VIII GC 517/15

Sygn. akt VIII GC 517/15 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący SSR Eliza Grzybowska Protokolant stażysta Natalia Gliniecka-Kitowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. w B. sprawy z powództwa M. T. przeciwko (...) Spółka Akcyjna w S. o zapłatę I. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7 466 , 26 zł (siedem tysięcy czterysta sześćdziesiąt sześć złotych dwadzieścia sześć groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 7 marca 2013 r. do dnia zapłaty II. oddala powództwo w pozostałym zakresie III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 699,60 złotych (jeden tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu. SSR Eliza Grzybowska UZASADNIENIE Powód M. T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Kancelaria (...) domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. w S. kwoty 7.635,52 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 4 marca 2013 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że jest nabywcą wierzytelności przysługującej M. C. z tytułu szkody komunikacyjnej z dnia 4.02.2013 r., związanej z uszkodzeniem samochodu marki K. o nr rej. (...). Powód podniósł, że pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 8.533,74 zł tytułem zwrotu kosztów naprawy. Poszkodowany nie zgodził się z decyzją pozwanego bowiem pozwany potrącił 45 % wartości części zamiennych oraz zaniżył stawki za roboczogodzinę. Powód ustalił, że koszt naprawy wynosiły 16.169,56 zł. Z uwagi na to powód wezwał pozwanego do dobrowolnej dopłaty reszty odszkodowania. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 17 lutego 2015 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Od powyższego nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw, żądając uchylenia nakazu zapłaty i oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu, pozwany wskazał, że przyjął odpowiedzialność za szkodę co do zasady i w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił łączną kwotę 8.533,74 zł tytułem odszkodowania. Pozwany zarzucił, że przedstawiona przez powoda opinia prywatna stanowi wyłącznie symulację kosztów naprawy, ofertę, a nie jest kosztem rzeczywistym. Pozwany wskazał również, że gdy pojazd zostaje naprawiony do stanu poprzedniego, to o kosztach przywrócenia pojazdu do stanu sprzed wypadku decydują rzeczywiście poniesione koszty, a nie koszty przewidywane, które wymagają poczynienia pewnych hipotetycznych założeń. Pozwany wyjaśnił, że w związku z brakiem przedstawienia faktur za naprawę pojazdu do dnia dzisiejszego przez powoda, szkoda została rozliczona na podstawie kalkulacji kosztów naprawy sporządzonej przez pozwanego. Pozwany podniósł, że w przedmiotowej sprawie istotne jest ustalenie czy samochód został naprawiony. W opinii pozwanego kosztorys powoda, stosuje zawyżone stawki. Nadto pozwany podał, że pojazd był wcześniej naprawiany tym samym pozwany uznał, że powód nie udowodnił, iż do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego konieczna była naprawa pojazdu z zastosowaniem części oryginalnych. W piśmie procesowym z dnia 27 marca 2015 r. powód podał, że pozwany w swoim kosztorysie uwzględnia części oryginalne, z tym, że ich wartość obniża o 45% nie wskazując przyczyny. Powód wskazał, że pozwany zatwierdził prawie całość kosztorysu przedstawionego przez powoda, uwzględniając ceny części oryginalnych w 100 %, jedynie pozwany zakwestionował wysokość stawek za roboczogodzinę. W opinii powoda wypłata odszkodowania przez ubezpieczyciela w zasadzie nie jest uzależniona od wykonanej naprawy. Bez znaczenia jest także okoliczność czy poszkodowany w ogóle zamierza dokonać naprawy. Powód wskazał, że w takiej sytuacji wypłata odszkodowania za szkodę komunikacyjną następuje na podstawie kalkulacji kosztów naprawy. