Sygnatura akt XIII Ga 913/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 roku w sprawie z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. przeciwko A. K. i T. P. o zapłatę 8.03

§ 1zdanie pierwsze k.p.c.), co umknęło uwadze Sądu I instancji.

Przepis art.

§ 1k.p.c.

wyklucza jakiekolwiek zmiany powództwa zarówno o charakterze podmiotowym (art. 194-196, 198), jak i przedmiotowym (art. 193 k.p.c.). Przez zmianę powództwa rozumieć należy również zmianę jego podstawy faktycznej w sposób wymagający badania nowych okoliczności w świetle innych norm prawnych. Pozew powinien bowiem, zgodnie z art. 187 § 1 k.p.c., zawierać dokładnie określone żądanie oraz przytoczenie okoliczności faktycznych je uzasadniających. Powództwo obejmuje nie tylko skonkretyzowane roszczenie, ale również genezę sporu w postaci okoliczności faktycznych. Zmiana zatem podstaw faktycznych roszczenia, prowadząca do zmiany jego podstawy prawnej, jest niedopuszczalna (por. M. Manowska, Postępowanie uproszczone w procesie cywilnym, Warszawa 2002 r.; tak też P. Machnikowski, Prawo wekslowe, Warszawa 2009, s. 243-247). Skoro zatem zmiana powództwa jest niedopuszczalna, to wszelkie czynności, których skutkiem miałoby być rozszerzenie lub zmiana żądania są w tej sprawie bezskuteczne. W toku postępowania powódka niewątpliwie dokonała zmiany podstawy faktycznej swojego żądania, a więc zmiany przedmiotowej. W pozwie wskazała bowiem jako podstawę swojego roszczenia umowę sprzedaży dwóch par drzwi aluminiowych i jednego okna, potwierdzoną fakturą VAT z dnia 8 października 2013 roku nr (...) na kwotę 8.034,50 zł, a następnie w toku postępowania wywołanego złożonymi przez pozwanych zarzutami od wydanego w sprawie nakazu zapłaty, na rozprawie w dniu 13 marca 2015 roku - umowę cesji wierzytelności wynikającej ze sprzedaży tych elementów na dowód zawarcia, której załączyła wystawioną na powodową spółkę przez (...) J. W. fakturę VAT nr (...) z 8 października 2013 roku (protokół rozprawy k. 72-77, faktura k. 71). Nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego, że doszło do nieuprawnionej zmiany podstawy faktycznej powództwa wymagającej badania nowych okoliczności w świetle innych norm prawnych, skoro w wypadku dochodzenia wierzytelności wynikającej z umowy sprzedaży (art. 535 k.c. i następne), podstawą tego powództwa są fakty związane z zawarciem tej umowy oraz ewentualnie sposobem jej wykonania przez obie strony, natomiast podniesiona następczo, po zapoznaniu się przez powódkę z zarzutami pozwanych kwestia przysługiwania wierzytelności z tego tytułu na podstawie umowy cesji (art. 509 § 1 k.c.), wymagała od niej wskazania innych faktów i dowodów, w tym także faktu zawarcia takiej umowy przez powódkę z wierzycielem pozwanych. Z przytoczonych powyżej przyczyn, pomimo próby zmiany roszczenia powódki, uznać należało, że przedmiotem powództwa w sprawie pozostała wierzytelność z umowy sprzedaży. Skoro bowiem zmiana powództwa jest niedopuszczalna, to wszelkie czynności, których skutkiem miałaby być zmiana przedmiotowa żądania w tej sprawie należy uznać za bezskuteczne. Z przepisu art. 321 § 1 k.p.c. wynika, że sąd może orzekać wyłącznie o roszczeniach, które wynikają z faktów przytoczonych przez powoda. Związanie sądu granicami żądania obejmuje nie tylko związanie, co do samej treści (wysokości) żądania zasadniczego, ale także co do uzasadniających je elementów motywacyjnych, czyli podstawy faktycznej (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1993 r., I CRN 156/93, LEX nr 518175; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 344/07, LEX nr 388844; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., III CSK 17/08, LEX nr 424385). Podstawa faktyczna powództwa musi być zatem jednoznacznie określona przez stronę dochodzącą roszczenia, a niedopuszczalne jest w postępowaniu uproszczonym, aby wbrew art. art.

§ 1zdanie pierwsze k.p.c.

sąd samodzielnie, aprobował zmianę podstawy dochodzonego w pozwie roszczenia rozstrzygając w tym zakresie. Zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, które zapadło w zakresie niedopuszczalnie zmienionego powództwa opartego na umowie cesji wierzytelności stanowiło w niniejszej sprawie wyrokowanie, co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem pozwu (art. 321 § 1 k.p.c.). Niemniej jednak uznać należy, że wyrok oddalający powództwo odpowiada prawu, skoro powódka nie wykazał zasadności swojego roszczenia dochodzonego w pozwie, którego podstawę stanowiła umowy sprzedaży. Powódka nie udowodniła bowiem, że do zawarcia takiej umowy pomiędzy stronami procesu w ogóle doszło. Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do wzruszenia z urzędu zaskarżonego orzeczenia, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.