(1)jako ubezpieczająca zobowiązała się do płacenia składek. Świadczenia te miały polegać na zapłaceniu umówionych sum pieniężnych. Pozwana jako zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1206, t. j. ze zm.), udzieliła powódce ochrony ubezpieczeniowej na podstawie zawartej z nią (z powódką) umowy. Zgodnie z obowiązującymi w (...) Zakładzie (...) na (...) S.A. w W., „ogólnymi warunkami ubezpieczenia indywidualnego kontynuowanego”, na które powołały się obie strony, przedmiotem ubezpieczenia jest życie ubezpieczonego i życie członka rodziny oraz zdrowie ubezpieczającego (§ 3). Zarówno w wariancie pierwszym, jak i drugim tego ubezpieczenia, zdarzenie takie jak śmierć członka rodziny, za którego „ogólne warunki …” uważają m. in. rodzica aktualnego małżonka ubezpieczonego, wywołuje odpowiedzialność (...) Zakładu (...) na (...) S.A. w W., w postaci świadczenia w wysokości 20 procent sumy ubezpieczenia aktualnej w dniu zdarzenia (§ 4 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 1), czyli w przypadku umowy zawartej przez strony w wysokości 1200 zł (20% z 6000 zł). Wspomniane „ogólne warunki ubezpieczenia indywidualnego kontynuowanego” stanowią również, iż składka należna jest za okres odpowiedzialności (...) Zakładu (...) na (...) S.A. w W., a jeżeli składka nie została przekazana w terminie, to (...) Zakład (...) na (...) S.A. w W., wzywa ubezpieczającego do jej przekazania, wskazując dodatkowy 7-dniowy termin i informując o skutkach jej nieprzekazania, o których mowa w § 22 ust. 1 pkt 5 oraz w art. 10 „ogólnych warunków …” (§ 20 „ogólnych warunków …). Zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 5 „ogólnych warunków …” odpowiedzialność (...) Zakładu (...) na (...) S.A. w W., w stosunku do ubezpieczonego, kończy się w dniu zaistnienia upływu jednego miesiąca, licząc od końca okresu, za który została przekazana ostatnia składka (okres wydłużonej odpowiedzialności). W § 10 uregulowano kwestię uznania umowy za wypowiedzianą przez ubezpieczającego po upływie wskazanych okresów czasu. Stosując opisany wyżej § 22 ust. pkt 5 „ogólnych warunków …” należałoby uznać, że umowa, czyli odpowiedzialność pozwanej wygasła z upływem dnia 31 grudnia 2012 r. i tak postąpiła pozwana. Nie można jednak przepisu tego stosować w oderwaniu od treści wcześniej wskazanego § 20 „ogólnych warunków …”. Nakładał on bowiem na pozwaną obowiązek wezwania powódki do przekazania niewpłaconej składki w terminie 7-dniowym (od daty doręczenia wezwania) i jednoczesnego pouczenia powódki o skutkach nieprzekazania tej składki w zakreślonym terminie. Pozwana nie uczyniła tego albo uczyniła w sposób nieskuteczny, bowiem powódka nie otrzymała takiego wezwania z pouczeniem, a w każdym razie pozwana nie jest w stanie wykazać tej okoliczności. W związku z tym skoro powódka nie została skutecznie wezwana do przekazania niewpłaconej składki i pouczona o skutkach nieprzekazania, to nie zaczął dla niej biec 7-dniowy termin i mogła zapłacić składkę w dowolnym późniejszym czasie, co tez uczyniła płacąc składkę w styczniu 2013 r. Ubezpieczenie zatem nie wygasło. Powódka dokonała zgłoszenia pozwanej śmierci swojej teściowej w dniu 8 lutego 2013 r. (oświadczenie pozwanej zawarte w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. skierowanym do Rzecznika Ubezpieczonych), a więc świadczenie powinno być przez pozwaną spełnione do dnia 11 marca 2013 r., czyli w ciągu trzydziestu dni od dnia zgłoszenia. Ubezpieczyciel obowiązany jest bowiem spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku (art. 817 § 1 k.c.). Mając powyższe na uwadze, Sąd, w oparciu o przepisy powołane w uzasadnieniu, orzekł jak w sentencji wyroku. Powódka zażądała skapitalizowanych odsetek od kwoty świadczenia za okres od upływu terminu do spełnienia świadczenia do ostatniego dnia przed wniesieniem pozwu, a Sąd, po drobnej korekcie obliczeniowej (o 0,43 zł), zasądził te odsetki wraz z kwotą świadczenia. Odsetki ustawowe od całej zasądzonej kwoty od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, Sąd zasądził stosownie do art. 481 §