Uwzględnienie powództwa dotyczyło części żądań. Tożsamość faktyczna i prawna tych roszczeń nie budzi wątpliwości. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest tym wyrokiem związany. Przed wytoczeniem powództwa powód dwukrotnie składał wnioski o zawezwanie pozwanej do próby ugodowej. Żądanie odsetek od dnia 18 stycznia 2012 roku wynika z wyznaczenia terminu zapłaty na dzień 7 stycznia 2012 roku. określonego w wezwaniu do zapłaty z dnia 10 stycznia 2012 roku. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwo z uwagi na przedawnienie roszczenia i brak legitymacji procesowej pozwanej. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy o roboty budowlane pomiędzy przedsiębiorcami wynosi trzy lata. Zarzuciła, że ostatnie roszczenie powoda uległo przedawnieniu w styczniu 2015 roku, a pozew w niniejszej sprawie został złożony w maju 2015 roku. W momencie złożenia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej część roszczeń uległa przedawnieniu. Pozwana wskazała ponadto, że skierowanie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej jest nadużyciem prawa podmiotowego i nie korzysta z ochrony. M. H.
Brak zapłaty tej kwoty w terminie do dnia 17 stycznia 2012 roku spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. /dowód: pismo powoda k 46/ Z korespondencji przedprocesowej stron wynika, że pozwana nie uznała swojej odpowiedzialności względem powoda wynikającej z art.
kc gdyż nie została poinformowana o zakresie robót jaki wykonywał powód i treści umowy. Z korespondencji tej wynika, ze powód już pismem z dnia 30 września 2011 roku wskazał pozwanej , że jest wykonawcą M. H.
Powód wniósł do Sądu Rejonowego w Rybniku pozew o zasądzenie od pozwanej kwoty 10.800 zł wraz z ustawowymi odsetkami wynikającej z faktury VAT z dnia 7 lipca 2011 roku. Sąd Rejonowy powództwo w tym zakresie oddalił wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 roku. Na skutek apelacji powoda wyrok ten został zmieniony prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2014 roku w sprawie X Ga 162/14 w ten sposób, że zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 10.800,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 stycznia 2012 roku Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że pozwana uzyskała wiedzę o wykonywaniu prac przez powódkę z treści przedłożonej jej przez podwykonawcę umowy. Zdaniem Sądu Okręgowego oczywistym było to, że inwestor mógł wyrazić zgodę na zawarcie przez wykonawcę umowy o roboty budowlane z podwykonawcą nie tylko wprost poprzez pisemne wyrażenie zgody na powyższe, ale także w sposób dorozumian. Inwestor nie musi znać treści całej umowy (jej projektu), wystarczająca jest bowiem znajomość tych elementów, które konkretyzują daną umowę i decydują o zakresie solidarnej odpowiedzialności inwestora z wykonawcą za wynagrodzenie podwykonawcy. Elementami tymi są przede wszystkim zakres prac powierzonych zindywidualizowanemu podmiotowo podwykonawcy oraz jego wynagrodzenie, w szczególności sposób jego ustalenia, czy też dochodzenia W rozpoznawanej sprawie pozwana otrzymała odpis umowy pomiędzy podwykonawcą a wykonawcą. Ponadto w dzienniku budowy na jego pierwszej stronie wprost określono powódkę, jako bezpośredniego wykonawcę robót. Już z tego zapisu pozwana powinna uzyskać wiedzę co do istnienia podwykonawcy w zaistniałym procesie budowlanym. Ponadto inspektor nadzoru budowlanego ustanowiony przez pozwaną, pojawiający się często na budowie i nadzorujący prace, z łatwością mógł zauważyć obecność pracowników powódki na budowie celem wykonywania stosownych czynności i akceptował ten stan nie wnosząc żadnych zastrzeżeń czy też sprzeciwu. Sąd Okręgowy wskazał, iż celem (...) § 5 k.c., jest zapewnienie podwykonawcy pewnej ochrony w ten sposób, że inwestor, mimo iż nie jest związany z podwykonawcą żadną umową, z mocy ustawy odpowiada solidarnie z wykonawcą za zapłatę wynagrodzenia.. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany orzeczeniem Sądu Okręgowego z dnia 29 sierpnia 2014 roku. Nie budzi wątpliwości, że w zakresie faktur nr (...) roszczenie powoda w niniejszej sprawie opiera się na identycznym stanie faktycznym i prawnym co sprawa wskazana wyżej i tym samym Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest tym wyrokiem związany na podstawie art. 365 i 366 kpc. Związanie stron o którym mowa w art. 365, polega na związaniu tych osób dyspozycją zawartej w sentencji wyroku skonkretyzowanej, zindywidualizowanej i trwałej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych i abstrakcyjnych zawartych w przepisach prawnych. Inne sądy, organy państwowe oraz organy administracji publicznej, rozstrzygające w sprawach innych niż karne (§ 2), są związane prejudycjalnie, czyli nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia niż zawarta w prejudykacie, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. Potwierdza to stanowisko Sadu Najwyższego wyrażone w Wyroku z dnia 27 czerwca 2014 r. V CSK 433/13 w którym wskazano, że powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na zawarte w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia zakresu mocy wiążącej i powagi rzeczy osądzonej prawomocnego orzeczenia, czyli dla określenia granic jego prawomocności materialnej w rozumieniu art. 365 § 1 k.p.c. Związanie prawomocnym wyrokiem oznacza, iż sąd obowiązany jest uznać, że kwestia prawna, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie przez niego rozpoznawanej, kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym wcześniejszym wyroku, nawet jeżeli argumentacja prawna, na której opiera się to rozstrzygnięcie jest nietrafna. W późniejszej sprawie kwestia ta nie może być już w ogóle badana. Stan związania prawomocnym wyrokiem, także gdy chodzi o rozstrzygnięcia prejudycjalne, odnosi się tylko do stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, po którym nastąpiło wydanie tego wyroku. Wobec tego stan związania prawomocnym wyrokiem w innym procesie z udziałem tych samych stron może uchylić pojawienie się nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Podobne stanowisko zajął Sad Najwyższy w wyroku z dnia 6 marca 2014r. wskazując, że zasada odpowiedzialności pozwanego, przesądzona w prawomocnym wyroku uwzględniającym część roszczenia, jest wiążąca w sprawie o zasądzenie pozostałej części. Regulacje przewidziane w art. 365 § 1 i art. 366 k.p.c. gwarantują stabilność określonej orzeczeniem sądowym sytuacji prawnej, uniemożliwiając jej podważenie przez stronę niezadowoloną z rozstrzygnięcia i zobowiązując do jej respektowania inne sądy oraz inne organy państwa w określonych przez ustawę granicach. Należy podkreślić, że tym samym regulacje te realizują jedną z najistotniejszych gwarancji konstytucyjnych jaką jest prawo do rozstrzygnięcia sprawy przez niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji), która nie byłaby możliwa do osiągnięcia bez stabilności, pewności i niewzruszalności rozstrzygnięć sądowych. Są także jedną z gwarancji powagi wymiaru sprawiedliwości. Istnienie prawomocnego wyroku co do udzielenia ochrony prawnej określonemu prawu podmiotowemu przekreśla możliwość ponownej oceny zasadności roszczenia wynikającego z tego samego prawa, jeżeli występują te same okoliczności. W konsekwencji, jeżeli sąd rozstrzygnął już w prawomocnie osądzonej sprawie o zasadzie odpowiedzialności pozwanego, to w sprawie o pozostałe świadczenia wynikające z tego samego stosunku prawnego jest związany rozstrzygnięciem zawartym w pierwszym wyroku. Prawomocny wyrok swoją mocą powoduje, że nie jest możliwe dokonanie odmiennej oceny i odmiennego osądzenia tego samego stosunku prawnego w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych, między tymi samymi stronami. Tylko takie rozumienie mocy wiążącej prawomocnego wyroku pozwala na zrealizowanie celów art. 365 § 1 i art. 366 k.p.c., tj. zagwarantowanie prawa do sądu i zapewnienia niewzruszalności sądowemu orzeczeniu udzielającemu ochrony prawnej określonemu prawu podmiotowemu lub odmawiającemu udzielenia takiej ochrony. W przypadku rozdrobnienia roszczeń pozwala w szczególności na uniknięcie wielokrotnego badania przez sąd tych samych okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyłącza możliwość wydania różnych orzeczeń