par 1 kpc poprzez jego błędną wykładnię skutkującą zwrotem pozwu wobec przyjęcia, iż z powyższego przepisu wprost wynika konieczność wezwania powoda do uiszczenia opłaty uzupełniającej od pozwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33, 505 34 ,505 36 kpc , podczas gdy w powyższym trybie podlegają jedynie uzupełnienia braki formalne pozwu, - art.
par 1 kpc w zw. z art. 130 par 1 kpc oraz art. 165 par 1 i 2 kpc w zw. z art. 112 kc ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych pozwu w terminie pomimo ,że powód uzupełnił wymagane braki z zachowaniem terminu 7 dni. W uzasadnieniu swojego stanowiska powód podjął polemikę z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Podkreślił, że w przypadku przekazania sprawy z elektronicznego postępowania upominawczego do postępowania zwykłego brak jest przepisów mogących stanowić podstawę do żądania uiszczenia przez powoda uzupełniającej opłaty od pozwu. Ponownie powołał stanowisko sformułowane w uzasadnieniu rządowego projektu zmian ustawy – Kodeks Postępowania Cywilnego; ponadto dokonując analizy treści art.
kpc i 370 kpc, 398 6 par 2 kpc skarżący wysnuł wniosek ,że ustawa Kodeks Postępowania Cywilnego jednoznacznie rozróżnia pojęcie braków formalnych pisma procesowego od braku wymaganej opłaty sądowej . Sąd Okręgowy mając na uwadze powyższe zważył co następuje: Zażalenie jest jedynie zasadne o tyle ile wnosi o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Okręgowy w tym składzie podziela stanowisko , które zostało wyrażone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie przywołanym przez Sąd Rejonowy postanowieniu z dnia 12.03.2012r, sygn. akt VI Gz 43/12 nota bene dość szczegółowo w uzasadnieniu wydanego zarządzenia , ale jedynie w tej części , która jest zgodna z argumentami powołanymi poniżej. Sąd Okręgowy aprobuje pogląd przedstawiony w/w postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 12.03.2012r w tym zakresie , iż w razie przekazania sprawy z elektronicznego postępowania upominawczego do postępowania zwykłego (czy odrębnego) zachodzi konieczność sprawdzenia przez przewodniczącego nie tylko braków formalnych pozwu sensu stricto, ale także braków fiskalnych, i wezwanie do uzupełnienia opłaty sądowej od pozwu – zgodnie z przepisami regulującymi typ postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana. Nie sposób zgodzić się w tym zakresie ze stanowiskiem literatury (K. Jasińska komentarz do art.
kpc, Lex Polonica 2010; Anna Miś, postępowanie po przekazaniu sprawy przez e-sąd, Iustitia 4/2011, str. 221), a także uzasadnieniem projektu do ustawy wprowadzającej postępowanie elektroniczne, gdzie wyrażono zapatrywanie, aby pobrana w wysokości ¼ części opłata od pozwu w postępowaniu elektronicznym nie była uzupełniana po stwierdzeniu braku podstaw do wydania nakazu zapłaty. Za powyższym przemawia kilka argumentów. Po pierwsze już z literalnej wykładni art. 505 33 kpc i art.
kpc wynika, że po przekazaniu sprawy we wskazanych tam przypadkach do sądu właściwego kończy się postępowanie elektroniczne. Przewodniczący ma zatem obowiązek zbadać pozew pod względem formalnym i zarządzić w jakim postępowaniu sprawa będzie rozpoznawana. Analogiczna sytuacja zachodzi w przypadku stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Przewodniczący wydając zarządzenie podejmuje decyzję w jakim postępowaniu sprawę rozpozna – czy w postępowaniu upominawczym czy zwykłym, jednocześnie wzywając do uzupełnienia opłaty sądowej od pozwu. W tej materii tutejszy Sąd wypowiadał się niejednokrotnie, powołując się przy tym na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2009r., III CZP 143/08, OSNC 2009/12/164. Ocena przewodniczącego w jakim postępowaniu dana sprawa będzie rozpoznana obliguje go do nadania sprawie dalszego biegu. Innymi słowy powierzony przewodniczącemu obowiązek nadania sprawie dalszego biegu - de facto w sprawie w której pomimo wniosku powoda nie wydano nakazu zapłaty – mieści w sobie konieczność sprawdzenia, czy pozew jest opłacony prawidłowo. W powołanej powyżej uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że pozew w postępowaniu nakazowym podlega wprawdzie zaniżonej opłacie (tak jak pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym) jednakże ulga ta przestaje obowiązywać w przypadku stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty. Po drugie w komentowanym przepisie jest mowa o uzupełnieniu braków formalnych pozwu oraz uzupełnieniu pozwu. Słusznie zauważa w komentarzu do art.
