poprzez jego zastosowanie i zasądzenie przez Sąd zadośćuczynienia podczas, gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że możliwość korzystania z aquaparku nie była elementem umowy o udział w imprezie turystycznej z dnia 10 czerwca 2014r. i nie miała wpływu na cenę wycieczki, c) art.
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie przez Sąd zadośćuczynienia rażąco wygórowanego. W oparciu o te zarzuty apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Ponadto wnosił o dopuszczenie na podstawie art. 505 11 § l k.p.c. dowodu z dokumentu w postaci wydruku Tabeli Frankfurckiej - na okoliczność ustalenia, iż odszkodowanie zasądzone przez Sąd I instancji jest rażąco wygórowane. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własny ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny. Przy czym nadto zaznaczyć trzeba, że wobec faktu, że przedmiotowa sprawa rozpoznawana była w postępowaniu uproszczonym, a Sąd Okręgowy nie prowadził postępowania dowodowego, zgodnie z dyspozycją art. 505 13 § 2k.p.c., uzasadnienie wyroku obejmować winno jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie dokonał prawidłowej, gdyż odpowiadającej wymogom art. 233 § 1 k.p.c., oceny dowodów, w oparciu o którą wyprowadził także trafne wnioski jurydyczne. Wobec faktu, że nie jest rzeczą Sądu Odwoławczego powielanie wywodu Sąd I Instancji, którego argumentację Sąd Okręgowy w pełni podziela, w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do stanowiska apelacji. Nie ulega wątpliwości, że strony zawarły umowę o świadczenie usług turystycznych, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. 2004, nr 223, poz. 2268 ze zm.). Zarzut naruszenia przywołanych w apelacji przepisów prawa materialnego nie znajduje uzasadnienia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie postanowień umowy łączącej strony. Podzielić należy ustalenia Sądu Rejonowego, że wstęp do aguaparku był elementem umowy i miał wpływ na cenę wycieczki. Wynika to wprost z trzech wyodrębnionych akapitów oferty, mianowicie „A. park” Hotel i (...) i rozrywka”. W tych pozycjach – zwłaszcza w dwóch ostatnich- oddaje się do dyspozycji gości (powiększoną czcionką) A. (...), z bezpłatnym wstępem. Zarzut nieuwzględnienia okoliczności egzonaracyjnej jest bezpodstawny. Strona poznana nie wykazała bowiem zaistnienia siły wyższej, mimo ciążącego na niej ciężaru dowodowego (art. 6 k.c.). Wręcz przeciwnie strona pozwana w pismach z czerwca i lipca 2014 roku sama sobie zaprzeczała, podając sprzeczne ze sobą komunikaty, niemalże jednocześnie o świetnych warunkach i braku dotkliwości związanych z powodziami w Bułgarii (które nie dotknęły A.), a następnie o braku ukończenia aquaparku. Pozwana nawet nie wskazała, w jaki sposób sytuacja pogodowa w A. miała wpłynąć na budowę aquaparku. Ponadto jak wynika z zeznań powoda i załączonej przez niego dokumentacji fotograficznej stan budowy aquaparku na początku lipca 2014 r. z pewnością nie był zaawansowany zawansowany. Trafnie zauważył Sąd Rejonowy, że intensywne opady deszczu nie były przyczyną niedotrzymania terminu otwarcia aquaparku, a jedynie zostały wykorzystane do wyłączenia odpowiedzialności organizatora usług turystycznych w sposób prowadzący do rozszerzenia przewidzianej w ustawie przesłanki egzoneracyjnej. Strona pozwana jako profesjonalista na rynku turystycznym nie powinien oferować klientom bardzo istotnej w okresie letnim atrakcji skoro nie była ona ukończona a on nie miał wpływu na proces inwestycyjny. Co najwyżej mógł zawrzeć w ofercie informację, iż w razie ukończenia i oddania do użytku Aquaparku będą mogli z niego korzystać nie odpłatnie goście hotelowi. Nie czynić zaś z aquaparku clue oferty. W konsekwencji Sąd Rejonowy zasadnie uznał, że strona pozwana stosownie do treści art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. 2004, nr 223, poz. 2268 ze zm.) odpowiada za nienależyte wykonanie umowy poprzez brak bezpłatnego dostępu do aquaparku. Zarzut naruszenia art.
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie przez Sąd zadośćuczynienia rażąco wygórowanego jest bezpodstawny. Zasądzona kwota jest odpowiednia co Sąd Rejonowy trafnie uzasadnił. Trzeba pamiętać o kluczowym znaczeniu możności korzystania z Aquaparku przez powoda i jego rodziny latem podczas urlopu. Cel wyjazdu letniego z pewnością nie został w pełni osiągnięty. Dlatego też kwota stanowiąca mniej niż 1/3 ceny wczasów nie może być uznana za wygórowaną. Sąd Okręgowy z mocy art. 381 k.p.c. pominął dowodu z dokumentu w postaci wydruku Tabeli Frankfurckiej. Abstrahując od oceny tego dokumentu, to nic nie stało na przeszkodzie aby się do niego odwołać przed sądem I instancji. Niekorzystne rozstrzygnięcie nie jest nową okolicznością faktyczną. Powyższe prowadzi do wniosku, że apelacja wniesiona przez powoda stanowi jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powoda jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 §1 k.p.c. w zw. z art. 391 §1 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.