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 4 lutego 2013 r. pojazd marki K. numer rejestracyjny (...) stanowiący własność M. C. został uszkodzony przez kierowcę ubezpieczonego u pozwanego w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody spowodowane ruchem pojazdów u pozwanego. Tego samego dnia poszkodowany zgłosił pozwanemu szkodę domagając się wypłaty odszkodowania. (Okoliczności bezsporne, a ponadto dowód: protokół szkody w pojeździe – k. 53-54 akt) Pozwany przeprowadził postępowanie likwidacyjne, w wyniku którego przyznał poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 8.533,74 zł. (Dowód: Decyzja pozwanego z dnia 4 marca 2013 r. – k. 47 akt, kalkulacja naprawy nr (...) – k. 48 – 52 akt) W dniu 16 grudnia 2013 r. poszkodowany M. C. zbył swoją wierzytelność wobec pozwanego z tytułu odszkodowania za uszkodzenie pojazdu na rzecz powoda. Poszkodowany powiadomił pozwanego o zbyciu wierzytelności. (prawa do odszkodowania z tytułu kosztów naprawy pojazdu) (Dowód: umowa sprzedaży wierzytelności – k. 25-28 akt, zawiadomienie o przelewie wierzytelności k. 24 akt) Powód zlecił rzeczoznawcy S. H. dokonanie oceny technicznej. Wymieniony rzeczoznawca określił szacunkowy średni koszt przywrócenia pojazdu marki K. o nr rej (...) do stanu sprzed szkody na kwotę 16.169,56 zł. ( Dowód: ocena techniczna nr (...) – k. 8-14 akt) Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. powód wezwał pozwanego do dopłaty odszkodowania w wysokości 7.635,82 zł w terminie 30 dni od otrzymania wezwania. Pozwany odebrał powyższe pismo w dniu 23 grudnia 2013 r. (Dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty - k. 22 akt, potwierdzenie odbioru - k. 23 akt) W odpowiedzi na powyższe wezwanie pozwany zapewnił, że przewiduje możliwość ponownej weryfikacji akt sprawy, po przedłożeniu dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie naprawy i zakup części zamiennych oraz dokonał weryfikacji kosztorysu naprawy przedstawionego przez powoda. (Dowód: pismo z dnia 29 stycznia 2013 r. – k. 15 akt wraz z zweryfikowaną kalkulacją naprawy – k. 16-21 akt) Poszkodowany dokonał całkowitej naprawy uszkodzonego pojazdu. Do naprawy użyto części nowych oryginalnych. Naprawa pojazdu kosztowała 16.000,00 zł. Poszkodowany sprzedał przedmiotowy pojazd. (Dowód: zeznania świadka M. C. – k. 69, 102 akt) Szacunkowy koszt naprawy pojazdu marki K. numer rejestracyjny (...), z tytułu szkody zaistniałej w dniu 4 lutego 2013 r., zgodnie z technologią producenta, w nieautoryzowanych warsztatach naprawczych, przy zastosowaniu średnich rynkowych stawek roboczogodzin na rynku lokalnym z daty szkody, przywracający pojazd do stanu sprzed zdarzenia przy zastosowaniu oryginalnych części zamiennych wynosił 16.169,56 zł brutto. Naprawa przy użyciu części nieoryginalnych nie przywróciłaby pojazdu do stanu poprzedniego. (Dowód: pisemna opinia biegłego sądowego A. M. wraz z kalkulacją naprawy - k. 75-79 akt, opinia uzupełniająca biegłego sądowego A. M. – k. 96 akt) Sąd dokonał powyższych ustaleń faktycznych na podstawie okoliczności bezspornych, powołanych wyżej dokumentów prywatnych oraz w oparciu o pisemną opinię biegłego sądowego A. M. oraz zeznania świadka M. C.. Dokumenty prywatne nie budziły wątpliwości, co do ich autentyczności, a Sąd uznał je za wiarygodne. Sąd w całości podzielił opinię sporządzoną przez biegłego sądowego A. M.. Opinia pisemna sporządzona została w sposób rzetelny i pełny. Biegły w jasny i logiczny sposób odpowiedział na zawarte w tezie dowodowej pytania, a swoje konkluzje poparł szczegółowymi wyliczeniami w oparciu o dokumenty zawarte w aktach sprawy jak i w aktach szkody oraz na podstawie wiedzy i doświadczenia zawodowego. Nadto w ustnej opinii uzupełniającej biegły podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz jednoznacznie stwierdził, że użycie części nieoryginalnych nie przywróciłaby pojazdu do stanu poprzedniego. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka M. C.. Sąd uznał je za jasne, dokładne i rzetelne. Brak było jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować ich wiarygodność. Szczególne znaczenie miał zwłaszcza ten fragment zeznań świadka , w których podał on, że naprawa pojazdu kosztowała go 16.000 zł. W tej części jego zeznania były zgodne z opinią biegłego , który szacunkowo określił koszt naprawy pojazdu na podobną kwotę. Nadto zeznania te pozostawały w zgodzie z wcześniejszymi zeznaniami świadka, w których podał on, że naprawa kosztowała go o kilka tysięcy więcej niż odszkodowanie, które wyniosło 10.000 zł. Sąd zważył, co następuje: W niniejszej sprawie, pozwany nie kwestionował faktu wystąpienia kolizji drogowej, na skutek której uszkodzony został samochód osobowy marki K. należący w dniu szkody do M. C.. Pozwany zarzucał, iż koszty naprawy wskazane w treści pozwu przez powoda są zawyżone a nadto powód nie przedstawił faktur za naprawę uszkodzonego pojazdu. Powód nabył roszczenie przysługujące M. C. wobec pozwanego na podstawie umowy cesji, co skutkowało wstąpieniem powoda w prawa i obowiązki wierzyciela (art. 509 k.c.). Stosownie do treści art. 822 § 1 k.c. w wykonaniu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pozwany przyjął odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobom trzecim przez ubezpieczonego. Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody (art. 805 § 1 i 2 k.c.). Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: zaistnienie zdarzenia, z którym przepis prawny łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, powstanie szkody oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem i szkodą (art. 361 k.c.). W przypadku wystąpienia wymienionych przesłanek naprawienie szkody, przez podmiot do tego zobowiązany, powinno polegać na przywróceniu w majątku poszkodowanego stanu rzeczy naruszonego zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Odszkodowanie nie może przewyższać jednak wysokości faktycznie poniesionej szkody. Obowiązek odszkodowawczy ubezpieczyciela aktualizuje się z chwilą wyrządzenia poszkodowanemu szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy samochodu i czy w ogóle zamierza go naprawić (por. uchwałę SN z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74). Fakt, iż naprawa faktycznie została wykonana ma jednak znaczenie dla ustalenia wysokości odszkodowania o tyle, że nie może ono przewyższać faktycznie poniesionych przez poszkodowanego kosztów naprawy. Odszkodowanie nie może bowiem skutkować wzbogaceniem po stronie poszkodowanego, ma jedynie wyrównać mu uszczerbek związany z zaistnieniem szkody. W wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego, osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu "wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, do których wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy"(wyrok SN z dnia 20 listopada 1970 r., II CR 425/72 (OSNCP 1973. nr 6, poz. 111). Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje zatem wszelkie niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, dzięki którym samochód doprowadzony zostaje do stanu technicznej używalności odpowiadającej stanowi przed uszkodzeniem. Za „niezbędne” koszty naprawy należy uznać takie koszty, które obejmują przywrócenie uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/2003, Lex Polonica nr 361525, Biuletyn Sądu Najwyższego 2003/6 str. 4, Gazeta Prawna (...) str. 26, Jurysta 2003/9-10 str. 54, OSNC 2004/4 poz. 51). W przedmiotowej sprawie spór dotyczył wysokości należnego powodowi odszkodowania. Powód żądał wypłaty odszkodowania zgodnie z treścią kalkulacji, znajdującej się na k. 9-14 akt sprawy. Pozwany twierdził, że odszkodowanie winno być wypłacone na podstawie przedstawionych przez powoda rachunków lub faktur dokumentujących dokonaną naprawę. Podkreślić należy przy tym, że pojazd M. C. został naprawiony. Odszkodowanie winno się zatem ograniczać do rzeczywiście poniesionych przez poszkodowanego kosztów. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 824