kpc M. T., że zasada pełnej kontynuacji postępowania po przekazaniu sprawy do sądu właściwości ogólnej oznacza, że pozew podlega uzupełnieniu w zakresie braków formalnych z art. 187 § 1 kpc oraz art. 126-128 kpc w zw. z art. 130 § 1 kpc. Z treści art. 126 2 kpc wynika jednak wprost, że Sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Prawidłowa opłata sądowa jest zatem niezbędna do nadania sprawie dalszego biegu. Reasumując należy przyjąć, że ustawowe zwolnienie od ¾ opłaty od pozwu dotyczy tylko przyjmowania pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Nie rozciąga się ono natomiast na dalszy etap postępowania, co dodatkowo uzasadniania zmiana przepisu
kpc , obowiązująca od dnia 6 lipca 2013r. ( Ustawa z dnia 10.05.2013r, o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. nr 43, poz. 296 z 2013r) gdzie ustawodawca wprost zaaprobował taką praktykę sądów dokonując zmiany treści art.
par 1 jednoznacznie precyzując, że „…przewodniczący wzywa powoda (…), a po przekazaniu sprawy na podstawie art. 505 33 par 1 oraz 505 34 par 1 dodatkowo do uiszczenia opłaty uzupełniającej od pozwu – w terminie dwutygodniowym od daty wezwania pod rygorem umorzenia postępowania.(…).” Jednakże wydane zarządzenie zdaniem Sądu nie odpowiada prawu, gdyż przywołane orzeczenie Sądu Okręgowego zapadło w innym stanie faktycznym , albowiem w tamtej sprawie Sąd Rejonowy w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty, zaś w niniejszej sprawie nakaz zapłaty został wydany , a dopiero później uchylono go na podstawie art. 505 34 par 1 kpc i sprawę przekazano do Sądu Rejonowego w Przemyślu. W związku z tym należy w pierwszym rzędzie podnieść iż, w niniejszej sprawie podstawą uzupełnienia pozwu było art.
kpc czego wyraz dał również Sąd Rejonowy wzywając powoda o uzupełnienie pozwu pod rygorem umorzenia postępowania (k- 24). W niniejszej sprawie podstawą przekazania sprawy do Sądu Rejonowego był art. 505 34par 1 kpc. W związku z tym wypada podnieść, że stosownie do art.
kpc (w brzmieniu obowiązującym z daty wniesienia pozwu) po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33, 505 34 oraz 505 36 przewodniczący wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana - w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania. W przypadku nieusunięcia braków formalnych pozwu sąd umarza postępowanie. W tej sytuacji pozostaje do rozważenia, która z podstaw do zakończenia postępowania jest właściwa; umorzenia - wynikająca z art.
130 par 2 kpc. W literaturze wyrażono stanowisko, że należy w takim przypadku umorzyć postępowanie z powodu nieusunięcia braków formalnych pozwu (A. Miś „Postępowanie po-elektroniczne, czyli dylematy sądu właściwego po przekazaniu sprawy z EPU” [w:] A. Miś, E. Dolata, M. Uliasz „Postępowanie po przekazaniu sprawy przez e-sąd” – Kwartalnik SSP „Iiustitia” nr 4/2011 str. 220) z uzasadnieniem, że najpierw badaniu podlegają braki formalne. W uzupełnieniu tej argumentacji J. M. – (...) wskazuje: „… w odniesieniu do spraw rozpoznawanych w postępowaniach odrębnych w pierwszej kolejności zastosowanie znajdują przepisy normujące określone postępowanie odrębne, a dopiero w przypadku braku regulacji specjalnej ogólne przepisy o procesie. Oznacza to zatem, że pierwszeństwo zastosowania należy do art.
Co więcej, usunięcie braków formalnych stanowi warunek sine qua non przejścia postępowania do dalszych faz; póki braki formalne nie zostaną usunięte, ustawodawca umożliwia sądowi jedynie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z powodu nieusunięcia tych braków.” (J. M.- (...) „Umorzenie postępowania po przekazaniu sprawy z elektronicznego postępowania upominawczego – uwag kilka” Mon. Prawn. 14/2012). Sąd Okręgowy w pełni podziela powyższą argumentację i przyjmuje ją za własną. W tych okolicznościach Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy weźmie pod uwagę naprowadzone powyżej okoliczności i wyda orzeczenie zgodne z treścią art.
par 1 kpc. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 505 12 par 1 kpc w zw. z art. 505 13 §1, 2 kpc orzekł jak w sentencji postanowienia. Z:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.