IV Ka 411/15

Sygn. akt IV Ka 411/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Górski (spr.) Sędziowie: SSO Agnieszka Połyniak SSO Sylwana Wirth Protokolant: Magdalena Telesz przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy R. A. syna W. i H. z domu P. urodzonego (...) w Ś. oskarżonego z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 27 stycznia 2015 r. sygnatura akt II K 614/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, iż oskarżony wobec pokrzywdzonego zastosował przemoc nie w postaci kopania i uderzania pięściami po głowie i po całym ciele, lecz wyłącznie na uderzeniu go jednokrotnie pięścią w głowę; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 411/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem R. A. uznany został za winnego, że: w dniu 10 maja 2014 roku w Ś., województwa (...), dokonał rozboju na osobie J. L. w ten sposób, że po uprzednim zastosowaniu wobec pokrzywdzonego przemocy polegającej na kopaniu i uderzeniu pięściami po Glowie i po całym ciele, zabrał w celu przywłaszczenia należący do wymienionego zegarek o wartości 130 zł, przy czym swoim działaniem spowodował u J. L. obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka, zasinień i bolesności grzbiety nosa oraz nieregularnych podbiegnięć krwawych okolicy potylicznej, tj. obrażenia skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu, przy czym czynu tego dokonał będąc uprzednio skazanym wyrokiem łącznym Sadu Rejonowego w Świdnicy z 13.10.2009 roku w sprawie o sygn.akt II K 327/09, obejmującym wyroki skazujące tut. Sądu z 4.12.2007 roku ( sygn.akt II K 787/07) za czyn z art. 281 kk w zw. z art. 64§1 kk oraz z 10.12.2007 roku (sygn,.akt II K 49/07) za czyny z art. 191§1 kk oraz art. 280§1 kk, na karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał od dnia 14.07.2011 roku do dnia 7.09.2012 roku z zaliczeniem okresów rzeczywistego pozbawienia wolności od 26.10.2005 roku do 3.04.2007 roku oraz od 12.06.2007 roku do 13.05.2010 roku, tj. występku z art. 280§1 kk i art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk i art. 64§2 kk i za to na podstawie art. 280§1 kk w zw. z art. 11§3 kk i art. 64§2 kk wymierzono oskarżonemu kare 3 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63§1 kk na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I wyroku zaliczył Sąd oskarżonemu okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 12 maja 2014 roku do dnia 23 października 2014 roku. Wyrok powyższy zaskarżył obrońca R. A. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegających na:

1. Przyjęciu sprawstwa oskarżonego, czynu obejmującego kopanie oraz uprzednie uderzanie po głowie i całym ciele, podczas gdy sam pokrzywdzony wskazywał jednokrotnie uderzenie w twarz przez oskarżonego,
2. Przydaniu waloru wiarygodności pokrzywdzonemu, mimo zeznań I. R. opisującej konfabulacje pokrzywdzonego. Tym samym apelujący wniósł o uchylenie wyroku oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja zasługuje na uwzględnienie, lecz bez potrzeby uchylania zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. I tak, Sąd I instancji akceptując w pełni opis działania oskarżonego zawarty w zarzucie aktu oskarżenia powołał się w głównej mierze na treść opinii psychologicznej dotyczącej J. L., z której wynika (k-254), iż ten ma sprawne umiejętności natychmiastowego zapamiętywania, zaś słabszą pamięć trwałą. Ten pogląd zaważył na daniu wiary w całości pierwszym zeznaniom pokrzywdzonego gdzie podał m.in., iż (k-8 odwrót) R. A. gdy tylko go zobaczył zaczął go bić, uderzył pięścią w twarz – w nos. Po tym uderzeniu J. L.miał upaść, po czym został kopnięty w bok – w żebra. Podczas kolejnych zeznań (k-53) pokrzywdzony opisując w sposób tożsamy z poprzednim zdarzenie oświadczył jednoznacznie, iż został uderzony wyłącznie pięścią w nos. Analogicznie zeznał na tę okoliczność podczas postępowania jurysdykcyjnego (k-226). Tym samym odwoływanie się wprost do wskazanej wyżej opinii psychologicznej nie jest do końca uprawnione, skoro różnice w zeznaniach pokrzywdzonego dotyczą praktycznie tylko jednego elementu jakim było kopnięcie przez napastnika. Nie bez znaczenia jest tu w szczególności oświadczenie J. L.(k-226), iż w sądzie potwierdzające odczytane mu wcześniejsze zeznania, z wyjątkiem właśnie omawianej kwestii, dodając przy tym, że nie wie dlaczego pierwotnie mówił o kopnięciu, skoro to nie miało miejsca. W tej sytuacji, zważywszy co najmniej na treść art. 5§2 kpk z opisu czynu przypisanego oskarżonemu należało wyeliminować wszystki formy przemocy z wyjątkiem jednokrotnego uderzenia w twarz. Takiej tez zmiany dokonał Sąd Okręgowy, nie znajdując jednak podstaw dla obniżenia wymiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec R. A., a co postulował w uzasadnieniu apelacji skarżący. Pamiętać bowiem należy, iż oskarżony odpowiadał w warunkach art. 64§2 kk, zaś dolna granica ustawowego zagrożenia określona w czynach z art. 280§1 kk to 2 lata pozbawienia wolności. Tym samym kara jaką wymierzono sprawcy oscyluje i tak w dolnej granicy możliwej do orzeczenia i o dalszym łagodzeniu mowy być nie może. Z uwagi na powyższe – zdecydowano jak w wyroku. pd