Sygn. akt II K 136/15 UZASADNIENIE Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 18 czerwca 2013 roku pokrzywdzony J. D. przeglądając strony internetowe na portal

§ 1k.p.k.

osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności. Podnieść trzeba, że zakaz określony w art.

§ 1k.p.k.

nie ma charakteru absolutnego, gdyż doznaje wyjątków w sytuacjach wymienionych w art. 607 e § 3 k.p.k. W toku tego postępowania w stosunku do oskarżonego nie stosowano żadnego środka zapobiegawczego. W realiach tej sprawy to nie fakt prowadzenia tego postępowania skutkował koniecznością pozbawienia oskarżonego wolności. W tym stanie rzeczy w niniejszym postępowaniu nie obowiązywał zakaz określony w art. 607 e § 1 k.p.k., gdyż wyłączał go przepis art.

§ 3

pkt 4 k.p.k., zgodnie z którym nie stosuje się zakazu ścigania, jeżeli postępowanie karne nie wiązało się ze stosowaniem wobec oskarżonego środka polegającego na pozbawieniu wolności. Nie ma też przeszkód, aby orzec w toku tego postępowania karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, aczkolwiek wykonanie takiej kary, wymagać będzie zgody organu sądowego państwa wykonania nakazu. Takie stanowisko przyjął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia z dnia 6 maja 2010 r., (...), (...), w którym stwierdzono, że ogólna reguła specjalności obowiązująca w wypadku przekazania osoby ściganej (...), unormowana w art.

§ 1

k.p.k., nie stanowi przeszkody prawnej w ściganiu za przestępstwa inne niż te, które stanowią podstawę przekazania, o ile w toku postępowania nie stosuje się wobec tej osoby tymczasowego aresztowania (art.

§ 3pkt 4 k.p.k.).

Dopiero wykonanie kary pozbawienia wolności, jeśli zostanie prawomocnie orzeczona, wymaga uzyskania zgody organu sądowego państwa wykonania nakazu (art.

§ 3pkt 8 k.p.k.).

Pogląd ten znalazł potwierdzenie w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., (...),(...)). Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego J. D. kwoty 818 zł. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.