Sygnatura akt II AKa 57/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2015 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Cezariusz Baćkowski (spr)

§ 1k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierza oskarżonemu D. G.

(1)karę roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 50 złotych i na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżone go zakaz zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 5 lat, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek 1500 zł jako równowartości korzyści uzyskanej z przestępstwa, – na podstawie art. 69 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 lata, – na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach 3 i 4 czerwca 2009 r. przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. H. w ten sposób, że z zawartego w punkcie 26 części wstępnej opisu czynu przypisanego w punkcie LI eliminuje wyrażenie: „w kwocie 3000 zł, a ponadto przyjął od M. D.

(1)obietnicę korzyści osobistej w postaci wysokiej noty obserwatora (...)” , II. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. C. w ten sposób, że w zawartych w punktach 18 i 20 opisach czynów przypisanych w punkcie XLIII wyrażenia „ (...) ligi” zastępuje zwrotami „ I ligi”, III. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. S. w punkcie LVII i LVIII części rozstrzygającej w ten sposób, że uniewinnia tego oskarżonego od popełnienia czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art.

§ 1k.k.

opisanego w punkcie 30 części wstępnej stwierdzając, że w tej części koszty procesu ponosi Skarb Państwa, a kara łączna orzeczona w punkcie LXXX części rozstrzygającej utraciła moc, IV. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych: A. J., J. K.

(1), A. T.

(1), K. B., K. W., M. M.

(1), P. Ł., R. P., R. S.

(1), S. Ż., W. P., W. M., V. w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych: D. G.

(1), R. H., T. C., T. S., VI. na zasadzie art. 4 § 1 k.k. przyjmując za podstawy wymiaru kar łącznych art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone oskarżonemu T. S. w punktach LIV i LX części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku i orzeka wobec niego kary łączne roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 70 stawek dziennych grzywny po 60zł, a na podstawie art. art. 86 § 1 w zw. z art. 91 § 2 k.k. łączy środki karne orzeczone w punktach LVI i LXII i orzeka łączny zakaz zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 5 (pięciu) lat, VII. na podstawie art. 69 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego T. S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu T. S. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach 9 i 10 grudnia 2008 r., IX. zasądza na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego od oskarżonych: – A. J., K. B., R. P., J. K.

(1)po (...),3 zł – A. T.

(2), S. Ż., W. P., W. M. po (...),3 zł – P. Ł. (...),3 zł – R. H. 1981,3 zł – R. S.

(1)981,3 zł – T. C. i M. M.

(1)po (...),3zł – T. S. 1140,6zł, w tym 1140zł opłaty za obie instancje – K. W. 821,3 zł – D. G.

(1)1180,6 zł, w tym 1180 zł opłaty za obie instancje. UZASADNIENIE I. D. G.

(1)stanął pod zarzutem popełnienia przestępstw z art.

§ 1kk – opisanych w pkt.

1 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk - opisanych w pkt.

2 części wstępnej wyroku S.O. II. W. P. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

7 części wstępnej wyroku S.O. III. P. Ł. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstw z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

8 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

9 części wstępnej wyroku S.O. IV. S. Ż. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 296b § 1 kk – opisanego w pkt. 10 części wstępnej wyroku S.O. V. R. S.

(1)stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

11 części wstępnej wyroku S.O. VI. K. B. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 296b § 1 kk – opisanego w pkt. 12 części wstępnej wyroku S.O. VII. A. T.

(1)stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

14 części wstępnej wyroku S.O. VIII. W. M. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

15 części wstępnej wyroku S.O. IX. R. P. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 296b § 1 kk – opisanego w pkt. 17 w części wstępnej wyroku S.O. X. T. C. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstw z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

18 części wstępnej wyroku S.O. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 296b § 2 kk – opisanego w pkt. 19 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

20 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk – opisanego w pkt. 21 części wstępnej wyroku S.O. XI. M. M.

(1)stanął pod zarzutem popełnienia przestępstw z art.

§ 1kk w zw.

z art. 65 § 1 kk – opisanego w pkt. 22 części wstępnej wyroku S.O. z art. 286 b § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk – opisanego w pkt. 23 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk w zw.

z art. 65 § 1 kk – opisanego w pkt. 24 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk w zw.

z art. 65 § 1 kk – opisanego w pkt. 25 części wstępnej wyroku S.O. XII. R. H. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstw z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

26 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

27 części wstępnej wyroku S.O. z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

28 części wstępnej wyroku S.O. XIII. T. S. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstw z art. 291 § 1 kk – opisanego w pkt. 29 części wstępnej wyroku S.O. z art.18 § 2 kk w zw. z art.

§ 2kk – opisanego w pkt.

30 części wstępnej wyroku S.O. z art. 18 § 3 kk w zw. z art.

§ 1i 2 kk – opisanego w pkt. 31 części wstępnej wyroku S.O. z art. 291 § 1 kk - opisanego w pkt. 32 części wstępnej wyroku S.O. XIV. J. K.

(1)stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

33 części wstępnej wyroku S.O. XV. A. J. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.

§ 1kk – opisanego w pkt.

37 części wstępnej wyroku S.O. XVI. K. W. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 291 § 1 kk – opisanego w pkt. 43 części wstępnej wyroku S.O. Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II K 25/12 I. uznał oskarżonego D. G.

(1)za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach 1 i 2 części wstępnej wyroku, przy czym w opisach czynów 1 i 2 w miejsce „z R. F.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” oraz w opisie czynu 2 w miejsce „w kwocie nie mniejszej niż 1.500 złotych” ustalił „w kwocie nie mniejszej niż 1.000 złotych”, przyjmując, że działał w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób i kwalifikuje te czyny jako ciąg przestępstw z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; II. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. G.

(1)środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 6 (sześciu) lat; III. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. G.

(1)przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 2.500 (dwa tysiące pięćset); XIII. uznał oskarżonego W. P. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 7 części wstępnej wyroku przy czym w opisie czynu w miejsce „z R. F.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą”, przyjmując, że działał w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób i zakwalifikował te czyny jako ciąg przestępstw z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 11 części wstępnej wyroku przy czym w opisie czynu w miejsce „z R. F.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 5 (pięciu) lat; XXIV. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. S.

(1)przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 600 (sześćset) zł; XXV. uznał oskarżonego K. B. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 12 części wstępnej wyroku przy czym w opisie czynu w miejsce „z R. F.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 14 części wstępnej wyroku przy czym w opisie czynu w miejsce „z R. F.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 5 (pięciu) lat; XXXIII. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. T.

(1)przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 2.000 (dwa tysiące) zł; XXXIV. uznał oskarżonego W. M. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 15 części wstępnej wyroku przy czym w opisie czynu w miejsce „z R. F.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)oraz M. J.

(1), J. K.

(2), J. B., I. A., B. M.

(1), T. M., T. U., M. N.

(1), B. J., W. Ż., M. S.

(1), S. G., M. S.

(2), R. M.

(1), A. M.

(1), M. W.

(1), T. R., A. Ż., G. P.

(1), J. K.

(3), A. S.

(1)” przyjmuje „z innymi ustalonymi osobami”, w opisie czynu 20 w miejsce „z R. F.

(1)oraz M. J.

(1), J. K.

(2), J. B., I. A., B. M.

(1), T. M., T. U., M. N.

(1), B. J., W. Ż., S. G., M. S.

(2), R. M.

(1), M. W.

(1), G. P.

(1), J. K.

(3)Ł. D. D. G. P.

(2)” przyjął „z innymi ustalonymi osobami” oraz w opisie czynu 20 w miejsce „nie mniej niż 5.000 złotych” ustalił „nie mniej niż 20.000 złotych”, przyjął, że działał w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób i zakwalifikował te czyny jako ciąg przestępstw z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych; XLIV. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec T. C. środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 7 (siedmiu) lat; XLV. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego T. C. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) zł; XLVI. oskarżonego T. C. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 19 części wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; XLVII. uznał oskarżonego M. M.

(1)za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach 22, 23 i 24 części wstępnej wyroku, eliminując z opisu tych czynów „czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu” oraz przyjmując, że działał w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób i zakwalifikował te czyny jako ciąg przestępstw z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 7 (siedmiu) lat; XLIX. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. M.

(1)przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 20.000 (dwadzieścia tysięcy) zł; L. uniewinnił oskarżonego M. M.

(1)od popełnienia czynu opisanego w punkcie 25 części wstępnej wyroku, kosztami postępowania w tym zakresie obciążając Skarb Państwa; LI. uznał oskarżonego R. H. za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach 26 – 28 części wstępnej wyroku, przy czym w opisie czynu 27 w miejsce „od R. F.

(1)działającego” przyjął „od ustalonej osoby działającej” oraz w opisie czynu 28 w miejsce „w dniu 20 października 2004 roku” ustalił „w dniu 23 października 2004 roku”, przyjmując, że działał w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób i zakwalifikował te czyny jako ciąg przestępstw z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych; LII. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec R. H. środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 6 (sześciu) lat; LIII. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. H. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 500 (pięćset) zł; LIV. uznał oskarżonego T. S. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 29 części wstępnej wyroku z tym, że w miejsce „z Ł. Ś.” ustalił „z ustaloną osobą” i uzupełnił opis czynu w ten sposób, że w miejsce „w kwocie 1.500 złotych” ustalił „w kwocie 1.500 złotych do podziału” , tj. przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych; LV. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego T. S. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 750 (siedemset pięćdziesiąt) zł; LVI. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec T. S. środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 4 (czterech) lat; LVII. uznał oskarżonego T. S. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 30 części wstępnej wyroku z tym, że w miejsce (...) ustalił (...), tj. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art.

§ 2k.k.

w zw. z art. 4§1 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art.

§ 2k.k.

i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 30 (trzydzieści) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych; LVIII. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec T. S. środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 4 (czterech) lat; LIX. oskarżonego T. S. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 31 części wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; LX. uznał oskarżonego T. S. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 32 części wstępnej wyroku z tym, że w miejsce „z T. W.

(1)” ustalił „z ustaloną osobą” i uzupełnił opis czynu w ten sposób, że w miejsce „w kwocie 1.500 złotych uzyskane za pomocą czynu zabronionego” ustalił „w kwocie 1.500 złotych do podziału, tj. przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych; LXI. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego T. S. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 750 (siedemset pięćdziesiąt) zł; LXII. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec T. S. środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 4 (czterech) lat; LXIII. uznał oskarżonego J. K.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 33 części wstępnej wyroku z tym, że w opisie czynu w miejsce „z R. F.

(1)” przyjął „z ustaloną osobą” oraz w miejsce „w kwocie 10.000 złotych” ustalił „w kwocie 5.000 złotych”, tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

(1)środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 5 (pięciu) lat; LXV. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. K.

(1)przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) zł; LXIX. uznał oskarżonego A. J. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 37 części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

oraz art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych; LXX. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. J. środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 5 (pięciu) lat; LXXVII. uznał oskarżonego K. W. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 43 części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 (czterdzieści) złotych; LXXVIII. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego K. W. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 1.000 (tysiąc) zł; LXXIX. na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego K. W. środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 3 (trzech) lat; LXXX. na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 i § 2 k.k. połączył orzeczone wobec T. S. kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 60 (sześćdziesiąt) złotych; LXXXI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone wobec T. S. środki karne w postaci zakazu zajmowania stanowiska i wymierzył łącznie środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z uczestniczeniem lub organizacją profesjonalnych zawodów sportowych na okres 6 (sześciu) lat; LXXXII. na podstawie art. 69 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonych wobec D. G.

(1), W. P., P. Ł., S. Ż. , R. S.

(1), K. B., A. T.

(1), W. M., R. P., R. H., J. K.

(1), A. J., K. W., T. C., M. M.

(1)kar pozbawienia wolności oraz wobec T. S. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres po 3 (trzy) lata próby; LXXXIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar grzywny okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny: 1) D. G.

(1)okres zatrzymania od 3.06.2009r. do 4.06.2009r., 2) W. P. okres zatrzymania w dniu 13.03.2008r., 3) P. Ł. okres zatrzymania od 25.03.2009r. do 26.03.2009r., 4) S. Ż. okres zatrzymania w dniu 16.07.2009r., 5) K. B. okres zatrzymania od 5.03.2008r. do 6.03.2008r., 6) A. T.

(1)okres zatrzymania od 4.03.2008r. do 5.03.2008r., 7) W. M. okres zatrzymania od 20.03.2008r. do 21.03.2008r., 9) R. P. okres zatrzymania od 7.10.2009r. do 8.10.2009r., 10) M. M.

(1)okres zatrzymania od 19.12.2007r. do 20.12.2007r., 11) T. S. okres zatrzymania od 9.12.2008r. do 10.12.2008r., 12) J. K.

(1)okres zatrzymania od 8.04.2009r. do 9.04.2009r., 14) A. J. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 28.06.2006r. do 3.08.2006r., LXXXIV. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego K. W. od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstąpił od wymierzenia im opłat; LXXXV. na podstawie art. 627 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonych D. G.

(1), W. P., P. Ł., S. Ż. , R. S.

(1), K. B., A. T.

(1), W. M., R. P., T. C., M. M.

