(5)nielegalnie (ze złamaniem regulacji zawartej w art. 46 k.s.h.) wynagrodzenia za świadczenie spółce (...)” Spółka jawna E. G. i (...) (Nr KRS (...)) „usług doradczych”, lecz ma to jedynie znacznie oboczne... ”. W tym świetle podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku twierdzenie o popadnięciu przez stronę powodową w prekluzję materiału dowodowego (zawarte na stronie 12 akapit 2) jest zupełnie bezpodstawne. e) R. G.

(1)będąc wspólnikiem (...)” Spółka jawna E. G. i (...) z/s w Ł. (Nr KRS (...)) - z naruszeniem regulacji art. 46 k.s.h. - pobrał, z majątku (...)” SPJ. (...) R. G., okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 20 9 r. łącznej kwoty: 508.490,00 zł (słownie: pięćset osiem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt złotych) tytułem „wynagrodzenia” za „usługi” obejmujące prowadzenie spraw powodowej spółki oraz jej reprezentację: - doradztwo w zakresie efektywności finansowej apteki; - planowanie i koordynację zakupów towarów strategicznych, negocjacje warunków zakupu; - opracowywanie i wdrażanie strategii marketingowej; - tworzenie programów promocyjnych krótko- i długoterminowych; - wdrażanie innowacyjnych programów komputerowych wspomagających zarządzanie; - organizację kursów i szkoleń; - doradztwo w zakresie rozliczeń z Narodowym Funduszem Zdrowia; - obsługę rozliczeń bankowych; - koordynację zakupów z dystrybutorami farmaceutycznymi, negocjacje warunków zakupu; 13. Art.

(1)wynagrodzenia z nieważnej umowy jest objęty prekluzją materiału dowodowego, w sytuacji gdy: - niemająca - przy składaniu pozwu świadomości istnienia umowy z dnia 1 stycznia 2005 r. strona powodowa podniosła ten zarzut w piśmie z dnia 11 lutego 2011 r. (str. 5 pkt 14 i 15 pisma procesowego) z zachowaniem 14 dniowego terminu od dnia otrzymania w dniu 28 stycznia 2011 r. odpowiedzi na pozew z dnia 24 stycznia 2011 r. do którego to odpisu pisma pełnomocnik pozwanej załączył kserokopię umowy z dnia 1 stycznia 2005 r. wraz z aneksem z dnia 1 maja 2007 r., pkt 14 i 15; b) podlegają oddaleniu wnioski dowodowe zawarte w piśmie strony powodowej z dnia 27 grudnia 2012 r., które obejmowały uzupełniający dowód z opinii biegłego rewidenta w zakresie: - ponownej weryfikacji ilości środków pobranych przez R. G.

(1)z majątku (...)” Spółka jawna E. G. i (...) (bezpośrednio oraz przez podmioty powiązane i zależne) w latach 2007– 2009 z uwzględnieniem danych wskazanych przez pełnomocnika strony powodowej w piśmie z dnia 27 grudnia 2012r. - dokonania weryfikacji zasadności wydatków ponoszonych przez spółkę (...)” Spółka jawna E. G. i (...) oraz poprawności ich kwalifikacji w koszty funkcjonowania spółki w latach 2007 - 2009; - przeprowadzenie badania przedłożonych biegłemu sprawozdań finansowych (...)” Spółka jawna E. G. i (...) i stanowiących podstawę ich sporządzenia ksiąg rachunkowych a także dokumentów źródłowych; oraz w oparciu o poczynione ustalenia dokonanie ewentualnych potrzebnych modyfikacji złożonych dotychczas opinii. Błędy ujęte powyżej w pkt 8.-13. doprowadziły do: 14. wydania zaskarżonego orzeczenia w oparciu o istotne błędy w ustaleniach faktycznych polegające na: a) błędnym przyjęciu, że: w dniu 1 stycznia 2005 r. została ważnie i skutecznie zawarta pomiędzy pozwaną spółką, którą reprezentowała E. G.

(2), a R. G.

(1)jako przedsiębiorcą działającym pod firmą: Usługi (...) R. G.

(1)(zleceniobiorca) umowa o świadczenie usług (por. str. 5 i 11 uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia), w sytuacji gdy nie doszło do zawarcia żadnej umowy, gdyż jej treść (§ 2 i 3) sprzeciwiała się prawu - art. 46 i 29 k.s.h. W związku z powyższym można mówić co najwyżej o podpisaniu nieważnej umowy. b) błędnym przyjęciu, że: przedmiot świadczenia R. G.

