rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Sąd ma obowiązek zbadać zarówno treść wniosku, dołączony do niego dokument oraz treść księgi wieczystej na chwilę złożenia wniosku o wpis. Wszystkie powyższe przesłanki z cytowanego przepisu muszą być spełnione łącznie. Treść księgi wieczystej (na chwilę złożenia wniosku) nie może stać w opozycji wobec złożonego wniosku i dokumentu, stanowiącego podstawę do dokonania wpisu. Badanie treści księgi wieczystej odnosi się do stanu prawnego ujawnionego w tejże księdze wieczystej w chwili złożenia wniosku o wpis. Rola sądu wieczystoksięgowego jest zatem jednoznacznie określona przez cytowany przepis art.
c. Sąd wieczystoksięgowy nie jest władny, w zakresie swej kognicji, rozstrzygać jakichkolwiek sporów, w tym sporów co do prawa własności, bowiem jego zakres działania jest uwarunkowany treścią wyżej cytowanego przepisu art.
Sąd może jedynie wtedy dokonać wpisu, gdy wniosek, dołączone do niego dokumenty oraz treść księgi wieczystej pozostają ze sobą spójne. W przedmiotowej sprawie wniosek o wpis prawa własności złożył Skarb Państwa wywodząc swe prawo własności z orzeczenia o wywłaszczeniu. Sąd musiał zatem zbadać, czy zasługuje na uwzględnienie wniosek o wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa. Wniosek pozostawał spójny ze złożonym orzeczeniem o wywłaszczeniu, a orzeczenie wskazywało na nieruchomość objętą przedmiotową księgą wieczystą. Skarga nie podlega uwzględnieniu, a zawarte w niej argumenty nie znajdują uzasadnienia w dokumentach znajdujących się w aktach księgi wieczystej, stanowiących podstawę do dokonania wpisu. Zaskarżony wpis został dokonany prawidłowo. Podstawą przedmiotowego wpisu była ostateczna decyzja administracyjna, w której stwierdzono wywłaszczenie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Postępowanie wieczystoksięgowe jest swoistym postępowaniem rejestrowym, mającym na celu ujawnianie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, w oparciu o przedstawione dokumenty. Skarżące nie złożyły zaś żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi stwierdzić, iż w sprawie wpis został dokonany nieprawidłowo. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniosły G. Z., B. N. i B. P.. Skarżące zarzuciły rozstrzygnięciu : 1.naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieprzyjęcie, że Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta Ł. nadużył swojego prawa podmiotowego przez to, że pomimo toczącego się w trybie nadzwyczajnym postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie skargi na orzeczenie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., z dnia 18 października 2013r. ( sygn. akt I SA/Łd 937/13), oddalające skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia 30 sierpnia 1993r., nr (...)- 2/50/93, w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości przedwcześnie dokonał wpisu z pokrzywdzeniem skarżących ; 2.naruszenie prawa procesowego tj. art. 518 1 § 3 k.p.c. w związku z art. 177§1 pkt 3 k.p.c. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że art. 518 1 § 3 k.p.c. wyklucza możliwość zawieszenie postępowania przez sąd jeżeli – tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej – rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniej decyzji organu administracji publicznej. W konkluzji skarżące wniosły o : 1.zmianę zaskarżonego postanowienie poprzez wydanie orzeczenia oddalającego wniosek Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie wykreślenia jako współwłaściciela nieruchomości gruntowej B. Z. i wpisanie w to miejsce Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Ł.; 2.ewentualnie skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania wszczętego wnioskiem Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Ł. Nr Dz. Kw. 19867/14 do czasu zakończenia postępowania wszczętego na skutek wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., Wydziału II z dnia 18 października 2013r. sygn. akt II SA /Łd 937/13. Nadto skarżące wniosły o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skarżących podniesionym w apelacji, Sąd I instancji prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego jak i procedury cywilnej. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że kognicja sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym jest ściśle zdefiniowana w art.
k.p.c., zgodnie z którym rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Sąd ma obowiązek zbadać zarówno treść wniosku, dołączony do niego dokument oraz treść księgi wieczystej na chwilę złożenia wniosku o wpis. Wszystkie powyższe przesłanki z cytowanego przepisu muszą być spełnione łącznie. Treść księgi wieczystej (na chwilę złożenia wniosku) nie może stać w opozycji wobec złożonego wniosku i dokumentu, stanowiącego podstawę do dokonania wpisu. Badanie treści księgi wieczystej odnosi się do stanu prawnego ujawnionego w tejże księdze wieczystej w chwili złożenia wniosku o wpis. Rola sądu wieczystoksięgowego jest zatem jednoznacznie określona przez cytowany przepis art.
c. Sąd wieczystoksięgowy nie jest władny, w zakresie swej kognicji, rozstrzygać jakichkolwiek sporów, w tym sporów co do prawa własności. Rozstrzyganie tego rodzaju sporu, jak też czynienie własnych ustaleń w tym zakresie pozostaje poza kognicją sądu w postepowaniu wieczystoksięgowym. W tym stanie rzeczy całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 5 k.c. Z uwagi na ukształtowaną w art.
kognicję sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym, poza zakresem tej kognicji pozostaje badanie przesłanek opisanych dyspozycja art. 5 k.c. Kognicja sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym jest uregulowana przepisem szczególnym , który wyłącza stosowanie zasad ogólnych. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca złożył wniosek o wpis prawa własności wywodząc swoje prawo z orzeczenia o wywłaszczeniu, które nie zostało uchylone. W tej sytuacji brak jest podstaw do twierdzenia, że sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym może odmówić dokonania wpisu, w sytuacji, gdy wnioskodawca złożył dokument stanowiący postawę wpisu prawa własności, a treść księgi wieczystej i treść wniosku są spójne. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania cywilnego tj. art. 518 1 § 3 k.p.c. w związku z art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. Wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżących, brak jest podstawy prawnej do zawieszenia postępowania wieczystoksięgowego do czasu rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na orzeczenie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. w sprawie I SA/Łd 937/13 w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Bezzasadność tego zarzutu wynika z zasad rządzących postępowaniem wieczystoksięgowym. Przedmiotem rozpoznania sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym jest wniosek, załączone do wniosku dokumenty oraz treść księgi wieczystej. Na chwilę obecną decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości jest decyzją ostateczną, prawnie wiążąca dla sądu prowadzącego księgę wieczystą. W toku prowadzonych postępowań odwoławczych, stwierdzono jedynie, że została ona wydana z naruszeniem prawa, jednak nie stwierdzono jej nieważności. Kolejno utrzymano w mocy orzeczenie o wywłaszczeniu - decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 20 listopada 2008 r. z dnia 23 listopada 2010 r. oraz wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 sierpnia 2011 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2013 r. Jeżeli decyzja w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości dotknięta jest wadą -wydania jej z naruszeniem prawa, lecz bez stwierdzenia jej nieważności, to w konsekwencji takiej oceny decyzja ta nadal wywołuje skutek prawny w postaci wywłaszczenia nieruchomości. Odstąpienie od stwierdzenia nieważności decyzji i ograniczenie się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oznacza pozostawienie w obrocie prawnym wadliwej decyzji i prowadzi do utrzymania skutków prawnych, które decyzja wywołała. Wywłaszczenie nieruchomości pozostaje zatem w mocy, a Skarb Państwa na tej podstawie jest właścicielem nieruchomości. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w przypadku zmiany okoliczności faktycznych i prawnych do księgi wieczystej można złożyć stosowny wniosek, z żądaniem nowego wpisu, załączając do niego dokument, który będzie mógł stanowić podstawę takiego wpisu. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.