(1), R. H., T. S., J. K.

(1), A. J., na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty sądowe, w tym opłaty: - D. G.

(1), R. H. i P. Ł., T. S. w kwocie po 1500 zł, - W. P. , S. Ż.,A. T.

(1), W. , w kwocie po 1180 zł, - R. S.

(1)w kwocie 980 zł, - R. P., J. K.

(1)i A. J. w kwocie po 1380 zł, - T. C. i M. M.

(1)w kwocie po 2100 zł, Apelacje od tego orzeczenia zaskarżając je w całości wnieśli oskarżeni poprzez obrońców. Obrońca oskarżonego D. G.

(1)zarzucił : 1. obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 k.p.k.) mianowicie art.

§ 1k.k.

polegającą na uznaniu zawodów piłkarskich (...) ligi w sezonie 2003/2004 za profesjonalne zawody sportowe w rozumieniu tego przepisu. Zawodnicy uczestniczący w tych rozgrywkach nie posiadali licencji, a jedynie karty zawodnika, nie byli poza tym pracownikami klubów i nie zawierali kontraktów zawodowych. Kluby uczestniczące w rozgrywkach (...)ligi piłkarskiej nie były podmiotami prawa handlowego lecz działały na zasadzie stowarzyszeń kultury fizycznej (por. wyjaśnienia W. K.

(1)– k. 7229 – 7230). Należy pamiętać w kontekście daty popełnienia czynu zabronionego zarzuconego osk. D. G.

(1), że obowiązujące 2003 roku pojęcie „sport profesjonalny” definiowane było na gruncie przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej oraz ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – prawo działalności gospodarczej. W świetle przepisów tych aktów prawnych nie może budzić wątpliwości ,że organizowane w sezonie 2003/2004 zawody piłkarskie (...) ligi (tzw. (...)) nie miały charakteru profesjonalnych zawodów sportowych w rozumieniu przepisu art.

§ 1k.k.

Z przepisów skazanych wyżej aktów prawnych o randzie ustawowej wynikał obowiązek dokonywania wpisu organizatorów profesjonalnego współzawodnictwa sportowego. Takiego dowodu w postaci odpowiedniego dokumentu na próżno szukać w aktach sprawy, a przecież dopiero na jego podstawie można byłoby ustalić czy zawody piłkarskich rozgrywek (...) ligi w sezonie 2003/2004 miały profesjonalny charakter. Znamienne i zastanawiające w najwyższym stopniu jest to, że w uzasadnieniu aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie, jak również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jasnego wywodu zwieńczonego wnioskiem o profesjonalnym charakterze rozgrywek piłkarskich (...) ligi w sezonie 2003/2004. Zarówno przytaczane tamże judykaty, jak również poglądy przedstawicieli doktryny prawa karnego, dotyczą wszak rozgrywek wyłącznie (...) oraz (...) ligi piłkarskiej. Zważywszy, że wykładnia ekstensywna jest na gruncie prawa karnego niedopuszczalna, a niezbędnym warunkiem przypisania sprawstwa czynu zabronionego jest ustalenie podstawy jurydycznej tempore criminis, nie zaś czasu orzekania, zwłaszcza w sytuacji gdy przepisy regulujące zasady i organizację sportu kwalifikowanego (profesjonalnego) uległy w międzyczasie zasadniczym znamionom, przypisanie oskarżonemu sprawstwa czynu z art.

§ 1k.k.

jest z materialno-prawnego punktu widzenia bezpodstawne; 2. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na jego treść (art. 438 pkt 2 k.p.k.), mianowicie: a) art. art. 7 oraz 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. polegającą na oczywiście dowolnej, wyrywkowej, a przy tym rażąco subiektywnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś wyjaśnień oskarżonego D. G.

(1)(k.76-77), które zresztą sąd a quo zupełnie pominął ustalając stan faktyczny (str. 2 i 13 uzasadnienia wyroku, wszystkich zeznań i wyjaśnień i zeznań R. F.

(1), jak również wykazu połączeń telefonicznych z 08 sierpnia 2003 r. oraz 07 listopada, października 2003 r. Oskarżony stanowczo i konsekwentnie nie przyznał się do rozmów telefonicznych oraz spotkań z W. K.

(1)zarówno przed, jak też po meczach (...) oraz K. W. – (...), a ponadto do przyjęcia jakichkolwiek korzyści majątkowych. Przesłuchiwany w sprawie w charakterze podejrzanego oraz świadka R. F.

(2)zaprzeczył aby doszło do rozmów telefonicznych z D. G.

(1)na temat korzystnego dla gospodarzy sędziowania spotkań (...) z drużynami O. K. i (...). Z kolei W. K.

(1)nie był świadkiem tychże rozmów i nie zna ich treści. Wykazy rozmów telefonicznych, które sąd meriti uznał za dowody sprawstwa oskarżonego, nie mogą pełnić takiej roli wobec braku informacji o identyfikacji faktycznych interlokutorów oraz treści ich rozmów, niezależnie od tego, że zostały błędnie przez Sąd Okręgowy odczytanie i zinterpretowane. Jak wynika bowiem z bilingów rozmów, w dniu 8 sierpnia 2003 r. doszło wyłącznie do próby połączenia telefonicznego abonenta numeru, którym posługiwał się R. F.

(1)z numerem telefonu należącego do oskarżonego D. G.

(1), jednakże do rozmowy w ogóle nie doszło. Ani przed i po meczu (...) z O. K. w dniu 09 sierpnia 2003 r. ani też przed i po meczu K. W. – (...) w dniu 08 listopada 2003 r. nie doszło do żadnych rozmów osk. D. G.

(1)z R. F.

(1)i do rozmowy z W. K.

(1), który zainicjował połączenie w dniu 07 listopada 2003 r. o godz. 10:51 lecz do kontaktu nie doszło. Zaprezentowana przez tenże sąd pozytywna ocena wiarygodności depozycji oraz zeznań W. K.

(1), które w istocie stanowią jedyny dowód na podstawie którego sąd meriti przypisał oskarżonemu D. G.

(1)sprawstwo czynów zabronionych opisanych w punktach 1 i 2 części wstępnej wyroku, jest rażąco wręcz subiektywna i dowolna wobec oczywistej sprzeczności treści wyjaśnień W. K.

(1)składanych w toku śledztwa (k. 7229-7237; 7244-7247; 7248-7249; 7251-7259;7602-7608; 7269-7230; Sąd I – szej Instancji z obrazą przepisów art. art. 389 § 2 w zw. z 391 § 3 k.p.k. podczas przesłuchania W. K.

(1)na rozprawie w dniu 25 marca 2013 r. nie wskazał wyraźnie ewidentnych sprzeczności w jego relacjach i nie podjął poważnej oraz wnikliwej próby ich wyjaśnienia, a następnie uznał en bloc wyjaśnienia i zeznania W. K.

(1)w całości za „wyjątkowo spójne, logiczne i zgodne z innymi, przeprowadzonymi w sprawie dowodami” (str. 127 uzasadnienia wyroku), potwierdzając eo ipso trafność zarzutu ewidentnej obrazy przepisów art. 7 oraz 4 k.p.k.; b) art. 170 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.k. w zw. z art. art. 4 i 6 k.p.k. przez bezpodstawne, godzące w prawo oskarżonego do obrony, a przy tym wskazujące na rażący wręcz brak obiektywizmu sądu a quo, oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego D. G.

(2)złożonego w dniu 30 lipca 2013 r. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków A. S.

(2)i S. C. – asystentów sędziego w meczu (...) w dniu 09 sierpnia 2003 r. oraz M. P. – obserwatora tego meczu, jak również J. A.

(1)i A. S.

(2)– asystentów sędziego w meczu K. W. – (...) w dniu 08 listopada 2003 r. oraz G. R. – obserwatora tego spotkania. Ten wniosek dowodowy – wbrew uzasadnieniu postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów – miał i nadal ma niezwykle ważne znaczenie dla dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych, a zwłaszcza dla oceny wiarygodności dowodu z wyjaśnień i zeznań W. K.

(1)(art. 169 § 2 k.p.k.), zwłaszcza w kontekście jego wyjaśnień z dnia 04 września 2006 r. (k. 7229 – 7237) oraz oczywiście sprzecznego z prawdą „komentarza” na k. 7273, zaś jego oddalenie w istotny sposób wpłynąć mogło na treść orzeczenia w sprawie; c) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 in fine k.p.k. przez pominięcie przy rekonstrukcji stanu faktycznego oraz w rozważaniach sądu meriti zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. dowodu z ocen obserwatorów (...) meczów (...) w dniu 09 sierpnia 2003 r. oraz (...) w dniu 08 listopada 2003 r. i brak wskazania powodów dla których dowody te zostały przez sąd pominięte. Zważyć trzeba, że uczestniczący w obu spotkaniach obserwatorzy nie stanęli pod zarzutem przyjęcia korzyści w zamian za nieuczciwe ich prowadzenie, a zatem wystawione przez nich oceny mają walor not obiektywnych, dających podstawę do rzetelnej oceny prowadzenia meczów przez oskarżonego D. G.

(1), na pewno bardziej przydatnej od bilingu połączeń telefonicznych; a w związku z powyższym: 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć istotny wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.), polegający na przypisaniu oskarżonemu D. G.

(1)sprawstwa dwóch czynów zabronionych opisanych w punktach 1 i 2 części wstępnej wyroku, a polegających na przyjęciu od W. K.

(1)korzyści majątkowej w kwotach po nie mniej niż 1 500 zł. w zamian za nieuczciwe zachowanie podczas meczu piłkarskiego(...)ligi rozegranego w dniu 09 sierpnia 2003 r. pomiędzy drużynami (...) oraz podczas meczu piłkarskiego (...) ligi rozegranego w dniu 08 listopada 2003 r. pomiędzy drużynami (...), podczas których to meczów oskarżony pełnił funkcję sędziego głównego, mimo, że wszechstronna, swobodna i obiektywna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony kontaktował się z W. K.

(1)i R. F.

(1)w celu ustalenia warunków nieuczciwego sędziowania wyżej wskazanych meczów, a następnie po zakończeniu spotkań piłkarskich miał mieć osobisty kontakt z Dyrektorem Klubu (...) i przyjąć od niego korzyści majątkowe. Zważyć bowiem należy, iż z wyjaśnień samego W. K.

(1)wynika wprost, że nie rozmawiał w ogólne z oskarżonym na temat nieuczciwego sposobu prowadzenia meczów oraz wysokości czy sposobu wręczenia korzyści majątkowych, a z kolei oceny wystawione przez obserwatorów spotkań dowodzą, ze sędziowanie zawodów było rzetelne, uczciwe i bezstronne. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, że oba mecze odbyły się we W., zakończyły się wysokimi i pewnymi zwycięstwami drużyny (...) co nie może budzić zastrzeżeń i podejrzeń skoro w końcowej tabeli rozgrywek sezonu 2003/2004, na 14 startujących zespołów (...) zajął 12 miejsce, a (...) 13-te a więc przedostatnie miejsce w rozgrywkach. W takiej zatem sytuacji brak było jakichkolwiek racjonalnych powodów aby sięgać po nieuczciwe sposoby zapewnienia korzystnego wyniku meczów; 4. niezależnie od powyższych, zasadniczych zarzutów apelacyjnych, mając na uwadze zakres zaskarżenia, podnieść należy ewentualny zarzut obrazy przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 k.p.k.) mianowicie art.

§ 3k.k. w zw. z art. 115 § 2 k.k. oraz art. 55 k.k. Gdyby bowiem przyjąć nawet, że oba zarzucone oskarżonemu D. G.

(1)czyny zabronione miały miejsce, to błędna wydaje się zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego judykatu (str. 220-222) ocena stopnia ich społecznej szkodliwości. Mając na uwadze charakter rozgrywek i wagę wyników tych spotkań (...) ligi, nie sposób zasadnie przyjąć, że została in concreto wyrządzona poważniejsza szkoda w obrocie gospodarczym czy też naruszone zostały na boisku zasady fair play. Wyniki obu meczów odzwierciedlały faktyczny ich przebieg, nie krzywdziły żadnej z drużyn oraz nie miały istotnego wpływu na pozycje obu drużyn w tabeli rozgrywek. Znamienne jest to, że oskarżyciel nie dostarczył żadnych dowodów wskazujących na negatywny odbiór poziomi sędziowania meczów (...) w dniu 09 sierpnia 2003 r. oraz (...) w dniu 08 listopada 2003 r. przez obserwatorów (...), trenerów, działaczy drużyn przyjezdnych, widzów czy media. Nie wydaje się wreszcie słuszne, aby przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu zabronionego z art. 296b § 1 k.k. który wszak ma niewątpliwie także korupcyjny, zbliżony do typów przestępstwa łapownictwa charakter, czy też w przypadku oszustwa na stanowisku kierowniczym, można było in principio pominąć wartość korzyści majątkowej (por. art. 228 § 4 k.k.; art. 296a § 3 k.k.i R.A. S.: Prokuratura i Prawo nr 2/2004, str. 68-69). Sąd Okręgowy we Wrocławiu dokonał na stronach 220-222 uzasadnienia zaskarżonego wyroku oczywiście niedopuszczalnej tzw. globalnej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych wszystkim oskarżonym skazanym w tym procesie, nie wskazując i oceniając konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności dotyczących każdego z nich. Stanowi to zatem oczywiste i rażące naruszenie zasady indywidualizacji kary określonej w przepisie art. 55 k.k. Ustawowo gwarantowany obowiązek zindywidualizowania oceny materialnej treści inkryminowanych oskarżonemu D. G.

(1)czynów zabronionych, Sąd a quo w zasadzie zastąpił tezą wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 05 listopada 2008 roku - (...) A Ka 262/08. Nie ulega wszakże wątpliwości, iż ten judykat nie może interpretowany jako sui generis generalna klauzula wyłączająca możliwość jurydycznej oceny czynu z art. 296b § 1 k.k. jako wypadku mniejszej wagi, zwalniający przy tym sąd meriti z obowiązku respektowania zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Nie należy przy tym tracić z pola widzenia, że ów uprzywilejowany typ występku przyjęty został również do art. 46 ust. 3 ustawy o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. zaś w wyżej wskazanym wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu mowa była o profesjonalnych rozgrywkach o charakterze centralnym, a nie regionalnym, jak to miało miejsce w przypadku zawodów (...) ligi piłkarskiej organizowanych przez wojewódzkie (...). Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. G.

(1), ewentualnie w przypadku uwzględnienia zarzutu 1. B apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy oskarżonego D. G.

(1)Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu celem ponownego rozpoznania. W przypadku dokonania przez sąd ad quem odmiennej oceny dowodów i przyjęcia, że czyny zabronione przypisane oskarżonemu D. G.

(1)stanowią jednak ciąg dwóch występków z art.

§ 3k.k.

na podstawie przepisów art. 439 § 1 ptk 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej tego oskarżonego i umorzenie postępowania karnego w tym zakresie (art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.). Obrońca oskarżonego W. P. zarzucił : 1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść poprzez: 1) ustalenie, że W. K.

(1)przekazał W. P. pieniądze w kwocie 2.000,00 zł. na parkingu w pobliżu obiektów sportowych Z., co było fizycznie niemożliwe, skoro z analizy ostatniego połączenia telefonicznego pomiędzy nim a W. K.

(1)wynika, że znajdował się on wtedy w okolicach G.; 2) błędny opis czynu, za który został skazany W. P., albowiem skoro Sąd Okręgowy przyjął, że W. K.

(1)nie działał wspólnie i w porozumieniu z R. F.

(1), a jedynie „z ustaloną osobą”, to powinien wskazać tę osobę, skoro jest ustalona; 3) brak ustalenia przez Sąd Okręgowy w jakich okolicznościach doszło do przekazania W. P. kwoty 2.000,00 zł. przez W. K.

(1), co uniemożliwia mu zweryfikowanie, czy w tym zakresie (a więc także co do samego faktu) ustalenia Sądu Okręgowego są prawidłowe; 4) błędnym ustaleniu, że (...) liga piłkarska w sezonie 2003/2004 stanowiła profesjonalne zawody sportowe, podczas gdy Sąd Okręgowy nie posiadał wystarczających dowodów w tym zakresie, albowiem nie zwrócił się do (...)o udzielenie informacji co do statusu tych rozgrywek w przedmiotowym okresie czasu; 5) z ostrożności procesowej podniósł także rażącą niewspółmierność kary do przypisanego oskarżonemu W. P. czynu przestępnego.

naruszenie przepisów postępowania karnego, mające wpływ na treść wyroku, a to art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. polegające na tym, że Sąd Okręgowy w chwili wyrokowania nie posiadał informacji od (...) dotyczących statusu rozgrywek (...) ligi piłkarskiej w sezonie 2003/2004, przez co ustalenia tego Sądu odnośnie profesjonalnego charakteru tych rozgrywek w tym okresie są dowolne i nie poparte żadnym środkiem dowodowym. Mając powyższe na uwadze obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego W. P. za niewinnego przypisanego mu czynu. Obrońca oskarżonego P. Ł. zarzucił:
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art.

§ 1k.k.

poprzez dokonanie jego niewłaściwej wykładni, a polegającej na uznaniu w treści uzasadnienia wyroku, że sędziowie (...) ligi piłkarskiej są uczestnikami profesjonalnych zawodów sportowych, podczas gdy brak jest jakichkolwiek przesłanek zezwalających na przyjęcie takiej tezy, a także poprzez jego błędne zastosowanie, a polegające na przypisaniu oskarżonemu popełnienia czynów opisanych w art.

§ 1k.k.

pomimo braku w działaniu P. Ł. wszystkich znamion tego przestępstwa, jak też poprzez przyjęcie, że zwody sportowe (...) ligi piłki nożnej mężczyzn miały charakter profesjonalny, w sytuacji w której ich amatorski sposób organizacji, regionalny charakter i gra bez wynagrodzenia (kontraktów) nie pozwalają przyjąć, by zawody te miały charakter profesjonalny; 2. obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k. polegającą na zaniechaniu wskazania w opisie czynów objętych wyrokiem dokładnego przedstawienia wszystkich jego elementów mających znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej, poprzez pominięcie aspektu zachowania oskarżonego należącego do ustawowych znamion przedmiotowego przestępstwa określonego w art.

§ 1k.k.

tj. niewskazanie, że oskarżony P. Ł. był osobą uczestniczącą w profesjonalnych zawodach sportowych; 3. obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k., art. 6 k.p.k. a także art. 7 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów udowadniających, a nawet bez dowodów uprawdopodobniających fakt popełnienia czynów zabronionych przez oskarżonego, naruszenie podstawowych zasad procesu karnego określających reguły dowodzenia i zastąpienie ich w tym względzie poprzez domniemanie winy oskarżonego, rozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, a także daniu bezgranicznej wiary zeznaniom świadka W. K.

(1), przy jednoczesnym jej odmówieniu w znacznej mierze wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego, a także zeznania pozostałych świadków w sprawie, podczas gdy zgromadzone w sprawie dowody nie pozwalają na usunięcie istniejących w sprawie wątpliwości; 4. obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art.,. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a polegające na nieprzeprowadzeniu następujących dowodów z urzędu, tj:

a)uzyskania od (...) oraz (...) informacji i dokumentów, a także przepisów wewnętrznych dotyczących rozgrywek (...) ligi w sezonie 2003/2004;
b)uzyskania od (...) informacji/ dokumentów na temat zawieranych kontraktów z zawodnikami, a obowiązujących w sezonie 2003/2004, w tym ewentualnego wynagrodzenia ich przysługującego, - wszystkich powyższych na okoliczność ustalenia statusu rozgrywek (...) ligi piłkarskiej w sezonie 2003/2004, w której jedną z drużyń był (...), podczas gdy braki dowodowe w tymże zakresie spowodowały naruszenie zasady trafnej reakcji karnej, zasadą prawdy materialnej, a także zasadę swobodnej oceny dowodowej, polegające na dowolnym uznaniu, ze rozgrywki (...) ligi piłkarskiej były profesjonalnymi zawodami sportowymi; 5. obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich powodów Sąd nie uznał za prawdziwe zeznań S. K., J. L., R. K. oraz S. Ł. w części dotyczącej zarzutów opisanych w pkt 8 i 9 części wstępnej wyroku. Obrońca oskarżonego P. Ł. podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylnie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Obrońca oskarżonego S. Ż. zarzucił 1. obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 k.p.k.), mianowicie art.

§ 1k.k.

polegającą na uznaniu zawodów piłkarskich (...) ligi w sezonie 2003/2004 za profesjonalne zawody sportowe, a udział obserwatora (...) ligi z ramienia (...) w takich zawodach za organizowanie profesjonalnych zawodów sportowych w rozumieniu tego przepisu. Zawodnicy uczestniczący w tych rozgrywkach nie posiadali licencji, a jedynie karty zawodnika, nie byli poza tym pracownikami klubów i nie zawierali kontraktów zawodowych. Kluby uczestniczące w rozgrywkach (...) ligi piłkarskiej nie były podmiotami prawa handlowego lecz działały na zasadzie stowarzyszeń kultury fizycznej. Należy pamiętać w kontekście daty popełnienia czynu zabronionego zarzuconego osk. S. Ż., że obowiązujące w 2003 roku pojęcie sportu profesjonalnego definiowane było na gruncie przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej oraz ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – prawo działalności gospodarczej. W świetle przepisów tych aktów prawnych nie może budzić wątpliwości, że organizowane w sezonie 2003/2004 zawody piłkarskie (...) ligi (tzw. (...)) nie miały charakteru profesjonalnych zawodów sportowych w rozumieniu przepisu art.

§ 1k.k.

Z przepisów wskazanych wyżej aktów prawnych o randze ustawowej wynikał obowiązek dokonywania wpisu organizatorów profesjonalnego współzawodnictwa sportowego. Takiego dowodu w postaci odpowiedniego dokumentu na próżno szukać w aktach sprawy, a przecież dopiero na jego podstawie można byłoby ustalić czy zawody piłkarskich rozgrywek (...) ligi miały profesjonalny charakter. Znamienne i zastanawiające w najwyższym stopniu jest to, że w uzasadnieniu aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie, jak również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na próżno szukać jasnego wywodu zwieńczonego wnioskiem o profesjonalnym charakterze rozgrywek piłkarskich (...) ligi w sezonie 2003/2004. Zarówno przytaczane tamże judykaty jak również poglądy przedstawicieli doktryny prawa karnego dotyczą wszak rozgrywek wyłącznie I ligi piłkarskiej. Zważywszy, że wykładnia ekstensywna jest na gruncie prawa karnego niedopuszczalna, a niezbędnym warunkiem przypisania sprawstwa czynu zabronionego jest ustalenie podstawy jurydycznej tempore criminis, a nie czasu orzekania, zwłaszcza w sytuacji gdy przepisy regulujące zasady i organizację sportu kwalifikowanego (profesjonalnego) uległy w międzyczasie zasadniczym znamionom przypisanie oskarżonemu sprawstwa czynu z art.

§ 1k.k.

jest z jurydycznego punktu widzenia bezpodstawne; 2. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na jego treść (art. 438 pkt. 2 k.p.k. )mianowicie: a) art. 7 i 4 kpk polegającą na oczywiście dowolnej wyrywkowej, a przy tym rażąco subiektywnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień W. K.

(1), zeznań oraz wyjaśnień R. F.

(1), jak również wykazu połączeń telefonicznych z 30 oraz 31 października 2003 r. konsekwentnie nie przyznawał się do spotkań z W. K.

(1)zarówno przed, jak też po meczu (...) W. (...) oraz do przyjęcia korzyści majątkowej. Przesłuchiwany w sprawie w charakterze podejrzanego oraz świadka R. F.

(1)zaprzeczył aby w rozmowach telefonicznych prowadzonych ze S. Ż., z którym wcześniej wchodził w skład władz (...) w P. i dobrze go znał, a przy tym nie był działaczem czy pracownikiem żadnego klubu piłkarskiego w latach 2003/2004, prowadził rozmowy telefoniczne na temat przychylnego recenzowania sędziów piłkarskich spotkania (...) W. – (...) w dniu 31 października 2003 r. Z kolei W. K.

(1)nie był świadkiem tychże rozmów i nie zna ich treści. Wykazy rozmów telefonicznych na które powołuje się sąd meriti jako dowody sprawstwa oskarżonego, nie mogą pełnić takiej roli wobec braku informacji o identyfikacji faktycznych interlokutorów oraz treści ich rozmów, niezależnie od tego, że zostały błędnie przez Sąd Okręgowy odczytane i zinterpretowane; b) art. art. 410 i 424 § 1 pkt 1 in fine k.p.k. polegającą na pominięciu przez sąd a quo w ustaleniach faktycznych i rozważaniach dowodów z dokumentu w postaci (...) wyłączonego do akt sprawy w dniu 09 stycznia 2014 roku oraz zeznań świadka L. S. złożonych na rozprawie w tym samym dniu, a także nie wskazaniu przyczyn z powodu których dowody te pominął. Tymczasem właśnie owe dowody potwierdzają wiarygodność depozycji oskarżonego S. Ż. w części dotyczącej okoliczności wyznaczenia go jako obserwatora meczu (...) W. – (...) dopiero w dniu 30 października 2003 r. Dowody te podważają z kolei wiarygodność pomówień W. K.

(1), który twierdził, że spotkał się z oskarżonym S. Ż. przed meczem we W. w przedziale 1 – 3 dni, a przecież dopiero przed południem 30 października 2003 r. okazało się, że S. Ż. otrzymał w trybie awaryjnym propozycje pełnienia funkcji obserwatora spotkania (...) W. – K. W. w dniu 31 października 2003 r. i wcześniej przed meczem po prostu z W. K.

(1)spotkać się nie mógł. Sąd Okręgowy we Wrocławiu rażąco wręcz naruszył przepisy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. i 410 k.p.k. pomijając w istocie dowód z zeznań świadka J. L., złożonych w dniu 22 listopada 2013 r. przed Sądem Rejonowym Gdańsk – P. w ustaleniu sanu faktycznego sprawy. Wprawdzie na stronie 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku zeznania te wskazane zostały jako jeden z dowodów, na podstawie których ustalony został stan faktyczny sprawy, jednakże jest oczywistym, iż faktycznie sąd meriti dowód ten całkowicie pominął lub z relacji J. L. nie uznał za wiarygodną, nie uzasadniając tej decyzji czy oceny w sposób wymagany przepisami k.p.k. a w związku z powyższym: 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć istotny wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.), polegający na przypisaniu oskarżonemu S. Ż. sprawstwa czynu zabronionego opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, polegającego na przyjęciu od W. K.

