie podziela. Żądanie kwoty w wysokości 42 979,11 zł od udzielonej pożyczki w kwocie 12 100,00 zł jest sprzeczne z postanowieniami przepisów art.
k.c. Przepis ten stanowi, że postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Są to niedozwolone postanowienia umowne. Z kolei przepis art.
k.c., stanowi, że nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Natomiast przepis kolejnego paragrafu tego przepisu stanowi, że ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zgodnie z przepisem art. 385 2 k.c., oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Pożyczkodawca w treści umowy zastrzegł maksymalną dopuszczalną stopę procentową odsetek, w tym odsetek za opóźnienie. Jednakże, jak wynika z treści umowy, całkowity koszt pożyczki ponoszony przez pozwaną, wyrażony kwotowo, znacznie przekracza wartość jaką osiągnąłby pożyczkodawca przy zastosowaniu oprocentowania w wysokości odsetek maksymalnych. Pożyczkodawca zastrzegł bowiem z góry konieczność ponoszenia przez pożyczkobiorcę dodatkowych kwot, które de facto stanowią wynagrodzenie pożyczkodawcy. Dokonując analizy treści wzorca umownego stanowiącego umowę zawartą między pozwaną a podmiotem udzielającym pożyczki, Sąd ustalił, że pożyczkodawca w przedmiotowej umowie zastosował zabieg podwyższenia swojego wynagrodzenia przy formalnym ograniczeniu wysokości odsetek do poziomu zgodnego z treścią art. 359 § 2 1 k.c. Pożyczkodawca podjął próbę obejścia ww. przepisu poprzez zastosowanie zawyżonej prowizji. Pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie stawiła się na wyznaczony termin rozprawy, nie zajęła stanowiska w sprawie. Wobec tego, zgodnie z przepisem art. 339 § 1 k.p.c., ogłoszony w sprawie wyrok ma charakter zaoczny. (...) (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.