(1)na rzecz pozwanej (...)” Spółka jawna E. G. i (...) z/s w Ł. (Nr KRS (...)) wynikający z umowy z dnia 1 stycznia 2005 r. nie obejmował prowadzenia spraw pozwanej spółki (vide: strona 11 akapit 4 uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia) w sytuacji, gdy R. G.

(1)miał - z mocy postanowień umowy z dnia 1 stycznia 2005 r. - realizować i otrzymywać wynagrodzenie za działania obejmujące (§ 1 i § 3 umowy z dnia 1 stycznia 2005 r.): doradztwo w zakresie efektywności finansowej apteki; planowanie i koordynację zakupów towarów strategicznych, negocjacje warunków zakupu; opracowywanie i wdrażanie strategii marketingowej; tworzenie programów promocyjnych krótko- i długoterminowych; wdrażanie innowacyjnych programów komputerowych wspomagających zarządzanie; organizację kursów i szkoleń; doradztwo w zakresie rozliczeń z Narodowym Funduszem Zdrowia; obsługę rozliczeń bankowych; koordynację zakupów z dystrybutorami farmaceutycznymi, negocjacje warunków zakupu; analizę rynku farmaceutycznego; reprezentowanie podmiotu przed władzami; zaś jest przy tym oczywistym, że tego typu działania stanowią prowadzanie spraw spółki (...)” SPJ.(...) R. G. (Nr KRS (...)), a powyższe stanowi próbę obejścia ustawowego zakazu pobierania przez wspólników spółki jawnej wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki (zawartego w art. 46 k.s.h.), c) błędnym przyjęciu, że: R. G.

(1)w roku 2007 zatrudniał 10 osób za pomocą których wykonywał postanowienia umowy z dnia 1 stycznia 2005 r., por. str. 10 wersy 21 - 22 od góry) w sytuacji, gdy dowód na tę okoliczność nie był w toku procesu w ogóle przeprowadzany, zaś R. G.

(1)w roku 2007 nie zatrudniał 10 osób, które dysponowałyby potencjałem do podjęcia próby realizacji umowy z dnia 1 stycznia 2005 r.

1. d)błędnym przyjęciu, że: podniesione przez stronę powodową roszczenie zostało zawyżone w stosunku do przysługującego powódce wysokości udziału w zyskach (...)” SPJ. (...) R. G. (Nr KRS (...)) za rok 2007 o kwotę: 101.000 zł (słownie: sto jeden tysięcy złotych). 15. Art. 328 § 2 k.p.c. przez skopiowanie uzasadnienia z orzeczenia zapadłego w sprawie (...)zamiast sporządzenia uzasadnienia zgodnie z dyspozycją powołanej regulacji. Na tej podstawie powódka wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu Ponadto powódka wnosiła o poddanie instancyjnej kontroli (w trybie art. 380 k.p.c.) wskazanych poniżej postanowień dowodowych Sądu Okręgowego w Lublinie IX Wydział Gospodarczy:
2. a)postanowienia zapadłego dnia 8 maja 2013 r. w zakresie oddalenia wniosków dowodowych zawartych w piśmie strony powodowej z dnia 27 grudnia 2012 r., które obejmowały uzupełniający dowód z opinii biegłego rewidenta w zakresie: - ponownej weryfikacji ilości środków pobranych przez R. G.

(1)z majątku (...) Spółka jawna E. G. i (...) (bezpośrednio oraz przez podmioty powiązane i zależne) w latach 2007 - 2009, z uwzględnieniem danych wskazanych przez pełnomocnika strony powodowej w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r.; - dokonania weryfikacji zasadności wydatków ponoszonych przez spółkę (...)” Spółka jawna E. G. i (...) oraz poprawności ich kwalifikacji w koszty funkcjonowania spółki w latach 2007 - 2009; - przeprowadzenie badania przedłożonych biegłemu sprawozdań finansowych (...) Spółka jawna E. G. i (...) stanowiących podstawę ich sporządzenia ksiąg rachunkowych a także dokumentów źródłowych oraz dokonania ich modyfikacji, ewentualnie dopuszczenie dowodu z opinii wskazanej przez powódkę firmy (...)” . W przypadku uwzględnienia zarzutu co do bezpodstawnego pominięcia tych dowodów w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wnosiła o ich dopuszczenie przed sądem odwoławczym. Wnosiła także o dopuszczenie dowodu z uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie (...)na okoliczności przepisania uzasadnienia sporządzonego w niniejszej sprawie z uzasadnienia ze sprawy(...). Dopuszczenie tego dowodu stało się możliwe i potrzebne po uzyskaniu uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia. Pozwana Spółka zaskarżyła wyrok w części uwzględniającej powództwo i rozstrzygającej o kosztach procesu . Wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości. Pozwana zarzucała Sądowi pierwszej instancji :