(1)obietnicy oraz korzyści majątkowej w kwocie nie mniejszej niż 1.000 zł. w zamian za nieuczciwe zachowanie podczas meczu piłkarskiego (...) ligi, rozegranego w dniu 31 października 2003 roku pomiędzy drużynami (...) W. – (...), w związku z pełnieniem funkcji obserwatora (...), mimo, że wszechstronna, swobodna i obiektywna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia, że kilka dni przed wyznaczonym meczem oskarżony zaproponował, a następnie spotkał się z W. K.

(1)osobiście w L. W.. w kawiarni centrum basenowego (...), a w dniach 30 i 31 października 2003 r. odbył z nim rozmowy telefoniczne z R. F.

(1)w sprawie propozycji korupcyjnej, a wreszcie, że w dniu 31 października 2003 r. przyjął od W. K.

(1)kwotę 1.000 zł. w zamian za pozytywną ocenę pracy sędziów P. Ł., J. L. i S. K., albowiem takie czynności w ogóle nie miały miejsca, zaś sąd a quo dysponował szeregiem dowodów, które obiektywnie wskazywały na bezpodstawny charakter pomówień W. K.

(1), które nie mogą być uznane za pewny dowód skoro w swych wyjaśnieniach i zeznaniach wyłącznie spekulował on na temat możliwości czy konieczności wręczenia korzyści materialnej obserwatorowi (...), nie wskazując w miarę choćby dokładnie okoliczności przekazania i wysokości kwoty, którą miał przekazać S. Ż. w dniu 31 października 2003 r. w okolicy lub w samych W.. Niezależnie od powyższych, zasadniczych zrzutów apelacyjnych, mając na uwadze zakres zaskarżenia, podnieść należy ewentualny zarzut obrazy przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 k.p.k.) mianowicie art.

§ 3k.k.

w zw. z art. 115 § 2 k.k. oraz art. 55 k.k. Gdyby bowiem przyjąć nawet, że zarzucony oskarżonemu S. Ż. czyn zabroniony miał miejsce, to błędna wydaje się zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego judykatu (str. 220 – 222) ocena stopnia jego społecznej szkodliwości. Mając na uwadze charakter rozgrywek i wag wyniku tego akurat meczu (...) ligi, nie sposób zasadnie przyjąć, że in concreto została wyrządzona poważna szkoda w obrocie gospodarczym i naruszone istotnie zasady fair play. Oskarżony pełnił funkcję obserwatora meczu i nie miał realnej możliwości wpływ na podejmowane w jego trakcie decyzje sędziowskie. Jak się wszak okazało, oceny wystawione sędziom przez oskarżonego za ten mecz były na poziomie dobrym, zaś remisowy wynik spotkania odpowiadał jego przebiegowi, nie krzywdził żadnej z drużyn oraz nie miał istotnego wpływu na pozycje obu drużyn w tabeli rozgrywek. Znamienne jest to, ze oskarżyciel nie dostarczył żadnych dowodów wskazujących na negatywny odbiór poziomu sędziowania meczu (...) W. – (...) w dniu 31 października 2003 r. przez postronnych obserwatorów, widzów czy media. Nie wydaje się wreszcie słuszne, aby przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu zabronionego z art.

§ 1k.k.

który wszak ma niewątpliwie także korupcyjny, zbliżony do typów przestępstwa łapownictwa charakter, czy też w przypadku oszustwa na stanowisku kierowniczym, można było in principio pominąć wartość korzyści majątkowej (por. art. 228 § 4 k.k. ; art. 296a § 3 k.k. i R.A. Stefański: Przestępstwo korupcji w sporcie profesjonalnym (art. 296b k.k. ), Prokuratura i Prawo nr 2/ 2004, str. 68-69). Sąd Okręgowy we Wrocławiu dokonał na stronach 220-222 uzasadnienia zaskarżonego wyroku oczywiście niedopuszczalnej tzw. globalnej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych wszystkim oskarżonym skazanym w tym procesie, nie wskazując i oceniając konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności dotyczących każdego z nich. Stanowi to zatem oczywiste i rażące naruszenie zasady indywidualizacji kary określonej w przepisie art. 55 k.k. Ustawowo gwarantowany obowiązek zindywidualizowania oceny materialnej treści inkryminowanego oskarżonemu S. Ż. czynu zabronionego, Sąd a quo w zasadzie zastąpił tezę wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 05 listopada 2008 roku – (...) A Ka 262/08. Nie ulega wszakże wątpliwości, iż ten judykat nie może interpretowany jako sui generis generalna klauzula wyłączająca możliwość jurydycznej oceny czynu z art. 296b § 1 k.k jako wypadku mniejszej wagi, zwalniający przy tym sąd meriti z obowiązku respektowania zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Nie należy przy tym tracić z pola widzenia, że ów uprzywilejowany typ występku przejęty został również do art. 46 ust. 3 ustawy o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. zaś w wyżej wskazanym wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu mowa była o profesjonalnych rozgrywkach o charakterze centralnym, a nie regionalnym, jak to miało miejsce w przypadku zawodów (...) ligi piłkarskiej organizowanych przez Wojewódzkie (...). Podnosząc powyższe zarzut obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. Ż.. W przypadku dokonania przez sąd ad quem odmiennej oceny dowodów i przyjęcie, że czyn przypisany oskarżonemu S. Ż. wyczerpuje ustawowe znamiona występku z art.

§ 3k.k.

obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego S. Ż. i umorzenie postępowania karnego w tym zakresie (art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art., 458 k.p.k.). Obrońca oskarżonego R. S.

(1)zarzucił : 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w oparciu o bezkrytyczną ocenę zeznań świadka D. G.

(3)i częściowo M. M.

(2)z pominięciem wyjaśnień oskarżonego podczas gdy dowody na których oparł się Sąd nie dają podstaw do przyjęcia tak ustalonego stanu faktycznego wykluczającego w znacznym stopniu możliwość zaistnienia przebiegu zgodnie z relacją oskarżonego i wykluczającego jego udział w zarzucanym mu przestępstwie, 2. obrazę przepisów postępowania a to art. 5 § 2 kpk (zasady in dubio pro reo) w zw. z art. 7 kpk poprzez rozstrzygniecie zaistniałych w sprawie wątpliwości związanych z przebiegiem zdarzenia, opisanych w zeznaniach świadków i wyjaśnień oskarżonego wyłącznie na jego niekorzyść z pominięciem zasad doświadczenia życiowego. Obrońca oskarżonego R. S.

(1)wniósł o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego K. B. zarzucił : 1. art. 7 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynikającej z naruszenia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym w szczególności poprzez nieuzasadnione nadanie waloru wiarygodności zeznaniom świadka W. K.

(1), dotyczących rzekomego przekazania oskarżonemu K. B. pieniędzy w kwocie 2.000 zł. pomimo ich niejednoznaczności, niepewności, zmienności, a złożonych dodatkowo w warunkach sugestii, opisanej w przepisie art. 171 § 7 k.p.k. przy jednoczesnej nieuzasadnionej odmowie nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego K. B., złożonych na rozprawie sądowej, które charakteryzuje spójność i logiczność, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego ustalenia, że w marcu 2004 r. oskarżony K. B. przyjął od W. K.

(1), działającego wspólnie i w porozumieniu z R. F.

(1), obietnicę korzyści majątkowej w kwocie nie mniejszej niż 2.000 zł. a następnie przyjął powyższą korzyść majątkową, w zamian za nieuczciwe zachowania, podczas rozegranego w dniu 20 marca 2004 r. spotkania pomiędzy (...) a (...), mogące mieć wpływ na wynik tych zawodów sportowych, polegające na podejmowaniu decyzji sędziowskich korzystnych dla (...), mających na celu zapewnienie osiągnięcia korzystnego wyniku sportowego dla tego klubu w tym meczu; 2. art. 7 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynikającej z naruszenia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym w szczególności poprzez całkowicie dowolne ustalenie faktów i treści rozmów telefonicznych, pomiędzy oskarżonym K. B., W. K.

(1)i R. F.

(1), w oparciu o dokumenty w postaci wybiórczych bilingów rozmów telefonicznych przedstawionych przez oskarżyciela publicznego;

art. 7 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego argumentacji uzasadniającej, jakoby mecz rozegrany dnia 20 marca 2004 r. pomiędzy (...) a (...) w ramach rozgrywek (...) ligi mieści się w pojęciu „profesjonalnych zawodów sportowych, podczas gdy mając na uwadze realia życiowe i zawodowe piłkarzy i działaczy klubów trzecioligowych z tamtego okresu, a także wyłącznie hobbystyczne i niezawodowe traktowanie sędziowania przez oskarżonego K. B. jako sędziego nie miało absolutnie charakteru profesjonalnych zawodów sportowych;
art. 410 k.p.k. polegającą na całkowitym pominięciu przy ustaleniu faktów zeznań świadków J. K.

(4)i A. S.

(4), asystentów sędziego meczu rozegranego dnia 20 marca 2004 r. pomiędzy (...) a (...), z których wynikał brak przekazania pieniędzy oskarżonemu K. B. po tym meczu. Mając na uwadze powyższe obrońca oskarżonego wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu, lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego A. T.

(1)zarzucił : 1. art. 7 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynikającej z naruszenia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym w szczególności poprzez nieuzasadnione nadanie waloru wiarygodności zeznaniom świadka W. K.

(1), dotyczących zdarzenia z udziałem oskarżonego A. T.

(1), pomimo ich niejednoznaczności, niepewności, zmienności, a złożonych dodatkowo w warunkach sugestii, opisanej w przepisie art. 171 § 7 k.p.k. przy jednoczesnej nieuzasadnionej odmowie nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego A. T.

(1), które charakteryzuje konsekwencja, spójność i logiczność, oraz faktyczne pominięcie zeznań świadków R. F.

(1), M. W.

(2)i T. W.

(2), co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego ustalenia, że w maju 2004 r. oskarżony A. T. przyjął od W. K.

(1), działającego wspólnie i w porozumieniu z R. F.

(1), obietnicę korzyści majątkowej w kwocie nie mniejszej niż 2.000 zł. a następnie przyjął powyższą korzyść majątkową, w zamian za nieuczciwe zachowania, podczas rozegranego w dniu 22 maja 2004 r. spotkania pomiędzy (...) a (...), mogące mieć wpływ na wynik tych zawodów sportowych, polegające na podejmowaniu decyzji sędziowskich korzystnych dla K. W., mających na celu zapewnienie osiągniecia korzystnego wyniku sportowego dla tego klubu w tym meczu; 2. art. 7 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynikającej z naruszenia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym w szczególności poprzez całkowicie dowolne ustalenie faktów i treści rozmów telefonicznych, pomiędzy oskarżonym A. T.

(1), W. K.

(1)i R. F.

(1), w oparciu o dokumenty w postaci wybiórczych bilingów rozmów telefonicznych przedstawionych przez oskarżyciela publicznego, które ponadto pozostają w sprzeczności z relacjami świadka W. K.

(1); 3. art. 7 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, przy uznaniu, że mecz rozegrany dnia 22 maja 2004 r. pomiędzy (...) a (...) w ramach rozgrywek (...) ligi mieści się w pojęciu „profesjonalnych zawodów sportowych”, podczas gdy mając na uwadze realia życiowe i zawodowe piłkarzy oraz działaczy klubów trzecioligowych z tamtego okresu, uwarunkowania finansowe klubów trzecioligowych, a także wyłącznie hobbystyczne i niezawodowe traktowanie sędziowania przez oskarżonego A. T.

(1), należy stwierdzić, że przedmiotowe spotkanie sportowe z udziałem oskarżonego A. T.

(1)jako sędziego nie miało absolutnie charakteru profesjonalnych zawodów sportowych; 4. art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. polegające na bezzasadnym i pozbawionym należytej argumentacji prawnej oraz faktycznej oddaleniu wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego A. T.

(1), w tym o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy oskarżonym A. T.

(1)i świadkiem W. K.

(1), o przesłuchanie w charakterze świadka W. C.

(1), a także uzyskania uwierzytelnionych protokołów dokumentacji dotyczącej meczu pomiędzy zespołami (...) i (...) z dnia 22.05.2004 r. w tym w szczególności sprawozdania obserwatora tego meczu W. C.

(2), które to wnioski zmierzały do ustalenia prawdziwych faktów i okoliczności, a ich oddalenie naruszyło merytoryczne prawo do obrony oskarżonego. Mając na uwadze powyższe obrońca oskarżonego wniósł o : 1. uniewinnienie oskarżonego A. T.

(1)od zarzucanego mu czynu, 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego W. M. zarzucił : I. Naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) art. 4 i 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt. 1 kpk – poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności w postaci: a) wyjaśnień oskarżonego W. M. i bezzasadne odmówienie temu dowodowi przymiotu wiarygodności oraz błędną ocenę dowodu z zeznań i wyjaśnień W. K.

