przekazując sprawę, Komornik Sądowy obowiązany jest rozliczyć koszty egzekucji, a w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przekazaniu, winien zwrócić niewykorzystaną zaliczkę lub jej część pobraną na poczet wydatków (art. 8 pkt 12 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji Dz. U. z 2015 r. poz. 790 z późn. zm.). Natomiast zgodnie z art. 770 zd. 3 k.p.c. koszty egzekucji ustala postanowieniem komornik, jeżeli przeprowadzenie egzekucji należy do niego. Już literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że przekazując sprawę Komornik Sądowy nie ma obowiązku wydania postanowienia na podstawie art. 770 k.p.c., ustalającego koszty postępowania egzekucyjnego. Komornik sądowy ma jednak obowiązek dokonania czynności technicznej, tj. rozliczenia dotychczasowych kosztów (art.
k.p.c.), celem umożliwienia kontynuowania postępowania egzekucyjnego przez kolejnego Komornika Sądowego i umożliwienie mu ustalenia wszystkich kosztów, całego postępowania egzekucyjnego, w orzeczeniu kończącym to postępowanie. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Okręgowy podziela stanowisko, iż nieprawidłowa jest praktyka wydawania postanowień o częściowym ustaleniu kosztów postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 770 k.p.c. zamiast rozliczenia ich stosowanie do dyspozycji art.
Odnosząc się do drugiego z zarzutów dotyczącego konieczności wskazania podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika wierzyciela wskazać należy, że w postanowieniu wydanym przy umorzeniu postępowania na podstawie art. 770 k.p.c. powinny zostać uwzględnione koszty egzekucji poniesione przez wierzyciela i komornika. Należy w nim także ustalić, w jakim zakresie koszty te zostały ściągnięte od dłużnika, a także którą ze stron obciążają one przy zastosowaniu kryterium celowości wszczęcia i przeprowadzenia egzekucji, a także przy odpowiednim zastosowaniu art. 98 - 110 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Ocena ta następuje według stanu istniejącego w chwili ukończenia postępowania (art. 816 k.p.c.) lub jego umorzenia. W tym kontekście zauważenia również wymaga, że prawomocne postanowienie o kosztach egzekucji ustalone postanowieniem przewidzianym w art. 770 k.p.c. w zw. z art. 770 1 k.p.c. jest wiążącym tytułem wykonawczym, stąd musi z niego wynikać, kto faktycznie zobowiązany jest do poniesienia wskazanych w nim kosztów. Jest to tym bardziej istotne, że art. 804 k.p.c. wyłącza kontrolę jego zasadności przez komornika, gdy na jego podstawie wszczynane jest kolejne postępowanie egzekucyjne. Mając na uwadze powyższe okoliczności skarga na odmowę uzupełnienia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego podlegała uwzględnieniu, stąd Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie I. sentencji postanowienia. Wyjaśnienia wymaga, że na przyznane koszty postępowania ze skargi na czynność komornika złożyły się: opłata od skargi na czynność komornika w wysokości 100 zł (art. 25 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.) oraz wynagrodzenie radcy prawnego występującego w sprawie – 60 zł. (§ 10 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, (Dz. U. 2013 r. poz. 490 z późn. zm). w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 29 lipca 2015 r. Dz. U. z 2015 r. poz. 1078). O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. – punkt II. sentencji postanowienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.