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 5 kc , w zw. z art. 2 Ksh w zw. z art. 51 § 1 ksh i art. 52 ksh poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że żądanie powódki nie stanowi nadużycia prawa w rozumieniu tych przepisów;
2. Naruszenie art. 227 kpc w zw. z art. 232 kpc w zw. z art. 380 kpc w zw. z art. 162 kpc poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę pozwaną w pismach procesowych co doprowadziło do wadliwych ustaleń Sądu. Pozwana Spółka wnosiła o dopuszczenie dowodów oddalonych przez Sąd pierwszej instancji. W ocenie Sądu Apelacyjnego obydwie apelacje nie są uzasadnione. Strona powodowa zaskarżyła wyrok w części oddalającej powództwo. Ze względu na zakres zaskarżenia i wielość podnoszonych zarzutów dotyczących prawa procesowego i materialnego, których zakresy niejednokrotnie się krzyżują, podejmując próbę ich uporządkowania, Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zgłoszone przez powódkę w pozwie roszczenie zostało przez Sąd Okręgowy uznane za uzasadnione co do zasady i uwzględnione co do wysokości wynikającej z ustaleń faktycznych Sądu dokonanych w oparciu o opinię biegłej, która wyliczyła zysk Spółki za lata 2007 –
3. Następnie po uwzględnieniu poniesionych przez Spółkę kosztów, Sąd ustalił wysokość należnej powódce dywidendy i po zaliczeniu na jej wysokość kwot skonsumowanych przez powódkę ustalił wysokość należności powódki. Dominujący zarzut apelacji powódki zmierzał do podważenia ustaleń Sądu Okręgowego dotyczących wysokości ponoszonych przez Spółkę kosztów działalności i ich zawyżenia, w następstwie zaliczenia jako kosztów Spółki wydatków wynikających z umowy z dnia 1 stycznia 2005 roku zawartej pomiędzy Spółką a R. G.

(1), jako odrębnym podmiotem gospodarczym. Przedmiotem umowy było świadczenie usług w zakresie doradztwa, planowania ekonomicznego i analiz, obsługi technicznej apteki, remontów [zarzuty apelacji powódki: pkt. I, pkt.II – 9,10,11ppkt. a,b, 12 ppkt. a,b] W ocenie Sądu Apelacyjnego zasadnicze znaczenie przy rozpatrywaniu zasadności powyższych zarzutów ma kwestia prekluzji zgłaszanych przez powódkę zarzutów w tym zakresie, w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Sąd Okręgowy wskazał bowiem, że podnoszone przez powódkę zarzuty dotyczące umowy z dnia 1 stycznia 2005r. zgłoszone zostały z opóźnieniem, ze skutkiem ich pominięcia. Zarzuty dotyczące umowy z dnia 1 stycznia 2005r. nie zostały podniesione w pozwie, a po podniesieniu tej okoliczności przez pozwaną Spółkę w odpowiedzi na pozew, powódka w piśmie z dnia 11 lutego 2011 roku, k. 987 i n.) nie zakwestionowała ważności tej umowy, a nawet stwierdziła, że okoliczność świadczenia tych usług nie ma znaczenia dla roszczenia powódki i wniosła o pominięcie dowodów osobowych na tę okoliczność (k. 991). Odnośnie stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji prekluzji powyższych zarzutów powódka w apelacji podniosła zarzuty, w oparciu o które podważała stanowisko Sądu pierwszej instancji co do stwierdzonej przez Sąd prekluzji [zarzuty II12ppkt c,d, II13 ppkt a,b, II14 a,c,d]. W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe zarzuty nie są uzasadnione. Na wstępie wskazać należy, że pozew w sprawie niniejszej wpłynął do Sądu przed nowelizacją przepisów kodeksu postępowania cywilnego na podstawie ustawy z dnia 16 września 2011r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw [Dz.U.2011.233.1381], która weszła w życie z dniem 3 maja 2012r. Zgodnie z art. 9 ww. ustawy przepisy ustawy nowelizującej stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-7. Przepisy dotyczące postępowania w sprawach gospodarczych nie były objęte wyłączeniami z ust. 2-7, z tych względów sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu w oparciu o przepisy dotyczące postępowania w sprawach gospodarczych uregulowanych w Dziale IVa kpc. Ocena zasadności zarzutów apelacyjnych dotyczących naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa procesowego musi zatem tę okoliczność uwzględniać. Zgodnie z zasadami procedowania w sprawach gospodarczych obowiązujących przed nowelizacją, która weszła w dniu 3 maja 2012r., powodowa Spółka była obowiązana podać w pozwie wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, że ich powołanie w pozwie nie było możliwe albo, że potrzeba powołania wynikła później - art.

(3)jako odrębnym podmiotem gospodarczym. Czynności będące przedmiotem umowy z dnia 1 stycznia 2005 roku nie dotyczyła prowadzenia spraw pozwanej spółki. W tym zakresie Sąd Apelacyjny przyjmuje za własną ocenę Sądu Apelacyjnego dokonaną w sprawie I ACa (...), że przy określeniu prowadzenia spraw pozwanej spółki należy mieć na uwadze przedmiot jej działalności, którym jest prowadzenie apteki a więc detaliczny obrót produktami leczniczymi. Do czynności nie polegających na prowadzeniu apteki należą przykładowo czynności dotyczące opracowania i wdrażania strategii marketingowych, tworzenia programów promocyjnych, analizy rynku farmaceutycznego, wdrażania innowacyjnych programów komputerowych wspomagających zarządzanie. Nie można zatem podzielić twierdzeń powódki, że wszystkie czynności wymienione w § 1 umowy z dnia 1 stycznia 2005 roku obejmowały prowadzenie spraw pozwanej spółki. Zarzut dotyczący naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw. z treścią art. 405 k.c., w zw. z treścią art. 46 k.s.h. i art. 29 k.s.h., [zarzut I.5] nie jest uzasadniony. Sąd orzekając w sprawie niniejszej nie przyjął ich jako podstawy orzekania. Jedynie dodatkowo, na marginesie wskazał, że w przypadku uznania umowy z dnia 1 stycznia 2005r. za nieważną, pozostawałaby otwarta kwestia rozliczenia pomiędzy pozwaną Spółka a R. G. wykonanych usług, co do których wskazane przepisy mogłyby znaleźć zastosowanie. Jednakże z pewnością nie były one podstawą orzekania w sprawie. W tym stanie sprawy Sąd Apelacyjny w całości przyjmuje za własne ustalenia Sądu Okręgowego dokonane w oparciu o sporządzoną w sprawie opinię biegłej na okoliczność wysokości przysługującego powódce roszczenia. Zarzuty apelacji podważające te wyliczenia wynikają z wcześniejszych zarzutów powódki uznanych za nieuzasadnione i nie wpływają na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu [zarzuty II11 c,d,e]. Nie ma podstaw do przyjęcia, że ustalenia Sądu Okręgowego są sprzeczne z przeprowadzonymi dowodami, które Sąd Okręgowy zasadnie uznał za wiarygodne. Sąd Apelacyjny podziela także w całości ocenę roszczenia powódki dokonaną przez Sąd Okręgowy stwierdzającą, że wynagrodzenie za usługi świadczone przez R. G.

(1)na rzecz pozwanej spółki należy uznać za koszt działania Spółki. Zarzut dotyczący przesłuchania w charakterze świadka wspólnika E. G.

(2)i poczynieniu w oparciu o jej zeznania ustaleń faktycznych [zarzut II 8 ] jest zbyt ogólnikowy i nie wskazuje w jakim zakresie zarzucana wadliwość wpłynęła na treść rozstrzygnięcia Sądu. Mając zaś na uwadze, że istota sporu polegała na rozstrzygnięciu wynikającym z dokumentów podlegających ocenie prawnej i opinii biegłego dokonującej rozliczeń Spółki, Sąd uznał, że podniesiony zarzut nie miał wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 316 kpc nie jest uzasadniony , co wynika z wcześniejszych rozważań Sądu. Stosownie do jego treści sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Do naruszenia tego przepisu dochodzi wówczas gdy po wniesieniu pozwu nastąpiła zmiana stanu faktycznego lub prawnego, a sąd, nie uwzględniając tej zmiany, orzekł na podstawie nieaktualnych już podstaw prawnych lub faktycznych (wyrok SN z dnia 30 września 2008 roku, II UK 385/07, LEX nr 741082). Powódka powoływała się na pominięcie szeregu okoliczności, które miały miejsce przed wniesieniem pozwu, a które jej zdaniem świadczyły o tym, że umowa z dnia 1 stycznia 2005 roku jest nieważna, a R. G.