(1)i przyjęcie, że w oparciu o w/w źródło dowodowe możliwe jest przypisanie oskarżonemu W. M. sprawstwa zarzucanego mu czynu – mimo, iż wobec niekonsekwencji w depozycjach W. K.

(1)brak było możliwości uznania, iż przełamane zostały chroniące oskarżonego W. M. domniemanie niewinności i przypisanie w oparciu li tylko o treść tego dowodu sprawstwa zarzucanego mu czynu; b) załączonych do akt bilingów połączeń telefonicznych i bezzasadne przyjęcie, iż wynika z nich fakt przeprowadzenia rozmowy telefonicznej pomiędzy oskarżonym W. M. a W. K.

(1)– mimo, iż analiza wykazu połączeń, wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego – nie pozwala na przyjęcie, iż taki fakt miał w rzeczywistości miejsce; 1) art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk – poprzez zbiorcze powołanie dowodów w postaci wykazów połączeń telefonicznych (znajdujących się w tomach od CX-CXLI), jako podstawy do czynionych w sprawie ustaleń faktycznych, bez jednoczesnego wskazania, na której konkretnie karcie akt sprawy znajdują się połączenia, które zdaniem Sądu miały uzasadniać te ustalenia, co biorąc pod uwagę złożoność podmiotową oraz przedmiotową niniejszego postępowania oraz obszerność w/w materiału dowodowego – uniemożliwia w konsekwencji prześledzenie rozumowania Sądu meriti, powodując jednocześnie, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie uchyla się od przeprowadzenia jego prawidłowej kontroli odwoławczej. Obrońca oskarżonego W. M. wniósł o:

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego W. M. od zarzuconego mu czynu ewentualnie o:
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego R. P. zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza poprzez odmowę przydania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w których neguje on fakt przyjęcia, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania poprzez bezzasadne przypisanie oskarżonemu sprawstwa zarzuconego mu czynu. Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu. Obrońca oskarżonego T. C. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia a polegający na wyrażeniu poglądu, iż dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności, są wystarczające do uznania za udowodniony fakt popełnienia przez oskarżonego T. C. zarzucanych mu czynów, jakkolwiek wszystkie dowody i okoliczności ocenione we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do przeciwnego wniosku. Podnosząc ten zarzut obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie z ostrożności procesowej uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego M. M.

(1)zarzucił : I. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1. art. 4 i 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt. 1 kpk – poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym szczególności: - w zakresie czynów opisanych w pkt. 22 i 23 części wstępnej wyroku: a) w postaci wyjaśnień oskarżonego M. M.

(1)i bezzasadne odmówienie temu dowodowi przymiotu wiarygodności oraz błędną ocenę dowodu z zeznań i wyjaśnień M. J.

(2)i przyjęcie, że w oparciu o w/w źródło dowodowe możliwe jest przypisanie oskarżonemu M. M.

(1)sprawstwa zarzucanych mu czynów – mimo, iż wobec sprzeczności w depozycjach M. J.

(2)oraz braku wsparcia w obiektywnym materiale dowodowym, brak było możliwości uznania, iż przełamane zostało chroniące oskarżonego M. M.

(1)domniemanie niewinności, a tym samym przypisanie w oparciu li tylko o treść tego dowodu sprawstwa zarzucanych mu czynów; b) w postaci załączonych do akt bilingów połączeń telefonicznych i bezzasadne przyjęcie, iż wynika z nich fakt przeprowadzenia rozmowy telefonicznej pomiędzy oskarżonym M. M.

(1)a M. J.

(2)(co ma, w ocenie Sądu, potwierdzać depozycje M. J.

(2)) – mimo, iż analiza wykazu połączeń, wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego – nie pozwala na przyjęcie, iż taki fakt miał w rzeczywistości miejsce, co w sposób istotny podważało wartość dowodową depozycji M. J.

(2); - w zakresie czynu opisanego w pkt. 24 części wstępnej wyroku; c) w postaci wyjaśnień oskarżonego M. M.

(1)i bezzasadne odmówienie temu dowodowi przymiotu wiarygodności oraz błędną ocenę dowodu z zeznań i wyjaśnień R. M.

(2)i przyjęcie, że w oparciu o w/w źródło dowodowe możliwe jest przypisanie oskarżonemu M. M.

(1)sprawstwa zarzucanego mu czynu – mimo, iż wobec sprzeczności w depozycjach R. M.

(2)(których, co istotne Sąd nie rozstrzygnął w uzasadnieniu skarżonego wyroku) oraz braku wsparcia tych zeznań w obiektywnym materiale dowodowym – brak było możliwości uznania, iż przełamane zostało chroniące oskarżonego M. M.

(1)domniemanie niewinności, a tym samym przypisanie w oparciu li tylko o treść tego dowodu sprawstwa zarzucanego mu czynu;

art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk – poprzez zbiorcze powołanie dowodów w postaci wykazów połączeń telefonicznych (znajdujących się w tomach od CX-CXLI), jako podstawy do czynionych w sprawie ustaleń faktycznych, bez jednoczesnego wskazania, na której konkretnie karcie akt sprawy znajdują się połączenia, które zdaniem Sądu miały uzasadniać te ustalenia, co biorąc pod uwagę złożoność podmiotową oraz przedmiotową niniejszego postępowania oraz obszerność w/w materiału dowodowego – uniemożliwia w konsekwencji prześledzenie rozumowania Sądu meriti, powodując jednocześnie, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie uchyla się od przeprowadzenia jego prawidłowej kontroli odwoławczej;
art. 410 kpk w zw. zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk – poprzez brak odniesienia się przez Sąd do części zebranego w sprawie materiału w postaci: a) zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, tj. m.in. P. M. i K. S. oraz bezzasadne stwierdzenie, iż dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia – mimo, iż informacje podane przez w/w świadków miały znaczenie dla oceny wiarygodności tych dowodów, w oparciu o które Sąd przypisał oskarżonemu M. M.

(1)sprawstwo zarzucanych mu czynów (tj. depozycji M. J.

(2)i R. M.

(2)); b) załączonych do akt informacji z (...) oraz (...) z których wynikało, że oskarżony M. M.

(1)w czerwcu 2004 roku nie brał udziału w szkoleniu sędziów organizowanym poza granicami kraju, co miało znaczenie dla oceny wartości dowodowej że M. M.

(1)po przekazaniu mu pieniędzy miał na takie szkolenie się udać. Obrońca oskarżonego podnosząc te zarzuty wniósł o: 1. zmianę wyroku w zaskarżonego części poprzez uniewinnienie oskarżonego M. M.

(1)od czynów opisanych w pkt. 22, 23 i 24 części wstępnej wyroku; ewentualnie o: 2. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego R. H. zarzucił : 1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 kpk oraz 5 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez oparcie wyroku na nielicznych, niewiarygodnych dowodach przemawiających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, niemalże wyłącznie na zeznaniach jednego świadka, przy jednoczesnej niezgodnej dyskwalifikacji części konsekwentnych, spójnych i wiarygodnych wyjaśnień R. H., a także materiałów zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego, a zwłaszcza:

a)ustalenie, iż oskarżony R. H.: - miał działać w celu osiągnięcia korzyści osobistej, mimo braku ustalenia na czym taka korzyść miała polegać, bowiem oskarżony nigdy nie otrzymał wysokich not od obserwatora (...), a nadto przedmiotowymi ocenami się nie interesował i nie miały one znaczenia dla jego kariery, a zgodna z doświadczeniem życiowym ocena materiału dowodowego winna skutkować postawieniem pytania jaką realnie korzyść miałby osiągnąć oskarżony z rzekomo planowanego procederu, - przyjął korzyść majątkową lub jej obietnicę, mimo że z konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego jednoznacznie wynika, że korzyści takiej nigdy nie osiągnął ani z nikim nie umawiał się, iż korzyść taką otrzyma w zamian za podejmowanie korzystnych decyzji sędziowskich na rzecz określonej drużyny piłkarskiej, która to okoliczność znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego H. T.;
b)uznanie za wiarygodne w całości wewnętrznie sprzecznych zeznań świadka Z. R.

(1), w których wskazał, że: - on sam i sędziowie liniowi: R. H. i H. T. zaakceptowali propozycję R. F.

(1), iż mecz wygrać ma (...) w zamian za otrzymanie wysokich not od obserwatora (...), - oskarżony miał świadomość czego dotyczą rozmowy świadka z R. F.

(1)i znał ich układ, a w związku z tym „wiedział (skąd? – uwaga podpisanego obrońcy), na czyją korzyść sędziować”, mimo, że Z. R.

(1)jednocześnie przyznał, że R. H. nigdy nie brał udziału w jego rozmowach z R. F.

(1), oraz że nie rozmawiał z sędziami liniowymi ani nie pouczał ich w zakresie nieuczciwych zachowań, co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego R. H., w których wskazuje on, że Z. R.

(1)nie prosił go o sędziowanie na korzyść (...), nie ustalał z nim, że sporne sytuacje będą rozstrzygać na korzyść tego klubu, nie brał udziału w rozmowach z obserwatorem (...), c)rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego R. H., poprzez uznanie za niewiarygodne jego wyjaśnień w części, w której wskazał, że nigdy nie dopuszczał się nieuczciwych zachowań mogących mieć wpływ na wynik meczu – co znajduje dobitne potwierdzenie między innymi w fakcie, ze obserwator (...) meczu (...) z (...) zarzucił mu, że sędziował „w złym kierunku”; co doprowadziło do błędnego uznania, że oskarżony miał zamiar nieuczciwie wpływać na wyniki zawodów sportowych, mimo braku jakichkolwiek dowodów pozwalających na potwierdzenie takiego założenia,

powstały także wskutek powyższych naruszeń błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony R. H. w zamian za obietnicę korzyści majątkowej lub osobistej podejmował mogące mieć wpływ na wynik zawodów sportowych decyzje sędziowskie korzystne dla określonego klubu, a mając na celu zapewnienie osiągnięcia korzystnego wyniku sportowego dla danego klubu, mimo, iż prawidłowa ocena materiału dowodowego nie pozwala na podobne wniosku, a także,
naruszenie prawa procesowego tj. art. 424 § 1 pkt,. 2 k.p.k. poprzez ogólne, zbiorcze przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które Sąd I Instancji miał na uwadze przy wymiarze kary względem wszystkich oskarżonych w zakresie orzeczonych kar, a tym samym brak indywidualnego przytoczenia okoliczności, które Sąd I instancji miał na względzie przy wymiarze kary oskarżonemu R. H., podczas gdy prawidłowo i rzetelnie sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać powyższe okoliczności co do każdego z oskarżonych, zgodnie z zasadą indywidualizacji kary, co w efekcie nie pozwala na weryfikację procesu myślowego Sądu i ocenę prawidłowego zastosowania art. 53 k.k.; Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego T. S. zarzucił :
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść a polegającego na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów w oparciu wybiórczo wskazany materiał dowodowy tj. o zeznania świadka W. K.

(2)pomimo braku cechy ich jednoznaczności, tylko częściowego uwzględnienia zeznań świadka P. A., pominięciu w istotnym zakresie zeznań świadka M. W.

(3), z całkowitym pominięciem zeznań świadka Ł. Ś. i T. W.

(1)oraz wyjaśnień oskarżonego T. S. podczas gdy właściwa ocena tych dowodów w całości nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie takich ustaleń faktycznych, które potwierdzałyby jednoznacznie jakikolwiek udział oskarżonego w popełnieniu wskazanych w części wstępnej wyroku przestępstw a co najwyżej pozwala na przyjęcie kilku równo uprawnionych wersji przebiegu zdarzeń związanych z rozegranymi w dniu 25 sierpnia 2004 roku i 16 kwietnia 2005 roku meczami oraz ich okolicznościami;

obrazę przepisów postępowania a to art. 5 § 2 k.p.k. (zasady in dubio pro reo) poprzez rażące rozstrzygnięcie zaistniałych ewidentnie wątpliwości co do okoliczności dotyczących przebiegu zdarzeń, wynikających wprost z analizy logicznej zgromadzonych dowodów wyłącznie na niekorzyść oskarżonego T. S.;
obrazę przepisów postępowania a to art. 7 kpk (zasady swobodnej oceny dowodów) poprzez uznanie za wiarygodne i wystarczające do skazania oskarżonego wybranych odpowiednich zeznań W. K.

(2)i P. A. przy zupełnym pominięciu odnoszących się do istoty sprawy zeznań M. W.

(3)i pozostałych świadków, 4. naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 kpk przez brak wskazania z jakich powodów Sąd nie uwzględnił dowodów w postaci zeznań świadka M. W.

(3), Ł. Ś. i T. W.

(1), a tym samym w znacznym stopniu utrudnił a w ocenie obrony uniemożliwił przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej przy rozpoznawaniu apelacji. Obrońca oskarżonego T. S. wniósł o uniewinnienie go od wszystkich zarzutów. Obrońca oskarżonego J. K.

