Przy czym należy mieć na uwadze, że argumentacja, którą powołuje skarżąca wynika z orzeczenia i jego uzasadnienia, w którym w ostateczności jednoznacznie Sąd Najwyższy opowiedział się za ostatnim z powyższych rozwiązań (zob. wyrok SN z dnia 10 maja 2012 r., IV CSK 503/11, wyd./el. Lex nr 1222167) i który to pogląd Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie akceptuje, a co już prowadziło do braku podstaw, do uwzględnienia zażalenia skarżącego. Zgodnie zatem z art.
in. z innych przyczyn niż wymienione w § 1, przewodniczący wzywa zobowiązanego do uiszczenia należnej opłaty w terminie tygodnia. W razie bezskutecznego upływu terminu sąd prowadzi sprawę bez wstrzymywania biegu postępowania, a o obowiązku uiszczenia opłaty orzeka w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji, stosując odpowiednio zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu. Natomiast na podstawie art. 486 § 1 kpc, w razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przewodniczący wyznacza rozprawę, chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyżej powołanym orzeczeniu, wykładnia językowa ostatniego z tych przepisów uzasadnia wniosek, że wyznaczenie przez przewodniczącego sądu pierwszej instancji rozprawy jest bezpośrednim (automatycznym) następstwem stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty. Nie bada on zatem warunków formalnych pozwu po raz kolejny (a jedynie wzywa o uzupełnienie opłaty), bowiem ustawodawca mając na celu przyśpieszenie przebiegu postępowania czyni to kosztem funkcji fiskalnej opłat sądowych, która w ostateczności, przy zakończeniu sprawy i tak zostanie wykonana. Natomiast przy wyznaczaniu rozprawy jednocześnie zarządza się doręczenie pozwu (art. 206 § 1 kpc), co tym bardziej wskazuje na to, że zastosowanie winien mieć art.
Sąd Okręgowy jednak zauważa, że eksponowany przez skarżącego i wyżej omówiony problem, dotyczył jednak nieco innej kwestii, aniżeli problem który wynikł w okolicznościach rozstrzyganej sprawy. Uchodzi bowiem uwagi skarżącego, że w sprawie niniejszej, pomimo nieuiszczenia należnej opłaty, Sąd Rejonowy rozpoznał jednak sprawę merytorycznie, a skoro nie została w jej trakcie uiszczona cała opłata, to niezależnie od wyżej rozważanych kwestii prawidłowego trybu wezwania do jej wniesienia, obowiązek wydania zaskarżonego orzeczenia przez sąd pierwszej instancji wynikał z powołanego przepisu art. art.
108 1 kpc, w myśl którego jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku poniesienia kosztów sądowych lub orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wydaje na posiedzeniu niejawnym sąd, przed którym sprawa toczyła się w pierwszej instancji. Zupełnie natomiast już tylko na marginesie Sąd Okręgowy zauważa, że nadanie sprawie dalszego biegu, pomimo nieuiszczenia całości należnej opłaty, nie spowodowało żadnej reakcji skarżącego, pomimo doręczenia jego pełnomocnikowi zawiadomienia o terminie rozprawy już w dniu 11 maja 2015r. (k. 12), a taka reakcja miała miejsce dopiero w dniu 30 czerwca 2015r., kiedy to w dacie 28 czerwca 2015r. doręczony został pełnomocnikowi odpis wyroku zaocznego, oddalającego powództwo, a co przeczy części wywodów zażalenia, co do intencji skarżącego w związku z brakiem uzupełnienia opłaty, co jednak w odniesieniu do istoty zażalenia, pozostaje bez żadnego znaczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 zd.1 kpc i art. 13 § 2 kpc, orzekł jak w postanowieniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.