(1)pobierał wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki. Tak sformułowany zarzut nie może świadczyć o naruszeniu art. 316 § 1 k.p.c. gdyż kwestionuje on ocenę materialnoprawną roszczenia dokonaną przez Sąd Okręgowy, co było przedmiotem wcześniejszej analizy Sądu. Odnosząc się do zarzutu kopiowania uzasadnienia z innej sprawy przez Sąd Okręgowy rozpoznający sprawę niniejszą Sąd Apelacyjny zauważa, że pomiędzy M. G.

(1)i R. G.

(1)prowadzonych było i jest kilka procesów, w których przedmiot procesu jest bardzo zbliżony, a materia przedstawiana sądowi podlegająca ocenie materialnoprawnej, jak również czynności procesowe stron są niezwykle podobne , żeby nie powiedzieć tożsame. W tej sytuacji posiłkowanie się przez Sąd orzekający prawomocnymi rozstrzygnięciami podobnych kwestii prawnych nie stanowi jakiegokolwiek uchybienia procesowego, które wpływałoby na ocenę prawidłowości wydanego w sprawie orzeczenia. Z tych względów Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki jako bezzasadną na podstawie art. 385 kpc. Apelację pozwanej Sąd Apelacyjny również uznał za nieuzasadnioną. Pozwana podniosła zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. w związku z art. 232 k.p.c. w związku z art. 380 k.p.c. związku z art. 162 k.p.c. wskutek oddalenia jej wniosków dowodowych. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa Sąd nie może dopuścić się naruszenia art. 227 k.p.c., ponieważ określa on jedynie jakie fakty mogą być przedmiotem dowodu. Naruszenie tego przepisu powinno się zatem łączyć z naruszeniem art. 217 § 2 k.p.c., poprzez pominięcie określonego dowodu w wyniku wadliwej oceny, że nie jest on istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie może dopuścić się również naruszenia art. 232 k.p.c., ponieważ pierwsze zdanie tego artykułu określa obowiązki stron, a nie Sądu, natomiast zdanie drugie art. 232 k.p.c. jest źródłem uprawnienia Sądu dopuszczenia z urzędu dowodu nie wskazanego przez stronę, ale do Sądu należy wówczas ocena, co do potrzeby skorzystania przezeń z tego uprawnienia. Na podstawie art. 232 k.p.c. można skutecznie zarzucać Sądowi, że nie dopuścił dowodu z urzędu, lecz nie można postawić zarzutu, że nie dopuścił dowodu zgłaszanego, przez stronę postępowania lub że Sąd uznał pewne dowody za niewiarygodne. Nieuwzględnienie przez sąd określonych środków dowodowych zaoferowanych przez stronę usprawiedliwia natomiast zarzut naruszenia przepisu art. 217 § 2 k.p.c., zgodnie z którym sąd pominie środki dowodowe, jeżeli okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione lub jeżeli strona powołuje dowody jedynie dla zwłoki (wyroki SN: z dnia 9 października 2014 roku, II PK 232/14, LEX nr 1541198, z dnia 15 maja 2014 roku, IV CSK 503/113, LEX nr 1467131, z dnia 7 maja 2014 roku, II CSK 481/13, LEX nr 14835756, z dnia 1 czerwca 2012 roku, II POK 259/11, LEX nr 1243021, z dnia 10 maja 2012 roku, II PK 220/11, LEX nr 1211159, z dnia 18 kwietnia 2012 roku, II PK 197/11, LEX nr 1216857, z dnia 28 września 2011 roku, I UK 36/11, LEX nr 1102992, z dnia 24 marca 2010 roku, V CSK 310/09, z dnia 25 czerwca 2008 roku, II UK 327/07, LEX nr 496393). Pozwana nie zarzucała naruszenia art. 217 § 2 k.p.c. ograniczając się jedynie do zarzutu naruszenia art. 227 k.p.c. w związku z art. 232 k.p.c. Mając na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego omawiany zarzut co do zasady nie był usprawiedliwiony. Dodatkowo należy zauważyć, że pozwana nie wykazywała, że oddalenie jej wniosków dowodowych miało wpływ na wynik sprawy. Zgłaszane przez pozwaną wnioski dowodowe miały na celu wykazanie okoliczności, które miały stanowić podstawę zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 5 kc . Sąd Apelacyjny w całości przyjmuje za własną ocenę Sądu Okręgowego, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia roszczenia powódki w oparciu o art. 5 kc. Zarzut naruszenia art. 5 k.c. przez niewłaściwą wykładnię należy ocenić jako nieusprawiedliwiony. Pozwana zarzucając błędną wykładnię art. 5 k.c. nie podała żadnych argumentów, które przemawiałyby za tym, że Sąd Okręgowy niewłaściwie rozumiał znacznie normy prawnej zawartej w tym przepisie, czy też użytych w nim pojęć. Skoro tak, to tym bardziej nie jest uzasadniony zarzut „niewłaściwego zastosowania” jako konsekwencja wadliwej wykładni dokonanej przez Sąd. Skoro bowiem w ocenie Sądu Apelacyjnego nie doszło do wadliwej wykładni przepisu przez Sąd Okręgowy, tym bardziej nie mogło dojść do niewłaściwego jego zastosowania, jako następstwa wadliwej wykładni. Nie jest również uzasadniony zarzut wadliwego zastosowania art. 5 kc., o ile uznamy, że zarzut apelacyjny w tym zakresie jest zarzutem autonomicznym, niezależnym od wykładni przepisu przyjętej przez Sąd pierwszej instancji. Nie można podzielić stanowiska pozwanej, że dochodzenie przez powódkę roszczenia o zapłatę przypadającego jej zysku jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Pozwana wywodziła, że skoro powódka nie prowadziła spraw spółki, a zysk wypracował wyłącznie drugi wspólnik, a ponadto działała na szkodę spółki - to żądania wypłaty zysku jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Jeżeli chodzi o okoliczności nieprowadzenia spraw spółki i wypracowania zysku przez drugiego wspólnika, to argument ten nie może przemawiać za słusznością stanowiska pozwanej, ponieważ z ustaleń faktycznych wynika, wspólnicy zawarli porozumienie, zgodnie z którym dokonali podziału sposobu prowadzenia działalności gospodarczej (obejmującego nie tylko pozwaną spółkę, ale również inne podmioty gospodarcze, w których byli udziałowcami). Zgodnie z tym porozumieniem powódka miała prowadzić działalność hurtową, a R. G.

(1)działalność detaliczną (w tym prowadzenie spraw pozwanej spółki). Czynienie zatem zarzutu powódce, że nie prowadziła spraw spółki, jest nieuzasadnione. Twierdzenia, że podejmowane przez powódkę działania na szkodę pozwanej spółki winny być ocenione w kategorii naruszenia zasad współżycia społecznego nie są przekonujące. Nie można bowiem oceny tej przeprowadzić z pominięciem tła konfliktu pomiędzy wspólnikami i podejmowanymi przez nich wobec siebie i spółki działań. Jak wskazał Sąd Okręgowy zgodnie z powszechnie w przyjętym w doktrynie i orzecznictwie poglądem na naruszenie zasad współżycia społecznego nie może powoływać się ten, kto sam je narusza (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2013 roku, II CSK 632/12, LEX nr 1353432). Ustalenia faktyczne jednoznacznie wskazują na istniejący wieloletni konflikt pomiędzy powódką a drugim wspólnikiem pozwanej spółki (...), który ma swoje źródło w relacjach osobistych, strony przeniosły na obszar ich życia zawodowego, co przejawia się w licznych sprawach sądowych, w których osoby te występują w różnych konfiguracjach. R. G.

(1)nie może podnosić zarzutu nadużycia prawa przez powódkę skoro działając w imieniu pozwanej spółki również naruszał zasady współżycia społecznego podejmując działania sprzeczne z interesem powódki, np. poprzez odmowę dostępu do dokumentacji spółki. W przypadku spółki jawnej, zgodnie z art. 29 k.s.h., osobą, której zachowanie jest uznawane za zachowanie samej spółki, jest każdy wspólnik (uzasadnienie wyroku SN z dnia 8 lutego 2013 roku, IV CSK 332/12, OSNC 2013, nr 10, poz. 117). Dla rozstrzygnięcia sprawy wystarczy zatem stwierdzenie, że zarówno powódka, jak i pozwana spółka nie mogą powoływać się skutecznie na naruszenie przez drugą stronę zasad współżycia społecznego, skoro obie strony dopuszczały się ich naruszenia. Z tych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację pozwanej Spółki jako bezzasadną. Na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny zniósł wzajemnie koszty postępowania za drugą instancję.