– powództwo wzajemne oraz zarzut potrącenia są dopuszczalne, jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Przy czym przepis ten należy rozumieć jako zakaz powoływania się na oświadczenie o potrąceniu złożone zarówno przed procesem jak i w jego toku tj. inaczej niż przy art 493§3 k.p.c., który dotyczy tylko zakazu składania oświadczeń w toku procesu (por. uchwała SN z dnia 13 października 2005 r., III CZP 56/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 119). Świadczy o tym inna terminologia użyta w obu przepisach, a zgodnie z zasada racjonalności ustawodawcy użycie innych zwrotów jest uzasadnione gdy chce on nadać im różne znaczenia. Powołany przepis art.
ogranicza zakres dopuszczalności zarzutu potrącenia, zastrzegając, że jego podniesienie jest możliwe tylko wtedy, gdy roszczenia główne i wzajemne nadają się – w myśl art. 505 1 k.p.c. – do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym (por. J. Gudowki, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, Warszawa 2004, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wyd. V zm.). Zdaniem Sądu, oznacza to, iż skuteczne podniesienie zarzutu potrącenia w postępowaniu uproszczonym mogłoby dotyczyć wzajemnej kompensacji wyłącznie takich wierzytelności, z których każda nadaje się do rozpoznania w tym postępowaniu, a zatem nie przekracza kwoty 10.000 zł. Znajduje to uzasadnienie także w art 505 3 §3 k.p.c. zgodnie z którym jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu przewidzianym w niniejszym rozdziale tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda. Niedopuszczalne jest natomiast w toku postępowania uproszczonego potrącanie dochodzonej pozwem wierzytelności nadającej się do rozpoznania w tym postępowaniu ze stanowiącą jej równowartość częścią wierzytelności przeciwnika procesowego, powstałą wskutek rozdrobnienia całej jego wierzytelności, która łącznie przekracza kwotę 10.000 zł (por. M. Olczyk, Postępowanie uproszczone przed sądem pierwszej instancji w znowelizowanym Kodeksie postępowania cywilnego, cz.II,TPP 2001/2/33, teza 4). Przeciwny wniosek ewidentnie godziłby w ratio legis analizowanego przepisu, nie tylko znacząco ograniczając, ale wręcz definitywnie wyłączając zakres jego zastosowania w następstwie dopuszczenia możliwości częściowego przedstawiania do potrącenia wierzytelności nie nadających się do dochodzenia w postępowaniu uproszczonym. Praktyka zaś taka byłaby rażąco sprzeczna z wolą ustawodawcy, zgodnie z którą wprowadzenie rzeczonych restrykcji procesowych miało na celu usprawnienie i przyspieszenie procesów toczących się w postępowaniu uproszczonym. Tym samym do skutecznego podniesienia zarzutu potrącenia w niniejszej sprawie dojść nie mogło gdyż oświadczenie o potrąceniu złożone było w piśmie z dnia 5 maja 2015r (w toku procesu) i obejmowało kwotę 121 724zł , co wynika z treści tego oświadczenia i jednoznacznego stanowiska pełnomocnika pozwanego na rozprawie. Roszczenie strony pozwanej zgłoszone do potrącenia nie nadawało się zatem do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. W ocenie Sądu nie ma także podstaw do uwzględniania wniosku pozwanych o połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygania spraw prowadzonych między stronami. Zgodnie z art. 219 k.p.c., sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli są one ze sobą w związku lub mogły być objęte jednym pozwem. Uzasadnieniem dla tej regulacji prawnej jest niewątpliwie ekonomia procesowa , gdyż łączy się sprawy podobne w celu ich łatwiejszego, szybszego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu połączenie spraw zgodnie z wnioskiem godziłoby w istotę postępowania uproszczonego. Po to ustawodawca przewidział takie postępowanie by sprawy proste o stosunkowo niewielkiej wartości przedmiotu sporu, rozstrzygane były szybko często kosztem uprawnień strony pozwanej np. co do powództwa wzajemnego lub potrącenia. Nieracjonalnym byłoby więc sztuczne ich łączenie. Zwrócić przy tym należy uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lipca 2004 roku w sprawie o sygn. akt P 2/04 ( (...) – A Zbiór Urzędowy 2004, nr 7,poz.72), który stwierdził, że przepis art.
2 Konstytucji. Trybunał wskazał na korzyść dla efektywności i szybkości postępowania sądowego, wynikające z ograniczenia zarzutu potrącenia w postępowaniu uproszczonym, podkreślając, że ograniczenie dopuszczalności zarzutu potrącenia w postępowaniu uproszczonym jest symetryczny w stosunku do ograniczeń wynikających z wąskiego określenia przedmiotu spraw dochodzonych w tym postępowaniu. Wskazać przy tym należy, iż połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygania samo w sobie nie tworzy jednej sprawy której wartość przedmiotu sporu stanowi suma żądanych kwot w łączonych sprawach. Nadal jest to grupa spraw, co do których zapadają odrębne rozstrzygnięcia merytoryczne jak i o kosztach zebrane jedynie w wyroku łącznym. Nie ma też podstaw do rozpoznania niniejszej sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym. Przedmiotowa sprawa w zakresie roszczenia objętego pozwem nie jest zawiła i nie wymaga wiadomości specjalnych. Obszernego postępowania dowodowego wymagałoby jedynie ustalenie istnienia wierzytelności pozwanego zgłoszonej do potrącenia. Komplikowanie zaś postępowania przez pominięcie przepisów o postępowaniu uproszczonym, po to aby rozpoznać zarzut potrącenia, gdyż taka jest istota wniosku, nie jest w ocenie Sądu dopuszczalne ani celowe. Podobnie jak zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia drugiego z postępowań między stronami. Nie dochodzi przy tym do pokrzywdzenia pozwanego, gdyż nadal może on dochodzić wierzytelności zgłoszonej do potrącenia w odrębnym postępowaniu o zapłatę jak również oprzeć na niej powództwo przeciwegzekucyjne. Odnotować też należy, że istnieje już prawomocny nakaz zapłaty przeciwko J. K.. Wydanie wyroku zasądzającego solidarnie należność od Z. S. w istocie zrównuje sytuację obu pozwanych. W związku z powyższym wnioski pozwanego o przekazanie sprawy w celu połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a także o zawieszenie postępowania zostały oddalone. Odsetki zasądzono na podstawie art. 481 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu. Stan faktyczny w zakresie roszczenia z pozwu ustalony został na podstawie niespornych twierdzeń stron i potwierdzających je dokumentów. Niedopuszczalność zarzutu potrącenia legła u podstaw decyzji o pominięciu wniosków dowodowych dotyczących wykazania istnienia wierzytelności pozwanego zgłoszonej do potrącenia. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajduje postawę prawną w 108 § 1 zd. 1 k.p.c. w związku z art. 98 § 1 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z uwagi na treść art. 105 k.p.c. rozstrzygnięcie było solidarne z J. K.. Na poniesione przez powoda koszty złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 300 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, oraz wynagrodzenie pełnomocnika, które z uwagi na wartość przedmiotu sporu – zgodnie z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu – wynosi 1200 złotych, dając łącznie kwotę 1517 złotych. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE 1. odnotować, 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: - peł. pozwanego 3. z apelacją lub za 30 dni.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.