(1)zarzucił : 1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia: - art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. poprzez wydanie wyroku nie na podstawie całości materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, lecz jedynie na części ujawnionych na rozprawie okoliczności, poprzez poddanie analizie i ocenie praktycznie tylko okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, przy czym okoliczności ocenianych w oderwaniu od wymowy pozostałego (dotyczącego danej kwestii) materiału dowodowego bez wszechstronnego rozważenia wszystkich wynikających z zebranego materiału dowodowego okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, znaczenie dla dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych, a także poprzez pozostawienie całkowicie poza zainteresowaniem oraz analizą znacznej ilości przeprowadzonych dowodów o wymowie odmiennej od przyjętych ustaleń faktycznych czy też mogącej przeczyć tymże ustaleniom Sądu I instancji, a także poprzez przyjęcie za podstawę dokonanych przez Sąd I instancji określonych ustaleń faktycznych dowodów nieujawnionych w ogóle w toku rozprawy głównej; - art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez dokonanie oceny mocy dowodowej dowodów z zeznań (wyjaśnień) M. J.

(2), M. D.

(2), A. S.

(5)nie w całokształcie okoliczności wynikających z pozostałych zebranych w sprawie dowodów, lecz w sposób niepełny, wybiórczy, jednostronny z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, w tym z zasad oceny dowodu z tzw. pomówienia współsprawcy ( w szczególności w odniesieniu do M. J.

(2)), a nadto przy zastosowaniu odmiennych (łagodniejszych) przyjętych przez Sąd kryteriów oceny dowodów niż w odniesieniu do oceny dowodów o wymowie korzystnej dla oskarżonego (w tym wyjaśnień J. K.

(1), zeznań A. K.), a zatem poprzez dokonanie tej oceny z rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez dokonanie oceny zeznań świadka A. K. oraz dowodu z wyjaśnień oskarżonego J. K.

(1)w sposób niepełny, wybiórczy, jednostronny z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto przy zastosowaniu odmiennych (surowszych) przyjętych przez Sąd kryteriów oceny dowodów niż w odniesieniu do dowodów o wymowie niekorzystnej dla oskarżonego, a zatem poprzez dokonanie tej oceny z rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez zaniechanie wskazania w opisie czynu przypisanego oskarżonemu J. K.

(1)w wyroku wszystkich ustawowych znamion czynu zabronionego tj. zaniechanie dokonania ustaleń w zakresie strony podmiotowej przypisanego czynu, tj. umyślności działania oraz postaci zamiaru przypisanego oskarżonemu, - art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez zaniechanie dokonania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszechstronnej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaniechanie uzasadnienia przyczyn pozostawienia całkowicie poza rozważaniami i oceną Sądu znacznej części zebranego w spawie materiału dowodowego o wymowie korzystnej dla oskarżonego, przeczącej przyjętym przez Sąd ustaleniom faktycznym poddającej w wątpliwość prawidłowość dokonanej oceny dowodów stanowiących podstawę ustaleń Sądu, poprzez zaniechanie wskazania przyczyn uznania za nieistotne dla rozstrzygnięcia określonych dowodów, poprzez nierozważenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia argumentów (natury faktycznej jak i prawnej), a także poprzez zupełne zaniechanie wskazania przesłanek jakie legły u podstaw przyjętych przez Sąd (poprzez określone rozstrzygnięcie) okoliczności dotyczących strony podmiotowej działań przypisanych oskarżonemu w tym umyślności działania oraz postaci zamiaru; nadto poprzez zaniechanie w części wyjaśniającej podstawy prawne przypisanego oskarżonemu czynu okoliczności dotyczącej znamienia przyjęcia korzyści majątkowej bądź jej obietnicy w zamian za nieuczciwe zachowanie mogące mieć wpływ na wynik zawodów (profesjonalnych zawodów sportowych), a nadto art. 424 § 2 kpk poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności dotyczących indywidualnie oskarżonego J. K.

(1)mających uzasadniać przypisany temu oskarżonemu stopień społecznej szkodliwości czynu oraz pozostałych okoliczności wpływających na rozmiar represji karnej (wymiar kary, środków karnych) orzeczonej wobec oskarżonego J. K.

(1); 2. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu J. K.

(5), ustaleń mających zasadniczy wpływ na treść orzeczenia, praktycznie co do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, skutkujących przyjęciem, iż oskarżony J. K.

(1)wyczerpał – ustalonymi przez Sąd działaniami ustawowe znamiona przestępstwa z art. 296b § 1 kk podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie takich jak poczynione przez Sąd Okręgowy ustaleń, pozostając wręcz – odnośnie wielu istotnych ustaleń Sądu I instancji – z tymi ustaleniami w sprzeczności. Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego J. K.

(1)od popełnienia przypisanego mu czynu, - ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy oskarżonego J. K.

(1)do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego A. J. zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, w tym w szczególności poprzez niesłuszną odmowę nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom A. J., pomimo, że miały charakter logiczny, spójny, konsekwentny, a zamiast tego dania bezzasadnie wiary zeznaniom J. F.

(1)oraz Z. R.

(1), dotyczących zdarzeń z udziałem oskarżonego A. J., pomimo, ich niejednoznaczności, niepewności, zmienności, a dodatkowo zeznania J. F.

(1)złożone zostały w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że w dniu 17 września 2005 r. w R., P. przyjął od J. F.

(1)obietnicę korzyści majątkowej w kwocie 8.000 zł. w zamian za nieuczciwe zachowanie podczas rozegranego w dniu 17 kwietnia 2005 r. meczu (...), mogące mieć wpływ na wynik tych zawodów, polegające na podejmowaniu decyzji sędziowskich korzystnych dla (...); 2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i błędnym uznaniu, że zeznania świadka Z. R.

(1)znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka J. F.

(1), oraz bezzasadnym uznaniu, że świadek J. F.

(1)podał tożsamą wersję złożenia obietnicy korzyści majątkowej oskarżonemu i okoliczności tego zdarzenia, w sytuacji gdy zeznania J. F.

(1)i Z. R.

(1)wykazują szereg znaczących rozbieżności i niespójności, a także nie są tożsame;

naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz brak wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości, na niekorzyść oskarżonego, zamiast na jego korzyść;
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 k.p.k. polegające na nierozpoznaniu wniosków dowodowych oskarżonego A. J. złożonych w odpowiedzi na akta oskarżenia z dnia 17 września 2010 r. w tym wniosku o dołączenie na poczet materiału dowodowego nagrania wideo z meczu (...) z dnia 17 kwietnia 2005 r. wniosku o zwrócenie się do (...) w W. o sprawozdanie z meczu (...), sporządzonego przez obserwatora Z. T. oraz sędziego głównego Z. R., które to wnioski zmierzały do ustalenia prawdziwych faktów i okoliczności, a ich nierozpoznanie naruszyło merytoryczne prawo do obrony oskarżonego. Obrońca oskarżonego wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego K. W. zarzucił :
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, co do istoty wyłącznie złożony z wyjaśnień oskarżonego i zeznań M. G. nie pozwala na poczynienie jakichkolwiek jednoznacznych ustaleń a co najwyżej do przyjęcia kilku alternatywnych i równie uprawnionych możliwości rekonstrukcji przebiegu zdarzenia po rozegranym w dniu 11 maja 2005 r. meczu pomiędzy (...) a (...),
obrazę przepisów postępowania a to art. 5 § 2 kpk (zasady in dubio pro reo) poprzez rażące rozstrzygnięcie zaistniałych w sprawie oczywistych wątpliwości co do zaistnienia zdarzenia jak i jego okoliczności na niekorzyść oskarżonego K. W. pomimo konieczności rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego;
obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 kpk (zasady swobodnej oceny dowodów ) poprzez uznanie za wiarygodne i wewnętrznie spójne zeznań świadka M. G., podczas gdy z ich treści wynika co najwyżej (zakładając jego wersję wydarzeń) udał się do oskarżonego i wręczył mu korzyść majątkową wraz z prośbą o wystawienie dobrej noty, mimo braku racjonalnych powodów, które by takie zachowanie czyniły zasadnym w świetle doświadczenia życiowego. Obrońca oskarżonego K. W. wniósł o jego uniewinnienie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : Apelacje obrońców oskarżonych były w przeważającej części niezasadne. Na uwzględnienie zasługiwały jedynie zarzuty wadliwych ustaleń faktycznych podniesione w apelacjach obrońców oskarżonych : D. G.

(1)(czyn opisany w pkt 2 części wstępnej zaskarżonego wyroku), R. H. (czyn opisany w pkt 26 części wstępnej zaskarżonego wyroku), T. S. (czyn opisany w pkt 30 części wstępnej zaskarżonego wyroku), a także co do T. C. (czyny opisane w pkt 18 i 20 części wstępnej zaskarżonego wyroku) w zakresie ustalenia o rozgrywki której ligi chodzi. I. Najpierw wypada odnieść się do zarzutów obrazy przepisów postępowania. I.1. W uzasadnieniu środka odwoławczego obrońca oskarżonego J. K.

(1)kwestionuje rozstrzygniecie Sądu Okręgowego w wyłączeniu sprawy (m.in.) tego oskarżonego i jej odrębnym rozpoznaniu (art. 34 § 3 k.p.k.) wskazując na negatywne konsekwencje dla realizacji celów postępowania (apelacja str.4-5). Łączne rozpoznanie spraw osób, których czyny są ze sobą ściśle powiązane sprzyja trafności wyrokowania, unikaniu mnożenia kosztów finansowych i społecznych. Niekiedy jednak, jak w tej sprawie, już na pierwszy rzut oka widać, że osiągnięcie tych celów w jednym postępowaniu jest problematyczne z racji liczby powiązanych osób oskarżonych i obszerności postępowania dowodowego a prawo oskarżonych ( w szczególności J. K.

(1)) do rozpoznania ich sprawy w rozsądnym terminie w wypadku rozstrzygania o stawianych im zarzutach w jednym postępowaniu jest realnie zagrożone. Decyzja Sądu Okręgowego o odrębnym rozpoznaniu sprawy niektórych oskarżonych (w tym i J. K.

(1)) była co do zasady trafna a skarżący nie wykazuje jaki negatywny wpływ wywarła na rozstrzygnięcie o odpowiedzialności J. K.

(1). I.2. Zarzuty obrazy przepisów postępowania –art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. formułują apelacje obrońców oskarżonych: A. J., D. G.

(1), W. M., M. M.

(1), A. T.

(1), K. B., S. Ż., W. P., J. K.

(1), R. H., P. Ł. . Przepisy te wyrażają ogólne zasady prawa: zasadę prawdy, trafnej reakcji i obiektywizmu. Stanowią one dyrektywy kierunkowe, których realizacji, konkretyzacji służą przepisy szczegółowe i to one mogą stanowić podstawę skutecznego zarzutu odwoławczego ( por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755). Powołanie tych przepisów w środkach odwoławczych należało więc potraktować jako podkreślenie doniosłości i konsekwencji naruszenia przepisów wyrażających nakazy lub zakazy określonego postąpienia. Tak też kwestię tę zdają się traktować obrońcy. I.3 Z kolei nakaz rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego wyrażony w art. 5 § 2 k.p.k., którego naruszenie podnoszą obrońcy A. J., K. W., R. S.

(1), R. H., P. Ł. i T. S. , skierowany jest do organu postępowania a nie strony. Chodzi więc o te obiektywne, a nie istniejące tylko w subiektywnym przekonaniu strony, wątpliwości, które powziął (lub powinien powziąć) Sąd, lecz ich nie rozstrzygnął we wskazanym kierunku. Skoro Sąd Okręgowy takich wątpliwości nie nabrał a apelujący ich nie przybliżają to i postąpienie w sposób wskazany w tym przepisie nie było możliwe. W kontekście zarzutu apelacji obrońcy oskarżonego R. H. można dodać, że nakaz rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego nie odnosi się do oceny dowodów. Ta następuje stosownie do art. 7 k.p.k. I.4 Zarzut naruszenia prawa do obrony (art. 6 k.p.k.) zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego P. Ł. jest bezzasadny. Prawo do obrony gwarantowane w Konstytucji i traktatach międzynarodowych z zakresu praw człowieka nie ma charakteru absolutnego. Obowiązuje i jest realizowane w ramach określonego systemu prawnego i jego granice, dozwolone formy ochrony własnych interesów wyznaczają przepisy prawa (por. K.p.k. Komentarz pod red. J. Skorupki, Warszawa 2015 r., str. 36 i cyt. tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny). Świadek R. F.

(1)będąc oskarżonym w innym postępowaniu o popełnienie w ramach współsprawstwa tych samych czynów skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań (art. 182 § 3 k.p.k.) a Sąd Okręgowy stosownie do art. 391 § 2 i 3 k.p.k. odczytał jego wcześniejsze wyjaśnienia (k.46255 – 46255v, 47738v) i uzyskał stanowisko świadka co do tych wyjaśnień. Ustawa gwarantuje takiemu świadkowi wolność od samooskarżania zrównując jego sytuację w tym zakresie z sytuacją w jakiej znajduje się w postępowaniu gdzie jest oskarżony. Realizacja zagwarantowanego w ustawie prawa podmiotowego związanego przecież z prawem świadka – oskarżonego w innym postępowaniu do obrony nie narusza prawa do obrony innego oskarżonego o współudział w przestępstwie. Taka sama sytuacja zachodziłaby przecież gdyby R. F.

