III Ca 1161/15

Sygn. akt III Ca 1161/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 maja 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny w sprawie o sygnaturze akt VIII C 4379/13 z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w K. przeciwko E. G. o zapłatę oddalił powództwo. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 21 września 2007 roku pozwana E. G. zawarła z (...) Bank Spółką Akcyjną we W. umowę o kartę kredytową o numerze KK (...). Bank wydał pozwanej kartę kredytową V. C. Standard oraz przyznał limit kredytowy do kwoty 1.772 złotych. Oprocentowanie limitu kredytowego było zmienne i w dniu zawarcia umowy wynosiło 19,90%. Oprocentowanie od zadłużenia przeterminowanego liczone było jako czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP. Integralną część umowy stanowiły Regulamin oraz Tabela Opłat i Prowizji. Na wniosek (...) Bank Spółki Akcyjnej we W. w dniu 26 stycznia 2011 roku zostało wszczęte przeciwko pozwanej postępowanie egzekucyjne, które prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi J. Z. pod sygn. akt Km 352/11. Jako podstawę wszczęcia egzekucji wierzyciel wskazał bankowy tytułu egzekucyjny o numerze (...), opatrzony sądową klauzulą wykonalności. We wniosku o wszczęcie egzekucji wskazano, że wierzytelność wymagalna wynosi kwotę 1.765,72 złotych, odsetki karne kwotę 55,14 złotych, koszty postępowania sądowego kwotę 67 złotych i koszty zastępstwa procesowego kwotę 60 złotych. Komornik wyegzekwował od pozwanej kwotę 544,87 złotych, przy czym na rzecz wierzyciela została przekazana kwota 481,12 złotych. W toku egzekucji ustalono, że wobec pozwanej prowadzonych jest 18 postępowań egzekucyjnych na łączną kwotę 262.219 złotych. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013 roku Komornik Sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne w stosunku do pozwanej wobec bezskuteczności egzekucji. Na mocy umowy z dnia 7 czerwca 2013 roku (...) Bank Spółka Akcyjna we W. sprzedał powodowi przysługujące mu wymagalne wierzytelności, w tym wierzytelność wobec pozwanej. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy uznał, że powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne. Sąd I instancji podniósł, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe, w szczególności dotyczące umowy kredytu, to jest art. 69 i następne. Sąd a quo wskazał, że zgodnie z art. 69 ust. 1 przedmiotowej ustawy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Sąd meriti wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym było, iż pozwana zawarła umowę, na podstawie której otrzymała kartę kredytową i limit kredytowy. Pozwana zaprzeczyła jednak, aby posiadała zadłużenie z tego tytułu w wysokości wskazanej w pozwie. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu Rejonowego na powodzie spoczywał ciężar wykazania nie tylko podstawy dochodzonego roszczenia, ale i jego wysokości. Sąd I instancji argumentował, że powód, jako strona inicjująca proces, jest obowiązany do udowodnienia wszystkich twierdzeń pozwu, w oparciu o które sformułował swoje roszczenie, chyba, że nie są one kwestionowane. Powinność taka wynika wprost z treści art. 6 k.c., zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Sąd a quo wskazał, że reguła ta znajduje również swój procesowy odpowiednik w treści art. 232 k.p.c., w świetle którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Nadto Sąd meriti podniósł, że w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku ( sygn. akt I CKU 45/96), zgodnie z którym rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Mając na uwadze powyższe uwagi, Sąd Rejonowy wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokumentów przedstawionych przez powoda wynika jedynie zawarcie umowy bankowej. W ocenie Sądu I instancji powód nie przedstawił żądnych dokumentów wskazujących na wysokość kwoty dochodzonej pozwem. Sąd a quo argumentował, że wprawdzie przeciwko pozwanej toczyło się postępowanie egzekucyjne, w którym we wniosku wskazano wysokość kwot podlegających egzekucji, w tym wysokość należności głównej i odsetek, jednak nie został przedstawiony bankowy tytuł egzekucyjny wskazujący na zadłużenie pozwanej. Sąd meriti podniósł również, że w toku egzekucji Komornik wyegzekwował część należności, przekazując ją wierzycielowi zarówno na należność główną jak i odsetki, tymczasem powód nadal dochodzi należności głównej w tej samej wysokości, co wskazana we wniosku egzekucyjnym. Sąd Rejonowy zaznaczył przy tym, że powód nie przedstawił wyliczenia, kiedy doszło do powstania zadłużenia, od jakich kwot i za jakie okresy zostały naliczone odsetki. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że brak jest w aktach wypowiedzenia umowy bankowej, mimo, że na tę czynność mającą miejsce w dniu 1 czerwca 2010 roku powołuje się powód, a także brak jest potwierdzenia doręczenia pozwanej wypowiedzenia umowy bankowej. Jednocześnie Sąd a quo zaznaczył, że to tym okolicznościom pozwana zaprzeczyła, a brak wykazania tych okoliczności uniemożliwia w sposób bezsporny wykazanie, od kiedy zadłużenie pozwanej jest zadłużeniem przeterminowanym. W ocenie Sądu meriti dokumenty w postaci jedynie umowy bankowej nie są wystarczającymi do uznania, że powodowi przysługuje roszczenie w wysokości wskazanej w pozwie. W konsekwencji powyższego Sąd Rejonowy oddalił powództwo jako nieudowodnione. Na zakończenie swoich rozważań Sąd I instancji podniósł, że nie był zasadny zarzut niewykazania przelewu wierzytelności. Sąd a quo wyjaśnił, że na przelew wskazuje umowa przelewu wraz z załącznikiem w postaci wierzytelności pozwanej. Zdaniem Sądu meriti nieskuteczny był również zarzut przedawnienia roszczenia, bowiem z chwilą złożenia wniosku egzekucyjnego doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia. Apelację od powyższego orzeczenia wniósł powód, zaskarżając wyrok w całości. Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji poprzez uwzględnienie powództwa w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania sądowego za obie instancje, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód wniósł o przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści apelacji na okoliczności opisane w uzasadnieniu apelacji, wyjaśniając, że potrzeba powołania zawnioskowanych poniżej dowodów wynikła później, z uwagi na fakt, iż strona pozwana nie podnosiła żadnych zarzutów, w tym przede wszystkim dotyczących zasadności oraz wysokości dochodzonego roszczenia na etapie postępowania przedsądowego (wezwanie do zapłaty). Skarżący zarzucił: 1) naruszenie postanowień umownych, to jest § 5 pkt 3, 4 i 5 załączonej do pozwu umowy o kartę kredytową o numerze KK (...) z dnia 21 września 2007 roku poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, że powód nie wykazał podstawy oraz wysokości dochodzonych odsetek umownych i karnych; 2) naruszenie przepisu art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz błąd w ustaleniach faktycznych, w tym w szczególności poprzez uznanie, że powód nie udowodnił podstawy oraz wysokości dochodzonej należności, pomimo iż z załączonych do pozwu dokumentów wynikało z jakiego tytułu i w jakiej wysokości objęta została niniejszym pozwem należność. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Ponieważ niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczony, Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 10 § 1 i § 2 k.p.c. orzekł na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zaznaczyć także należy, że zgodnie z art. 505 9 § 1 1 k.p.c. apelację można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz zarzutach naruszenia prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 505 11 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji nie przeprowadza postępowania dowodowego z wyjątkiem dowodu z dokumentu. Apelacja w istocie sprowadza się do zarzutu, że Sąd Rejonowy niezasadnie oddalił powództwo z uwagi na nieudowodnienie przez powoda wysokości dochodzonego przez niego roszczenia. We wskazanym zakresie należało zatem poczynić stosowne rozważania. Na wstępie rozstrzygnięcia wymaga kwestia wniosku powoda zawartego w apelacji o dopuszczenie nowych dowodów w świetle regulacji art. 381 k.p.c., determinuje to bowiem ocenę podniesionych w apelacji zarzutów procesowych. Stosownie do treści powołanego art. 381 k.p.c. Sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba, że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Skorzystanie przez sąd drugiej instancji z uprawnienia określonego w art. 381 k.p.c. wymaga dokonania uprzedniej, łącznej, kumulatywnej oceny wystąpienia dwóch, ale odrębnych ustawowych przesłanek określonych powołanym przepisem: