Regulaminu nagrody przyznaje się na wniosek właściwego kierownika, wysokość nagrody ustala się z uwzględnieniem terminowości i dokładności realizacji zadań, dbałości o rezultaty pracy i wizerunek (...) i indywidualnej oceny pracownika w przypadku jej dokonania przez przełożonego. Wskazała, że w przypadku powoda przyczyna nie przyznania nagrody była tak oczywista, że nie zachodziła konieczność uzgadniania jej ze związkami zawodowymi. Podkreśliła, że nagroda ma charakter świadczenia uznaniowego, a pracownik ma roszczenie o wypłatę nagrody tylko gdy pracodawca wadliwie korzysta ze swojego uznania, tj. jednemu pracownikowi przyznaje nagrodę a drugiemu bez uzasadnienia jej odmawia lub gdy nagrodę przyznano a jej nie wypłacono. Pracownik może też skutecznie dochodzić zapłaty w przypadku naruszenia zasad równego traktowania, co w przypadku powoda nie nastąpiło. Ponadto strona pozwana wskazała, że roszczenie powoda jest wygórowane, bo
podziałem środków finansowych przeznaczonych na nagrody za I półrocze 2009 r., powodowi należałaby się nagroda w wysokości 4.018,90 zł, co wynika z protokołu uzgodnień z dnia 23.07.2009 r. oraz załącznika w postaci zestawienia. W piśmie z dnia 8.02.2013 r. powód ograniczył swoje żądanie do kwoty 4.018,90 zł wskazując, że kwota wskazana przez niego w pozwie wynikała z nieoficjalnych informacji i podnosząc, że nie był mu znany załącznik do protokołu uzgodnień z 23.07.2009 r., z którego wynikała przyznana mu nagroda. W pozostałym zakresie powód cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód był zatrudniony u strony pozwanej na czas określony od dnia 6.03.1989 r. do dnia 31.10.2012 r., ostatnio na stanowisku Zastępcy Dyrektora Oddziału (...) we W. ds. (...) Drogami i M.. Powód był członkiem korpusu służby cywilnej. Dyrektorem Oddziału i przełożonym powoda był R. R.. Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto świadectwo pracy z 31.10.2012 r. (akta osobowe – załącznik) U strony pozwanej przyznawanie nagród okresowych reguluje Zarządzenie Nr 12 Dyrektora (...) i Autostrad z 22.05.2009 r. w sprawie zasad dysponowania środkami z funduszu nagród (...), do którego załącznikiem jest Regulamin Dysponowania Funduszem N.w (...).
Regulaminu funduszem nagród dysponuje Dyrektor Generalny (...) oraz Dyrektorzy Oddziałów na podstawie stosownych pełnomocnictw.
1 a Regulaminu nagrody uznaniowe i okresowe przyznaje się w oddziale (...) na wniosek właściwego kierownika komórki organizacyjnej.
Regulaminu nagrodę okresową przyznaje się z uwzględnieniem przepracowanego czasu, za który przyznawana jest nagroda okresowa, z zastrzeżeniem ust. 2,
którym warunkiem przyznania nagrody okresowej jest przepracowanie co najmniej 2/3 czasu pracy w okresie, za który przyznawana jest nagroda okresowa.
ust. 3, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, po uzgodnieniu ze związkami zawodowymi, działającymi w jednostce organizacyjnej indywidualna nagroda może być obniżona lub nie przyznana.
Regulaminu wysokość nagrody okresowej ustala się z uwzględnieniem terminowości i dokładności realizacji zadań, dbałości o rezultaty pracy i wizerunek (...) i indywidualnej oceny pracownika w przypadku jej dokonania przez przełożonego.
Regulaminu wysokość nagrody okresowej nie może być niższa niż 40% kwoty wyliczonej na jednego pracownika z zastrzeżeniem § 6 ust. 3.
1 Regulaminu, kierownicy jednostek uruchamiają nagrody po uzgodnieniu z zakładowymi organizacjami związkowymi działającymi w jednostkach organizacyjnych między innymi kwoty minimalnej i maksymalnej nagrody, z zastrzeżeniem wyżej wymienionych postanowień. Protokoły uzgodnień, o których mowa w ust. 1, przesyłane są do Dyrektora Generalnego (...) oraz do wiadomości związkom zawodowym właściwym dla (...). Dowód: Zarządzenie Nr 12 Dyrektora (...) z 22.05.2009 r. w sprawie zasad dysponowania środkami z funduszu nagród (...)i Regulamin Dysponowania Funduszem N.w (...)(k. 11-12). Obniżenie i nieprzyznanie nagrody reguluje w/w Regulamin. Wstrzymanie nagrody nie jest uregulowane w żadnym dokumencie. Dowód: przesłuchanie R. R. za stronę pozwaną (rozprawa z 19.06.2013, 00:20:07-00:47:09) zeznania K. K.
