II W 256/15

(1)dokonał kradzieży roweru turystycznego o wartości około 200 zł na szkodę Z. B.

(1), tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.; orzeka: I. uznaje obwinionego M. P. za winnego tego, że w dniu 23 listopada 2014r., około godz. 8.00 w C. gm. Ś., z posesji nr (...), wspólnie i w porozumieniu z P. R.

(1), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru turystycznego o wartości około 200 zł na szkodę Z. B.

(1), tj. popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 zł (trzystu złotych); II. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. i art. 17 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. opłatach w sprawach karnych, zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE WYROKU Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego, Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 listopada 2014r. około godz. 08.00 obwiniony M. P. wraz z kolegą P. R.

(2)zostali przywiezieni przez patrol Policji do C.. Tam wysiedli i udali się pieszo do D.. Dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego M. P., k. 10, nośnik z zapisem k. 98, częściowo zeznania świadka P. R., nośnik z zapisem k. 98, zeznania świadka Z. B.

(1), k. 6, nośnik z zapisem k. 117. Gdy przechodzili obok posesji nr (...) w C., P. R.

(2)zauważył oparty o budynek rower turystyczny należący do Z. B.

(1), o wartości około 200 zł. Mężczyźni postanowili go zabrać i obaj weszli na posesję. Dowód: zeznania świadka K. W., k. 9, nośnik z zapisem k. 98, zeznania świadka Z. B.

(1), k. 6, nośnik z zapisem k. 117, częściowo zeznania świadka P. R., nośnik z zapisem k. 98, częściowo wyjaśnienia obwinionego M. P., k. 10, nośnik z zapisem k. 98. P. R.

(2)zadzwonił dzwonkiem przy drzwiach wejściowych aby sprawdzić czy w domu jest ktoś z mieszkańców. Z uwagi na to, że nikt nie wyszedł, P. R.

(2)zabrał rower spod ściany. Następnie usiadł na siodełku, zaś M. P. zajął miejsce z tyłu na bagażniku i razem odjechali w kierunku swojego miejsca zamieszkania. Dowód: zeznania świadka K. W., k. 9, nośnik z zapisem k. 98, częściowo zeznania świadka P. R., nośnik z zapisem k. 98, częściowo wyjaśnienia obwinionego M. P., k. 10, nośnik z zapisem k. 98. W D. M. P. postawił rower z tyłu podwórka. Po około miesiącu czasu M. P. i P. R.

(2)oddali rower Z. B.

(1), po tym gdy dowiedzieli się o wszczęciu przez Policję postępowania w sprawie jego kradzieży. Dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego M. P., k. 10, nośnik z zapisem k. 98, częściowo zeznania świadka P. R., nośnik z zapisem k. 98, zeznania świadka Z. B.

(1), k. 6, nośnik z zapisem k.

1. Obwiniony M. P. ma 23 lata, jest kawalerem, nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Obwiniony jest z zawodu mechanikiem pojazdów samochodowym, nigdzie nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu matki. Dowód: wyjaśnienia obwinionego M. P., k. 10, nośnik z zapisem k.
2. M. P. od kilku lat odurza się pochodnymi kanabinoli i okazjonalnie amfetaminą, jest obecnie chory psychicznie w rozumieniu psychozy. Choroba ta nie występowała u obwinionego w czasie popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu, nie miał on motywacji psychotycznej. T. c. M. P. nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Dowód: opinia sądowo – psychiatryczna, k. 74 –
3. M. P. był uprzednio dwukrotnie karany sądownie za przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Dowód: informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k.
4. Obwiniony M. P. w toku całego postępowania nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył zmienne wyjaśnienia. I tak w trakcie przesłuchania na Policji oświadczył, że w czasie zdarzenia był pijany i niewiele pamięta. Dodał przy tym, że wraz z P. R.

(2)znalazł rower w trawie przy drodze przed D., który schował następnie do szopy i po kilku dniach oddał pokrzywdzonemu. Podczas przesłuchania na rozprawie wyjaśnił natomiast, że będąc w C. P. R.