(1)i P. Ł. byli oskarżeni w jednym postępowaniu. Jeśliby ten pierwszy odmówił odpowiadania na pytania, to obrońca P. Ł. nie mógłby uzyskać na nie odpowiedzi. Zaskakujące jest twierdzenie obrońcy, że ograniczeniem prawa do obrony jest odpowiedź świadka, że nie pamięta okoliczności o którą pyta oskarżony. Trzeba jeszcze raz przypomnieć, że to fundamentalne prawo nie jest nieograniczone i absolutne. Poza ramami ustawowymi jest limitowane okolicznościami natury faktycznej, czy wynikającej z praw przyrody. Jeśli więc świadek W. K.

(1)zeznaje na rozprawie ponad 9 lat po zdarzeniu, że niektórych okoliczności nie pamięta, to jest to zrozumiałe i odpowiada powszechnej wiedzy o funkcjonowaniu pamięci. Obiektywnie limituje to możliwości podejmowania czynności obrończych nie narusza jednak art. 6 k.p.k. I.5 Sąd Apelacyjny już wcześniej wskazywał, że wywołana apelacją kontrola odwoławcza zasadniczo, z wyłączeniem sytuacji z art. 425 § 2 zd. (...) k.p.k., która tu nie zachodzi, służy weryfikacji trafności orzeczenia a nie jego uzasadnienia. O tej zaś świadczą nie formalnie nienaganne pisemne motywy, sporządzone przecież już po wydaniu wyroku (art. 423 § 1 k.p.k.) i odrębne od niego (art. 413 k.p.k., por. odmiennie odnośnie postanowień- art. 94 § 1 k.p.k.), ale konfrontacja orzeczenia z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dotrzymanie istotnych wymogów proceduralnych. Skoro, więc dla skuteczności zarzutu obrazy przepisu postępowania konieczne jest wykazanie jego możliwego wpływu na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 k.p.k.) to naruszenie art. 424 k.p.k. samo w sobie nie może prowadzić do spodziewanego przez skarżącego rezultatu, ponieważ to, co było później (uzasadnienie) nie może wpływać na to, co było wcześniej (wyrok). Wady uzasadnienia mogą świadczyć o wadliwości procesu wyrokowania, skłaniają do tym wnikliwszej kontroli odwoławczej, ale o tej wadliwości same w sobie nie przekonują i nie warunkują tej kontroli (por. obowiązujący od 1 lipca br. art. 455a k.p.k.). Już z tego powodu zarzuty apelacji obrońców oskarżonych: D. G.

(1), W. M., M. M.

(1), A. J., A. T.

(1), K. B., S. Ż., T. S., J. K.

(1), R. H. i P. Ł. dotyczące obrazy art. 424 § 1 lub 2 k.p.k. nie mogły zostać uwzględnione. Szczegółowe kwestie podniesione przy tej okazji zostaną omówione niżej, w części rozważań odnoszących się do oceny dowodów i ustaleń faktycznych. Tu można tylko wskazać, że Sąd I instancji istotnie poprzestał na ogólnym wskazaniu tomów w których znajdują się wykazy połączeń z numerów telefonów wymienionych przez oskarżonych jako użytkowane i wykazy logowań tych telefonów do stacji bazowych. Skarżącym nie chodzi jednak o to, że w wykazach nie ma połączeń o których pisze Sąd, ale o możliwe trudności techniczne w ich odnalezieniu. I.6 Zarzut naruszenia art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. stawiają apelacje obrońców oskarżonych: W. P., J. K.

(1)i P. Ł. . Wskazany przepis wymaga ,by w wyroku skazującym został dokładnie określony czyn przypisany oskarżonemu i kwalifikacja prawna. Konieczność przytoczenia okoliczności należących do istoty czynu a dotyczących czasu, miejsca, sposobu, okoliczności popełnienia, ewentualnych skutków, umyślności i innych ważkich dla kwalifikacji prawnej i służących odzwierciedleniu wszystkich znamion przestępstwa przypisanego nie oznacza powinności posługiwania się słowami i zwrotami jakich użył ustawodawca. Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. warunku takiego nie zawiera, „wystarczające jest użycie wyrażenia znaczeniowo równorzędnego albo zastąpienie wyrażenia ustawowego takim określeniem, które swą treścią wypełnia znaczenie znamienia przypisywanego przestępstwa” (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., (...) KK 141/14, OSNKW 2015r., z.5, poz.42). Względy gwarancyjne, prawo do rzetelnego procesu, prawo do obrony, powaga rzeczy osądzonej stoją na przeszkodzie takiemu odczytaniu wskazanego przepisu, by wynikała z niego konieczność wskazania w opisie czynu przypisanego imienia i nazwiska współsprawcy, który nie został skazany w tym, czy innym postępowaniu. W takiej sytuacji należy posłużyć się określeniem opisowym zastępującym je ( por. np. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 kwietnia 2011 r., (...) AKa 20/11, LEX nr 846478 ). Tak też słusznie uczynił Sąd Okręgowy przyjmując w opisie czynu przypisanego W. P. (punkt XIII części rozstrzygającej), że oskarżony ten działał wspólnie i w porozumieniu „z ustaloną osobą” zamiast z (...) o którym jako współdziałającym pisze w uzasadnieniu (str.2-3) ponieważ osoba ta nie była stroną niniejszego postępowania i nie mogła odpierać twierdzeń o swoim udziale w przestępstwie. Nie ma racji obrońca oskarżonego J. K.

(1)podnoszący, że w opisie czynu przypisanego temu oskarżonemu zabrakło określenia strony podmiotowej. Nie budzi wątpliwości, że dokładne określenie czynu przypisanego obejmuje także wskazanie czy został on popełniony umyślnie (postać zamiaru), czy nieumyślnie. Wymaganiu temu nie czyni zadość wyłącznie zamieszczenie w opisie czynu stwierdzenia o umyślności (zamiarze bezpośrednim albo ewentualnym) czy nieumyślności, ale – o czym już była mowa – zamieszczenie zwrotów, wyrażeń synonimicznych, bądź tożsamych treściowo. Wystarczające jest takie zredagowanie opisu czynu, które jednoznacznie wskazuje na umyślność (nieumyślność) i ewentualnie postać zamiaru - co oznacza, że „dokładność w tym zakresie wynikać może również z opisu zachowania sprawcy” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 września 2012 r., (...) A Ka 183/12, LEX nr 1237254 i cyt. tam orzecznictwo). Sąd Okręgowy przypisał oskarżonemu czyn przestępny, w zasadzie, w takim kształcie jak to ujęto w zarzucie aktu oskarżenia (punkt LXIII części rozstrzygającej, punkt 33 części wstępnej). Jedyne modyfikacje dotyczyły przyjęcia niższej wartości korzyści majątkowej i zastąpienia zwrotem opisowym imienia i nazwiska osoby która nie została skazana za ten czyn. Sąd I instancji uznał więc, że J. K.

(1)jako obserwator (...) ( (...)) – organizator profesjonalnych zawodów sportowych przyjął od M. J.

(2)korzyść majątkową w zamian za nieuczciwe zachowania podczas meczu piłkarskiego mogące mieć wpływ na tych wynik zawodów sportowych polegające na zagwarantowaniu podejmowania przez sędziów piłkarskich decyzji korzystnych dla jednej z drużyn i pozytywnej oceny ich pracy. Nie może zatem budzić wątpliwości, że w opisie czynu przypisanego znalazło się ustalenie, iż oskarżony obejmował swą świadomością, że akceptując oferowaną korzyść przyjmuje łapówkę w zamian za wpłynięcie na wynik zawodów sportowych i miał wolę jej przyjęcia. Podobnie należy ocenić zarzut nie zamieszczenia w opisach czynów przypisanych oskarżonemu P. Ł. znamienia charakteryzującego podmiot przestępstwa indywidualnego z art. 296b § 1 k.k. Sąd Okręgowy istotnie skazując P. Ł. za dwa występki sprzedajności w sporcie (punkt XVI części rozstrzygającej, punkty 8 i 9 części wstępnej) nie zawarł wprost w opisach czynów przypisanych stwierdzenia, że oskarżony ten był organizatorem lub uczestnikiem profesjonalnych zawodów sportowych. Jednocześnie Sąd ten przypisał P. Ł., że przyjmował korzyści majątkowe za nieuczciwe zachowania mogące wpłynąć na wynik dwóch meczów o mistrzostwo (...) ligi piłkarskiej jako sędzia główny tych zawodów. Tak więc Sąd I instancji przypisał oskarżonemu w wyroku wszystkie cechy czyniące zeń osobę zdatną do ponoszenia odpowiedzialności za przestępstwo indywidualne korupcji biernej w sporcie rezygnując jedynie z nazwania tych cech słowami ustawy. Określenie oskarżonego jako sędziego głównego prowadzącego zawody (...) ligi piłkarskiej immanentnie oznacza uznanie, że był on osobą mającą znaczący wpływ na przebieg i rezultat profesjonalnych zawodów sportowych i jako taki był uczestnikiem tych zawodów. I.7 Apelacje obrońców części oskarżonych zarzucają naruszenie przepisów procesowych dotyczących zbierania dowodów. Obrońca oskarżonego A. T.

(1)podnosi przekroczenie art. 170 § 1 pkt 2, 3, 5 k.p.k. wyrażające się w oddaleniu jego wniosków dowodowych (t.231, k.46106) o przeprowadzenie konfrontacji między A. T.

(1)a świadkiem W. K.

(1), uzyskanie dokumentacji meczu (...) z dnia 22 maja 2004 r. i przesłuchanie w charakterze świadka obserwatora W. C.

(1)na okoliczność przebiegu meczu, obiektywizmu i rzetelności decyzji sędziego głównego A. T.

(1), braku kontaktu miedzy nim a W. K.

(1)i nie przyjęcia pieniędzy. Z wyrażonym w kwestionowanym postanowieniu stanowiskiem należy się zgodzić (t.239, 47850v- (...)). Nieuczciwe prowadzenie meczu to nie tylko starania arbitra o zapewnienie korzystnego wyniku dla jednej z drużyn, lecz także uczynienie tego w taki sposób, by nierzetelność nie została dostrzeżona przez kibiców, piłkarzy, trenerów, działaczy drugiej drużyny, obserwatora delegowanego przez (...), wreszcie ujawniona przez właściwe organy związku sportowego. Mogłoby to skutkować wydaleniem nieobiektywnego sędziego sportowego, przesunięciem do niższej klasy rozgrywkowej, weryfikacją meczu przez władze piłkarskiego związku, koniecznością jego powtórzenia, przyznaniem walkowera, czy nałożeniem kary finansowej na nieuczciwy klub piłkarski. Dalszą rzeczą jest, że rzetelny sędzia może podejmować na boisku decyzje budzące wątpliwości, co wcale nie świadczy o jego nieuczciwości, lecz może wynikać z trudności w precyzyjnej obserwacji danego zdarzenia, wadliwej sygnalizacji sędziego asystenta, niewystarczającego doświadczenia lub wiedzy itp. Samo zaś przekazywanie obietnicy i wręczanie korzyści majątkowych odbywało się w sposób dyskretny tak, by nie zostało zauważone przez inne osoby. Wreszcie dla zaistnienia przestępstw z art. 296b § 1 k.k. wystarczy, że sędzia piłkarski przyjął korzyść majątkową (lub osobistą) albo obietnicę takiej korzyści i zadeklarował gotowość do działań nieuczciwych, mających sprzyjać jednej z drużyn, nawet gdyby nie podejmował faktycznie takich działań na boisku. Relacja obserwatora spotkania W. C.

(1), niezależnie od kwestii pamiętania przebiegu spotkania sprzed ponad 10 lat, i sporządzona przez niego ocena pracy sędziów nie byłaby więc przydatna dla zweryfikowania tezy aktu oskarżenia o korupcyjnym zachowaniu A. T.

(1). Zwłaszcza, gdy oskarżony ten nie wyjaśnia, by w związku ze sposobem prowadzenia meczu między (...) a (...) toczyło się w (...) postępowanie i nie mówią o tym inne dowody a o podejmowaniu przez sędziego głównego nierzetelnych decyzji na niekorzyść (...) nie zeznaje W. K.

(1)(k.7255-7256, 7606). Konfrontacja o jakiej mowa w art. 172 k.p.k., jako szczególny sposób przesłuchania, służy wyjaśnieniu sprzeczności. Jej przeprowadzenie pozostawione jest swobodnemu uznaniu organu postępowania („osoby przesłuchiwane mogą być konfrontowane”) który ocenia nie tylko czy sprzeczności w relacjach istnieją, ale czy jest potrzebne i możliwe jest ich rozwiązanie przez taką formę przesłuchania. W sytuacji gdy W. K.

(1)twierdził, że pieniądze wręczył oskarżonemu w szatni a A. T.

(1)przeczył temu równie stanowczo, to przekonanie Sądu Okręgowego o niecelowości konfrontacji nie jest dowolne i trzeba je podzielić . Natomiast czynność o której mowa nie służy temu, by świadek zobaczył oskarżonego (o czym pisze apelujący), czy odwrotnie. Obrońca oskarżonego A. J. zarzuca naruszenie 170 § 1 k.p.k. w zw. z 94 § 1 k.p.k. poprzez nie rozpoznanie wniosków dowodowych zawartych w odpowiedzi na akt oskarżenia a dotyczących sprowadzenia zapisu wideo meczu (...), zwrócenia się do (...) o sprawozdanie z tego meczu sporządzone przez obserwatora Z. T.