pkt 3 § 6 Regulaminu obniżenie lub nie przyznanie indywidualnej nagrody.
załącznikiem do protokołu, powodowi J. O. przyznano „kwotę nagrody do wypłaty” w wysokości 4018,90 zł. W uwagach wskazano „wypłata wstrzymana”. Dowód: Protokół uzgodnień z 23.07.2009 r. z załącznikami (k. 40-44) Na spotkaniu Naczelnik K. K.
utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, pracownik nie ma roszczenia o nagrodę z wyjątkiem dwóch sytuacji. Pierwsza z nich zachodzi wówczas, gdy pracodawca wadliwie korzysta ze swego uznania w odniesieniu do przyznania nagrody. W praktyce może to najczęściej dotyczyć sytuacji, w której pracodawca przyznaje nagrody pewnej grupie pracowników, a jednego lub kilku z nich pomija bez rzeczowego uzasadnienia. Pracownicy, którym tej nagrody pracodawca nie przyznał, mogą jej skutecznie dochodzić, jeżeli wykażą naruszenie przez pracodawcę wskazanych wyżej w uw. 1 przepisów kodeksu pracy. Pogląd ten zaakceptował SN w wyroku z dnia 21 stycznia 2011 r., II PK 169/10, OSNP 2012, nr 7-8, poz. 86. Sam przepis art. 105 k.p. nie jest podstawą do nabycia przez pracownika prawa do nagrody. Roszczenie o nagrodę ma także pracownik, któremu pracodawca przyznał ją, a następnie odmawia jej wypłaty. W tym przypadku źródłem roszczenia pracownika jest oświadczenie woli pracodawcy tworzące prawo do nagrody po stronie pracownika. Oświadczenie to nie może być jednostronnie cofnięte przez pracodawcę ( art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). W ocenie Sądu Rejonowego powodowi J. W. przysługiwało w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy roszczenie o wypłatę świadczenia – nagrody okresowej – pomimo, że świadczenie to miało w rzeczywistości zgodny z nazwą charakter nagrody, nie zaś premii. Należy bowiem wskazać, że strona pozwana przyznała powodowi nagrodę, ustaliła jej wysokość na 4.018,90 zł (załącznik do Protokołu uzgodnień z 23.07.2009 r. – k. 44), a następnie nagrody powodowi nie wypłaciła. Jak wynika z zeznań świadka, powód nie znalazł się w gronie 18 osób, którym pracodawca nie przyznał nagrody, i o których mowa w punkcie 9 Protokołu uzgodnień, ale w grupie 3 pracowników, którym przyznana nagroda została „wstrzymana”. Podkreślenia wymaga, że o ile przepisy Regulaminu Dysponowania Funduszem Nagród ściśle regulują tryb nieprzyznania lub obniżenia nagrody okresowej, o tyle ani ten, ani żaden inny dokument wewnątrzzakładowy nie reguluje trybu „wstrzymania” nagrody, jaki został zastosowany wobec powoda. Strona pozwana argumentowała, że skoro nagrody nie „nie przyznano”, ale ją „wstrzymano”, to zbędne było przeprowadzanie uzgodnień ze związkami zawodowymi, o których mowa w par. 6 ust. 3 Regulaminu, a także informowanie Centrali (zeznania świadka K. K.), jak w par. 9 pkt 2 (informacji o tym komu i dlaczego wstrzymano nagrodę, a nawet informacji, ze w stosunku do kilku osób doszło do wstrzymania wypłaty tej nagrody, nie ma w protokole uzgodnień). Sąd Rejonowy nie podzielił argumentu strony pozwanej, że dysponent nagrody – Dyrektor Oddziału - był uprawniony do wstrzymania nagród na podstawie par. 1 Regulaminu. Nie bez przyczyny bowiem regulamin ten zawiera dalsze, szczegółowe regulacje, ograniczające swobodę dysponenta. Wolą pracodawcy było zatem ograniczenie swobody dysponentów, w tym dyrektorów oddziału, w szczególności w zakresie nieprzyznawania nagród okresowych pracownikom spełniającym warunek formalny wskazany w par. 6 pkt 2 Regulaminu. Dyrektor Oddziału był zatem uprawniony w uzasadnionych przypadkach, po uzgodnieniu ze związkami zawodowymi działającymi w jednostce organizacyjnej, do obniżenia nagrody lub jej nieprzyznania, o czym powinien zostać poinformowany Dyrektor Generalnego (...) (par. 9 pkt 2 Regulaminu). Pracodawca nie przewidział w Regulaminie „wstrzymania” wypłaty nagrody. Pełnomocnik strony pozwanej argumentował, że dysponent nagrody Dyrektor Oddziału działał na de facto korzyść powoda nie decydując o nieprzyznaniu nagrody, ale wstrzymując jej wypłatę do czasu wyjaśnienia okoliczności związanych z wypadkiem na autostradzie i postawieniem dwa tygodnie później bariery. Jednocześnie podnosił, że przyczyny wstrzymania nagrody były na tyle „oczywiste”, że nie musiały być konsultowane ze związkami zawodowymi. O ile odroczenie decyzji o nieprzyznaniu nagrody okresowej do czasu wyjaśnienia okoliczności, które mogłyby uzasadniać ewentualną decyzję o nieprzyznaniu nagrody, można uznać za działanie na korzyść pracownika, o tyle za niedopuszczalne uznać należy ominięcie procedury nieprzyznawania nagród, które miało miejsce w niniejszej sprawie. Tymczasem dysponent nagrody najpierw odroczył podjęcie decyzji w sprawie nagrody na czas nieokreślony, i dopiero na skutek kilkakrotnych ustnych i pisemnych zapytań powoda udzielił mu informacji o przyczynach niewypłaceni nagrody, a następnie poinformował powoda, że nagroda ta nie zostanie mu wypłacona. Podkreślenia wymaga, że wstrzymanie nagrody nie zostało – co jednoznacznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (k. 21-23) – uzgodnione ze związkami zawodowymi. Ponadto, jak wynika z zeznań świadka i R. R., po ostatecznym podjęciu decyzji, że nagroda za I półrocze 2009 r. nie zostanie powodowi wypłacona, nagroda ta nie przeszła wskazanej w Regulaminie procedury właściwej w przypadkach nieprzyznawania nagród, w szczególności nie została uzgodniona ze związkami zawodowymi, a o nieprzyznaniu nagrody nie został poinformowany Dyrektor (...). O nieprzyznaniu nagrody powodowi poinformowano w kwietniu 2010 r. jeden z dwóch działających u strony pozwanej związków zawodowych (k. 68-69), jednakże udzielenie informacji na pytanie Wiceprzewodniczącego (...) Z. A. nie sposób uznać za wymagane Regulaminem „uzgodnienie” tej kwestii ze związkami zawodowymi, tym bardziej że strona pozwana sama twierdziła, że nagrody wstrzymywane, których ostatecznie nie przyznawano, nie przechodziły wskazanej w Regulaminie procedury, a ponadto R. R. nie był w stanie stwierdzić, czy pismo o podobnej treści wymienił z przedstawicielami drugiego związku. Decyzja z lipca 2009 r. o wstrzymaniu powodowi przyznanej mu nagrody była w ocenie Sądu sprzeczna z postanowieniami Regulaminu Dysponowania Funduszem Nagród, który nie przewidywał takiego trybu odmowy wypłaty nagrody. Nawet gdyby przyjąć, że opóźniając decyzję do wyjaśnienia istotnych okoliczności pracodawca działał na korzyść pracownika, to stwierdzić należy, że decyzja z kwietnia 2010 r. o ostatecznym nieprzyznaniu tej nagrody również zapadła z naruszeniem obowiązujących przepisów wewnątrzzakładowych. Decydując samodzielnie o bezterminowym wstrzymaniu nagrody, a następnie – po wielokrotnych monitach powoda – o jej nieprzyznaniu, z pominięciem właściwej procedury, działający przez dysponenta nagrody pracodawca wadliwie korzystał ze swoich uprawnień. Respektując w przypadku 18 pracowników postanowienia Regulaminu, i ignorując je w odniesieniu do powoda (i prawdopodobnie dalszych 2 osób, którym nagrodę „wstrzymano”, pracodawca naruszył ponadto zdaniem Sądu zasady równego traktowania pracowników (II PK 169/2010). Z uwagi na powyższe Sąd w punkcie I zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 4.018,90 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 9 listopada 2012 r. do dnia zapłaty. W zakresie, w jakim powód skutecznie cofnął pozew, Sąd postępowanie w punkcie II na podst. art. 355 k.p.c. umorzył. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.,
którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), a także art. 100 k.p.c.,
którym w przypadku częściowego uwzględnienia żądań Sąd koszty wzajemnie znosi lub stosunkowo rozdziela. Sąd miał na względzie, że powodowi nie była znana wysokość wstrzymanej mu nagrody i niezwłocznie po uzyskaniu informacji cofnął powództwo w przekraczającym tę kwotę zakresie ze zrzeczeniem się roszczenia. Sąd ustalił zatem należne powodowi koszty zastępstwa od kwoty ostatecznie doprecyzowanego roszczenia i kwotę te zasądził na jego rzecz w całości (art. 98 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu), tj. w kwocie 450 zł. W punkcie IV wyroku Sąd na podstawie art. 477 2 par 1 k.p.c. nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności w całości, średnie jednomiesięczne wynagrodzenie powoda za pracę przewyższało bowiem kwotę zasądzoną w punkcie I. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.