orzeka: - oskarżonego T. C. uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
w związku z art. 33 § 3 k.k. skazuje go na karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; - na podstawie art. 42 § 2 k.k. w związku z art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego T. C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; - na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka od oskarżonego T. C. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych; - na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego T. C. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w kwocie 230 (dwustu trzydziestu) złotych, w tym 160 (sto sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej. POUCZENIE
i Sąd przypisał oskarżonemu czyn w postaci zarzuconej w akcie oskarżenia. Przestępstwo tak zakwalifikowane popełnia ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowy, wodnym lub powietrznym. Ma ono charakter powszechny, może je popełnić każdy, przy czym należy do przestępstw formalnych, z abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo, dla dokonania których nie jest niezbędne nastąpienie skutku. Występek z art.
można popełnić jedynie umyślnie, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. W każdym razie niezbędna jest świadomość sprawcy, że może znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i godzenie się z tą możliwością. W rozumieniu kodeksu stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi lub 1 dm 3 (litrze) wydychanego powietrza przekracza odpowiednio 0,5 ‰ lub 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Prowadzącym pojazd jest zarówno osoba kierująca nim, jak również spełniająca jakiekolwiek czynności związane bezpośrednio z ruchem danego pojazdu, zaś pod pojęciem prowadzenia pojazdu rozumieć należy każdą czynność wpływającą bezpośrednio na jego ruch, w szczególności rozstrzygającą o kierunku i prędkości jazdy. Pojazd mechaniczny w ruchu lądowym to każdy pojazd drogowy czy szynowy napędzany umieszczonym w nim silnikiem, jak również maszyna samobieżna i motorower oraz pojazdy szynowe. Prowadzenie pojazdu mechanicznego oznacza zgodne z jego konstrukcją wprawienie w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie. Przestępstwo to może być popełnione w ruchu (…) lądowym, którym jest nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, lecz także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku (wyrok SN z dnia 5 maja 2009 r., IV KK 432/08, OSNwSK 2009, nr 1, poz. 1068). Występek ten zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności do lat dwóch. Zgodnie z przepisem art. 42 § 2 k.k. w razie skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa był w stanie nietrzeźwości. Zakaz ten orzeka się w latach od 3 do 10. Zgodnie zaś z treścią art. 43a § 2 k.k. w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
Sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych (…). Mając na uwadze powyższe oraz poczynione w niniejszej sprawie także na podstawie wyjaśnień oskarżonego, nie negującego swego sprawstwa, ustalenia faktyczne, Sąd uznał go winnym zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona czynu zabronionego z art.
i wymierzył mu za popełnione przestępstwo karę 80 stawek dziennych grzywny, określając na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki dziennej jako równoważną kwocie 20 złotych. Brak było przy tym podstaw do orzeczenia wnioskowanej przez oskarżonego i jego obrońcę kary ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w sytuacji, gdy jak wynika z wyjaśnień T. C. co do jego osoby od około 5 lat pozostaje on na rencie chorobowej, co oznacza, że jest niezdolny do wykonywania pracy (!). Kara w takim wymiarze nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, który był wysoki, gdyż w ocenie Sądu oskarżony miał pełną świadomość naganności swojego czynu, a co za tym idzie zdawał sobie sprawę, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem i to o dość znacznym stopniu szkodliwości społecznej. Kara ta jest więc adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, który naruszył dobro, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, a w szczególności jedną z fundamentalnych zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego – zasadę trzeźwości, gdyż kierował pojazdem mechanicznym - motorowerem - znajdując się w fazie euforycznej – charakteryzującej się wyraźnymi zaburzeniami psychomotorycznymi i psychosensorycznymi, a występującej po przekroczeniu zawartości 0,5 mg alkoholu etylowego w 1 dm 3 wydychanego powietrza oraz potencjalnie dobra w postaci życia, zdrowia i mienia innych uczestników ruchu drogowego oraz przewożonych osób. Równocześnie, mając głównie na względzie znaczne stężenie alkoholu we krwi oskarżonego, a także fakt, że nie tylko zawodowo pracował on wcześniej jako kierowca, ale także był nagradzanym od wielu lat strażakiem Ochotniczej Straży Pożarnej, czyli tą osobą, od której należałoby oczekiwać postawy wzorcowej, do naśladowania, nie zaś takiej jak ta, która jest przedmiotem niniejszego postępowania, Sąd uznał, że społeczna szkodliwość czynu mu przypisanego była znaczna. Sąd, w związku z treścią art. 56 k.k., kierując się racjami wskazanymi powyżej przy rozważaniach o karze, mając na uwadze oddziaływanie kary i środków karnych jako całości uznał, iż orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (a więc w minimalnym wymiarze) będzie wystarczające, w szczególności spełni funkcję w zakresie ochrony bezpieczeństwa w komunikacji, jak i osiągnie cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego. Wymierzając ów środek karny miał na uwadze także nagminność tego rodzaju przestępstw i związane z tym niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego, szczególnie przy uwzględnieniu wysokiego stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego. Brak było przy tym podstaw, do wyłączenia spod orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B i C - jak o to wnioskował i oskarżony, i jego obrońca, argumentując to koniecznością wykonywania działań jako kierowca w ramach działalności Ochotniczej Straży Pożarnej, a także koniecznością wożenia schorowanej sąsiadki do lekarza, a siostry w celu poszukiwania pracy. Po pierwsze - z treści dołączonego zaświadczenia Gminnego Ośrodka Pomocy (...) w K. wynika, że J. C. jest osobą nie korzystającą z pomocy niniejszej placówki, zaś z innego - że ma opracowany tzw. indywidualny plan działania jako osoba bezrobotna, jednakże z żadnego z owych dokumentów nie wynika, dlaczego konieczne jest, by to oskarżony woził siostrę dokądkolwiek w związku z powyższym. Podobnie rzecz ma się z pismem sąsiadki wymienionego M. G. - o ile jest rzeczą godną pochwały świadczenie pomocy starszej, schorowanej osobie, o tyle brak jakichkolwiek dowodów na to, by owej pomocy nie mogła ona uzyskać w żaden inny sposób, niźli od oskarżonego. Po trzecie wreszcie - podnoszenie, jakoby oskarżony musiał mieć pozostawione prawo jazdy wspomnianych kategorii, ponieważ jest on jedynym kierowcą Ochotniczej Straży Pożarnej w O., mogącym prowadzić ciężki samochód pożarniczy, również nie znajduje umocowania w przedstawionych przez niego i jego obrońcę dokumentach, albowiem z opinii Urzędu Gminy w K. wynika ni mniej, ni więcej tylko to, że pełni on taką funkcję i wywiązuje się z niej wzorowo oraz że jest osobą udzielającą się społecznie i niekonfliktową w miejscu zamieszkania; z tych twierdzeń nie można wnioskować, iż to oskarżony jest jedynym strażakiem zdolnym i mającym uprawnienia do prowadzenia takiego auta, a okoliczności tej nie powinno się domniemywać. Ponieważ zgodnie z brzmieniem art. 410 k.p.k. podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i co do zasady Sąd nie przeprowadza dowodów z urzędu - co wynika z treści art. 167 k.p.k., Sąd uznał, iż przedstawione przez oskarżonego i jego obrońcę dowody nie uzasadniały odmiennego niż wydane rozstrzygnięcia, zarówno w zakresie orzeczonej kary, jak i środka karnego. Dodatkowo w rozumowaniu tym utwierdza go fakt, że wspomniana niezdolność do pracy oskarżonego, w sytuacji gdy wymieniony uprzednio pracował jako kierowca, uniemożliwia zatrudnianie go - także społecznie - w takim charakterze w Ochotniczej Straży Pożarnej, albowiem czyni ona co najmniej wątpliwą zasadność pobierania przez wymienionego renty chorobowej, zaś Wójta Gminy w K. winna obligować raczej do rozważań czy nie byłoby zasadnym, zgodnie z treścią art. 304 § 2 k.p.k., powiadomienie organów ścigania o konieczności sprawdzenia, czy nie świadczy to o popełnieniu przestępstwa polegającego na wyłudzaniu owego świadczenia bądź (odwracając perspektywę) o narażaniu przez wymienionego innych osób np.: przewożonych strażaków OSP na bezpośrednie niebezpieczeństwo co najmniej ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Orzeczenie zakazu było obligatoryjne, podobnie jak orzeczenie świadczenia pieniężnego w kwocie co najmniej 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, który to wynika z treści art. 43a § 2 k.k. Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w kwocie 230 zł, na które składają się poniesione w postępowaniu wydatki w kwocie 70 zł oraz stanowiąca 10 % od wymierzonej kary grzywny opłata sądowa w kwocie 160 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.