co do zasady odpowiedzialności pozwanego w kolejnych sprawach między tymi samymi stronami wynikających z tego samego stosunku prawnego i opartych na tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych, co w sposób oczywisty naruszałoby powagę wymiaru sprawiedliwości oraz zasadę pewności i niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych. Przesłanki odpowiedzialności pozwanego zostały także spełnione w zakresie prac dodatkowych wynikających z protokołu konieczności i objętych fakturą nr (...) . Konieczność wykonania tych prac wynikła w trakcie wykonywania prac podstawowych i została objęta protokołem konieczności z 1 09. 2011r. (k.27 akt i protokołem odbioru z 28.11.2011r. (k.28) Zgodnie z §1 umowy zawartej przez powoda z M. H. zmawiający może zlecić wykonanie robót dodatkowych wykraczających poza zakres opisany w §1 , na podstawie pisemnego aneksu. Zgodnie z §8 umowy strony przewidziały formę pisemną pod rygorem nieważności. Zlecenie na roboty dodatkowe zostało złożone w formie pisemnej ( k. 27) i podpisane nie tylko przez M. H. i powoda a także powołuje się na treść umowy powoda z M.H.. Zakres prac został przez pozwanego zatwierdzony w protokole konieczności podpisanym także przez pracowników pozwanego – co potwierdza fak akceptowania wykonania tych prac ( protokół k. 26). Zatem zlecenie prac powodowi jako wykonawcy, wykonawcy zostało zgodnie z postanowieniami umowy pomiędzy pozwana a generalnym wykonawcą uczynione na piśmie. Następnie wykonawca zlecił ich wykonanie powodowi o czym pozwana wiedziała jak wynika z zeznań świadka Z.. Zakres prac dodatkowych został uzgodniony pomiędzy przedstawicielem pozwanej i prezesem Zarządu powoda. Pozwana znała również wynagrodzenie należne za wykonanie tych prac. Tym samym w ocenie Sądu pozwana ponosi pełną odpowiedzialność wobec powoda za zapłatę należnego mu wynagrodzenia za prace dodatkowe w wysokości 37.794,52 zł. Wskazać należy, ze zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego III CSK 370/14 z 18 czerwca 2015 roku nie ma znaczenia kto przedstawi umowę inwestorowi, jeśli fakt wykonywania umowy przez podwykonawcę i istotne postanowienia umowy były mu znane. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym opisany wyżej wyrok Sądu Okręgowego, wykazuje na spełnienie wszystkich przesłanek formalnych i materialnych wymaganych do poniesienia przez pozwaną, jako inwestora, odpowiedzialności przewidzianej w art.
kc w stosunku do podwykonawcy za zapłatę mu wynagrodzenia solidarnie z generalnym wykonawcą. Ustalenia pomiędzy inwestorem a generalnym wykonawcą co do trybu zgłoszenia podwykonawcy i jego akceptacji przez inwestora sprzeczne z zapisem art.
kc nie maja wpływu na odpowiedzialność inwestora w stosunku do podwykonawcy. Podwykonawca na treść tej umowy nie ma wpływu, a obowiązek zapłaty wynagrodzenia przez inwestora na podst. (...) kc wynika z ustawy i nie może być modyfikowany ze skutkiem dla podwykonawcy w umowie na co jednoznacznie wskazuje § 6 tego przepisu zgodnie z którym odmienne postanowienia umów o których mowa w tym przepisie są nieważne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pozwanej, że powód wnosząc wnioski o zawezwanie do próby ugodowej nadużył prawa podmiotowego. Prawo wniesienia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej jest wyraźnie wskazane w przepisach kpc – art. 184 kpc i następne. Celem postępowanie pojednawcze jest ugodowe załatwienie sporu przed sądem - bez potrzeby wytaczania powództwa. Ugoda zawarta przed sądem jest tytułem egzekucyjnym (art. 777 § 1 pkt 1) uzyskanym szybko i tanio. Powód wniósł 2 wnioski o zawezwanie do próby ugodowej przy czym pierwszy wniosek, złożony 6 czerwca 2013r. dotyczył jedynie należności dotyczących umowy dodatkowej. W tym stanie brak jest podstaw do stwierdzenia, ze powód nadużywał tego prawa biorąc pod uwagę, ze składał on wniosek o zawezwanie do próby ugodowej jednokrotnie, a jedynie co do robót dodatkowych dwukrotnie, w sytuacji krótkiego, 3–letniego terminu przedawnienia. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania pojednawczego powoduje przerwanie biegu terminu przedawnienia roszczenia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c. (por. wyrok SN z dnia 3 czerwca 1964 r., II CR 675/63, OSNC 1965, nr 2, poz. 34 jedynie co do wierzytelności w zawezwaniu tym określonych, tak co do przedmiotu żądania, jak i wysokości. Nie przerywa zaś co do innych roszczeń, które mogą wynikać z tego samego stosunku prawnego, ani ponad kwotę w zawezwaniu określoną. Powołane przez pozwaną orzeczenie TK z 1 września 2006 roku i Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 16 stycznia 2014 roku nie mogą być uznane jako uzasadniające uznanie stanowiska pozwanej, że jedynym sposobem na uniknięcie zarzutu przedawnienia winno być wniesienie pozwu. Orzeczeniu TK dotyczyło kwestii przedawnienia roszczeń na tle art. 442 kc w( w dawnym brzmieniu) i dotyczył sytuacji gdy zdarzenie powodujące szkodę i chwila gdy poszkodowany dowiedział się o szkodzie są różne. Powołane orzeczenie pozostaje wiec bez wpływu na rozpoznawaną sprawę. Powołane orzeczenie S.A. dotyczyło kolejnych wniosków o zawezwanie do próby ugodowej. Taka sprawa w niniejszym postępowaniu nie ma miejsca. Fakt, iż powód wniósł pozew o część roszczeń, zaś co do pozostałych złożył jedynie wniosek o zawezwanie do próby ugodowej (wnioski powoda dotyczyły różnych roszczeń) nie może być oceniany w kategorii nadużycia prawa. Wierzyciel ma prawo do podejmowania takich działań, które z jednej strony ograniczają konieczność ponoszenia nadmiernych kosztów sądowych, a jednocześnie mieszczą się w granicach przysługujących mu praw. Powód wnosząc o zasądzenie należności wynikającej z faktury VAT nr (...) wniósł o całość należności wynikającej z tej faktury. W niniejszej sprawie Sąd oddalił powództwo powoda w zakresie kwoty 8.640 wynikającej z faktury VAT nr (...), gdyż w tym zakresie powód wniosek o zawezwani do próby ugodowej wniósł już po upływie 3 – letniego terminu przedawnienia. Sąd oddalił również powództwo w zakresie daty początkowej naliczania odsetek od należności głównej z tytułu prac dodatkowych.. Zgodnie orzeczeniem wyrokiem Sadu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 maja 2015 roku V ACa 827/14 zobowiązanie inwestora wobec podwykonawcy do zapłaty wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę ma charakter bezterminowy. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 września 2012 roku IV CSK 91/12 wskazujac, że wykładnia gramatyczna art.
kc przemawia za ograniczeniem odpowiedzialności inwestora do wynagrodzenia ( należności głównej) Podobne stanowisko zajął Sądu Apelacyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r.I ACa 348/15 wskazując, że artykuł
nakłada na inwestora solidarną z wykonawcą odpowiedzialność jedynie za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy i nie rozszerza jej na żadne inne zobowiązania wykonawcy wobec podwykonawcy. W konsekwencji inwestor nie odpowiada za skutki opóźnienia wykonawcy za zapłatą wynagrodzenia podwykonawcy, ale jedynie za swe własne opóźnienie, które ma miejsce po wezwaniu go przez podwykonawcę do zapłaty wynagrodzenia. W związku z powyższym należy przyjąć, ze powodowi należą się odsetki dopiero od wezwania go przez powoda do zapłaty należności na podstawie art.
W związku z powyższym Sąd zasądził odsetki od należności za prace dodatkowe od dnia 16 września 2014 roku. Powód wezwał pozwaną do zapłaty tej należności pismem z dnia 1 września 2014 roku (k 103) , które zostało doręczone pozwanej dnia 3 września , a termin zapłaty należności został w nim określony na dzień 15 września 2014 roku, a zatem powodowi należą się odsetki od dnia 16 września 2014 roku. 16 września 2014 roku . Powód przegrał sprawę zaledwie w 9 % dlatego też Sad w związku z art. 100 zd 2 kpc obciążył kosztami postępowania w całości stronę pozwaną. Na koszty poniesione przez powoda złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 4.860,00 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3.617 zł. Wysokość zasądzonego wynagrodzenia radcy prawnego Sąd ustalił w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 z późn. zm.). SSO Barbara Przybyła
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.