(2)powiedział mu, że idzie po rower do cioci i gdy po chwili nim przyjechał, wspólnie odjechali w stronę D.. Dodał, że oddali rower pokrzywdzonemu po tym jak przyjechała Policja. Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Ustalenia stanu faktycznego sąd poczynił przede wszystkim w oparciu o zeznania świadków K. W. i Z. B.

(2)co do których wiarygodności nie było jakichkolwiek wątpliwości. Szczególnie wartościowa pozostawała dla sądu relacja K. W., która jako naoczny świadek zdarzenia, w sposób konsekwentny, spójny i logiczny opisała jego przebieg. Odnosząc się z kolei do wyjaśnień obwinionego M. P. oraz zeznań świadka P. R.

(2), sąd wziął je pod uwagę wyłącznie w tej części, w której dawały się one pogodzić ze wskazanymi na wstępie dowodami, co do których wiarygodności sąd nie miał jakichkolwiek wątpliwości. Zajmując powyższe stanowisko, sąd miał na uwadze niekonsekwencję obwinionego w opisie zdarzenia na poszczególnych etapach postępowania, jak też nielogiczny charakter relacji złożonych przez niego oraz P. R.

(2)na rozprawie. W ocenie sądu wynikająca z nich wersja zdarzenia nie daje się pogodzić z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania i stanowi wyłącznie próbę poprawienia sytuacji procesowej obwinionego. Powyższe jest tym bardziej uzasadnione gdy weźmie się pod uwagę fakt uprzedniego prawomocnego ukarania P. R.

(2)za powyższy czyn. Jako niemające większego znaczenia w sprawie sąd ocenił zeznania świadka B. K., która nie posiadała wiedzy co do istotnych okoliczności zdarzenia. Ustalając stan faktyczny sąd wziął natomiast pod uwagę dowody o charakterze materialnym, wymienione w pierwszej części uzasadnienia. Sąd dał im wiarę jako w pełni wypełniającym wymogi stawiane takim dowodom oraz nie znajdując żadnych podstaw do podważenia ich wiarygodności. Powyższe dotyczyło w szczególności opinii biegłej z zakresu psychiatrii A. J.. Odnosząc się do uzyskanej opinii, sąd stwierdził, że jest ona pełna, jasna i czytelna, zaś jej wnioski końcowe znajdują oparcie w analizie dokonanej przez biegłą. Dokonując oceny przedstawionych powyżej dowodów, sąd uznał M. P. za winnego dokonania kradzieży roweru na szkodę Z. B.

(1)we współdziałaniu z P. R.

(2), tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. Zdaniem sądu ustalone okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na to, że obwiniony wspólnie i w porozumieniu ze P. R.

(2)dopuścił się zaboru w celu przywłaszczenia przedmiotowego jednośladu. Powyższe wynika przede wszystkim z zeznań świadka K. W., która opisała sposób zachowania obu mężczyzn, a dodatkowo potwierdza to fakt zatrzymania roweru przez obwinionego przez okres prawie miesiąca i jego zwrot pokrzywdzonemu dopiero w wyniku czynności podjętych przez Policję. Ustalone okoliczności wykluczają zdaniem sądu zakwalifikowanie działania obwinionego wyłącznie jako stanowiącego wykroczenie z art. 127 k.w. Czyn M. P. był zawiniony, nie zachodziły okoliczności wyłączające jego winę ani bezprawność. Wymierzając M. P. karę za popełnione wykroczenie, sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 33 § 1 i 2 k.w., uwzględniając okoliczności zaistniałego czynu, jak też właściwości i warunki osobiste obwinionego. Sąd uznał, że karą adekwatną w niniejszym przypadku jest kara grzywny w wysokości 300 zł i karę tę mu wymierzył. Mając na uwadze sytuację majątkową obwinionego sąd zwolnił go z kosztów sądowych. SSR Radosław Gluza