(2)i sędziego głównego Z. R.

(1)(t.214, k.42870-42872). Sąd Okręgowy istotnie nie rozpoznał wskazanych wniosków dowodowych oskarżonego (art. 167 k.p.k.), co jednak nie mogło wpłynąć na treść wyroku ponieważ wnioski te jako nieprzydatne do stwierdzenia istotnych dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności oskarżonego A. J. okoliczności dotyczących zobowiązania się do podejmowania decyzji zgodnie z regułami gry w piłkę nożną podlegałyby oddaleniu (art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.). W piśmie procesowym, o którym mowa, zamieszczone były nadto wnioski których nierozpoznanie nie jest w apelacji podważane: -o dołączenie przez prokuratora wszystkich zeznań J. F.

(2), gdy nie zostało w żadnym stopniu uprawdopodobnione istnienie takich nie dołączonych przez prokuratora do akt postępowania przygotowawczego relacji świadka (art. 170 § 1 pkt 4), - o zwrócenie się do (...) o wykazy drużyn z którymi był związany Z. R.

(1), wykazy meczów tych drużyn, wykazy meczów w których sędziował Z. R.

(1), przy czym niezależnie od tego, że nie wiadomo o jakie „związanie” z klubami piłkarskimi chodzi, to zestawienia te nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności A. J. za zarzucane mu przestępstwo korupcji w sporcie (art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.) W odpowiedzi na akt oskarżenia znalazł się także wniosek o zwrócenie się do (...) lub innej instytucji o zapis wideo meczu (...)- (...) z dnia 17kwietnia 2005r. oraz do (...) o sprawozdanie z tego meczu sporządzone przez obserwatora Z. T.

(2)i Z. R.

(1), przesłuchanie wymienionych tam osób na okoliczność sportowego zachowania na boisku oskarżonego. Zapisy meczów dokonywane przez ogólnopolskie lub lokalne stacje telewizyjne czy inne podmioty (np. kluby piłkarskie) jak i tym bardziej fragmenty takich zapisów, nie są przydatne do stwierdzenia, czy mecze piłkarskie były prawidłowo i uczciwie prowadzone przez sędziów. Odwołując się do zasad doświadczenia życiowego należy zauważyć, że zarejestrowanie meczu piłkarskiego przez stacje telewizyjne, a tym bardziej nagrania dokonywane przez kluby sportowe, nie oddają przebiegu całego spotkania. Nie zawierają bowiem dokładnego zapisu wszystkich zdarzeń podczas spotkania piłkarskiego, lecz ograniczają się do przestrzeni rejestrowanej przez kamery limitowanej dodatkowo ilością kamer, jakością zapisu, wyborami operatora, realizatora i montażysty. Z istoty rejestracja taka nie może więc oddawać wszystkich zachowań poszczególnych piłkarzy oraz możliwości ich dostrzeżenia i właściwego reagowania sędziego głównego i asystentów na wydarzenia na boisku a wręcz może wypaczać prawdziwy obraz. Stąd nieprzydatność takiego zapisu zwłaszcza, gdy chodzi o odczytanie treści rozmowy pomiędzy A. J. a J. F.

(1)przed rozpoczęciem spotkania piłkarskiego, bo przecież oskarżony nie przeczy, że do rozmowy doszło (k.46465) przedstawia tylko jej przebieg odmiennie od ustaleń sądu. Należy tu także odwołać się do przytoczonych już wyżej argumentów dotyczących starań nieuczciwego arbitra, aby jego nierzetelne prowadzenie meczu nie zostało zauważone przez inne osoby (obserwatora, dziennikarzy, publiczność, zawodników, trenerów, działaczy), naturalnych ułomności w odbieraniu zmysłami rzeczywistości i jej interpretacji także przez uczciwego sędziego sportowego oraz odczytania znamion przestępstwa z art. 296b § 1 i 2 k.k. jako nie wymagającego, by arbiter podejmował faktycznie nieuczciwe działania na boisku. Tożsame argumenty odnoszą się do kwestii uzyskania sprawozdania obserwatora oraz sędziego głównego i przesłuchania tego pierwszego. Była już o tym mowa przy omawianiu analogicznych zarzutów apelacji A. T.

(1)do czego teraz wypada się odwołać. Arbiter główny Z. R.

(1)przyznaje, że w związku z meczem przyjął propozycje korzyści majątkowych i trudno przypuszczać, by to potem opisał w sprawozdaniu – w takim razie utraciłby możliwość dalszego zajmowania się sędziowaniem, a sam mecz byłby zweryfikowany. Sięganie po sprawozdanie sędziego głównego i obserwatora byłoby zbędne ponieważ nie przybliżałoby wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Apelacja obrońcy oskarżonego D. G.

(1)zarzuca naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku oskarżonego o dopuszczenie dowodu z zeznań A. S.

(2), S. C., M. P., J. A.

(2)i G. R.. Wniosek ten noszący datę 30 lipca 2013r. (t.240, k. 48052) dotyczył przesłuchania trzech pierwszych osób odpowiednio asystentów sędziego i obserwatora na okoliczność, że 9 sierpnia2003r. byli z oskarżonym we W. i na obiekcie sportowym (...), a dwóch ostatnich i A. S.

(2)także asystentów i obserwatora na okoliczność, że 8 listopada 2003r. byli z oskarżonym we W. i na obiekcie sportowym (...). Trudno w takim razie nie podzielić stanowiska Sądu Okręgowego (t.240, k.48199), że okoliczności objęte tezą dowodową nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia o przedmiocie niniejszego postępowania (art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.). Z faktu przebywania wymienionych osób w tym samym miejscu co oskarżony we wskazanych dniach nie można wnioskować o takim czy innym sposobie prowadzenia wtedy meczów przez oskarżonego czy jego sprzedajności. Jest też poza sporem, że osoby te były w dniach meczów (...) z O. K. i (...) wraz z oskarżonym na stadionie we W. (art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.). Niezależnie od powyższego zeznania G. R. (t.88, k.17721-23) zostały uznane za ujawnione bez odczytywania na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014r. (k.49330v) stosownie do punktu V wniosku prokuratora z dnia 18 maja 2012r. (k.45325-26) . Co się zaś tyczy możliwości czynienia spostrzeżeń odnośnie sposobu rozstrzygania przez D. G.

(1)sytuacji na boisku podczas obu meczów, przyjmowania korzyści czy obietnicy to wypada odwołać się do wcześniejszych uwag dotyczących podobnych zarzutów apelacji obrońców oskarżonych A. T.

(1)i A. J.. Obrońca oskarżonego W. P. podnosi, że Sąd Okręgowy z naruszeniem art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. nie zwrócił się do (...) o informację dotyczącą statusu rozgrywek (...) ligi piłkarskiej w sezonie 2003/2004 r., a to dla ustalenia czy miały one profesjonalny charakter. Zarzut ten jest niezasadny. Wyrażenie „profesjonalne zawody sportowe” będąc jednym ze znamion typu czynu zabronionego z art.

§ 1k.k.

w brzmieniu do dnia 15 października 2010 r. jest pojęciem prawnym. Odczytanie jego znaczenia i ustalenie, czy określony mecz piłkarski spełniał warunki pozwalające go uznać za profesjonalne zawody sportowe w rozumieniu art.

§ 1k.k.

należy do Sądu orzekającego. Z pewnością polski związek sportowy określa reguły, organizację, sposób prowadzenia sportowego współzawodnictwa w określonej dziedzinie sportu, jednak jego pogląd co do rozumienia poszczególnych znamion typu czynu zabronionego korupcji w sporcie w tym i pojęcia „profesjonalne zawody sportowe” użytego w art.

k.k. oraz zaliczania do nich poszczególnych rozgrywek nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej za przestępstwo korupcji w sporcie. Podobnej okoliczności dotyczy zarzut apelacji obrońcy oskarżonego P. Ł. , który wskazuje, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 167 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. nie przeprowadził z urzędu dowodów z: - informacji, dokumentów i przepisów wewnętrznych dotyczących rozgrywek (...) ligi piłki nożnej w sezonie 2003/2004 r. po ich uzyskaniu od (...) i (...); - informacji/dokumentów (tak w apelacji) na temat kontraktów wiążących w sezonie 2003/2004 r. klub piłkarski (...) i zawodników oraz wypłacanych wynagrodzeń, na okoliczność ustalenia statusu rozgrywek (...) ligi piłkarskiej w sezonie 2003/2004r. Skarżący nie przybliża w apelacji jakie dokumenty, informacje, przepisy wewnętrzne pozostające w dyspozycji (...) i (...) a nie znajdujące się w aktach, lub niedostępne powszechnie np. na stronach internetowych tych związków sportowych ma na myśli i nie uprawdopodabnia ich istnienia. Dowody przeprowadza się przecież dla wykazania konkretnej, istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności a nie sprawdzenia, czy podmiot dysponuje bliżej nie określonymi dokumentami, które być może będą zawierać dane przydatne w postępowaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22.06.2010 r., III KK 424/09, OSNwSK 2010r., z.1, poz.1246). Dalszą rzeczą jest brak aktywności stron w kierunku przeprowadzenia dowodów o których piszą w apelacjach obrońcy P. Ł. i W. P.. Oskarżeni nie są przecież osobami nieporadnymi, lecz wykształconymi, doświadczonymi, wyposażonymi w wiedzę z zakresu funkcjonowania (...), lig piłkarskich, reguł przeprowadzania meczów piłkarskich, korzystali z pomocy fachowej. Podczas dłużej trwającego postępowania w sprawie mieli dość czasu, możliwości i wiedzy by ocenić potrzebę zgłoszenia stosownych wniosków dowodowych i ich przydatność dla realizacji linii obrony. Także w modelu procesu karnego sprzed 1 lipca 2015 r. strony (ich reprezentanci) nie były biernymi obserwatorami i recenzentami poczynań Sądu I instancji lecz równoprawnymi uczestnikami postępowania wyposażonymi w instrumenty dla wykazywania swoich racji, ochrony swoich interesów (por. np. art. 9 § 2 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 352 k.p.k., 367 k.p.k., art. 370 § 1 i 2 k.p.k., art. 386 k.p.k., art. 396 § 3 k.p.k., art. 406 k.p.k., art. 425 k.p.k.). Nie bez powodu więc w art. 167 k.p.k. ( w brzmieniu do 1. Lipca 2015r.) w pierwszej kolejności wymienia się przeprowadzanie dowodów na wniosek stron a w końcowej części dopuszcza się przeprowadzanie ich z urzędu, a po swobodnym wypowiedzeniu się świadka najpierw zadają mu pytania strony (art. 370 § 1 k.p.k. w brzmieniu do 1 lipca 2015 r.). Takie ujęcie jest zrozumiałe, bo przecież obowiązujący przed dniem 1 lipca br. (i obecnie) model procesu nie czynił z sądu organu śledczego poszukującego dowodów i jednocześnie rozstrzygającego o sprawstwie i winie, co stałoby w kolizji z gwarantowanym w Konstytucji i traktatach międzynarodowych prawem człowieka do rzetelnego procesu. Sąd karny nie jest organem inkwizycyjnym lecz ma bezstronnie rozstrzygnąć kwestię odpowiedzialności oskarżonego za zarzucany czyn zabroniony. Tak więc sytuacji gdy strony nie wykazują inicjatywy dowodowej, wynikający z art. 167 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r.) obowiązek przeprowadzenia dowodu z urzędu przez Sąd powstaje wtedy, gdy możliwy do przeprowadzenia dowód, o którym Sąd powziął informację, może mieć istotne znaczenie w sprawie, a rezygnacja z jego przeprowadzenia czyni prawdopodobnym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i wydanie wadliwego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4.02.2015 r., V KK 318/14, LEX nr 1652730, wyrok tut. Sądu z dnia 20.03.2014 r., (...) A Ka 56/14, LEX nr 1451878). Sąd Okręgowy nie dostrzegł takich zagrożeń ,z czym należy się zgodzić, a i skarżący nie wykazali ich istnienia. I.8 Obrońcy oskarżonych A. J., A. T.

(1)i K. B. , podnoszą, że Sąd I instancji ustalając podstawę faktyczną oparł się na zeznaniach świadków J. F.

(1)(co do A. J.) i W. K.

(1)( odnośnie pozostałych oskarżonych) złożonych w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi. Zgodnie z art. 171 § 1 k.p.k. osobie przesłuchiwanej należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi. Wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi lub uzyskane wbrew zakazom wymienionym w art. 171 § 5 k.p.k. nie mogą stanowić dowodu (art. 171 § 7 k.p.k.). Swoboda wypowiedzi, w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza brak przymusu w sferze woli człowieka, a także brak zakłócenia świadomości. Jest to możliwość decydowania przez przesłuchiwanego, zgodnie z własną wolą o treści składanej przez niego wypowiedzi w sytuacji, gdy żaden czynnik zewnętrzny nie krępuje go w formułowaniu tych wypowiedzi (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2010 r., III KK 32/09, LEX nr 583858, por. T. Grzegorczyk, K.p.k. Komentar

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.