115 § 21 kk. Bezsprzeczna jest również wina oskarżonego, który dopuścił się przypisanego mu czynu umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Dla wymiaru kary zasadnicze znaczenie miał fakt skorzystania przez oskarżonego z instytucji określonej w art. 335 § 1 kpk, a przede wszystkim całkowicie szczerze przyznanie się do dokonania czynu zabronionego. Wskazuje to, zdaniem Sądu, na zrozumienie przez oskarżonego nieprawidłowości swojego zachowania. Mając natomiast na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd przychylił się do tego wniosku uznając, iż okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, iż cele postępowania zostaną osiągnięte. Wymierzając oskarżonemu karę, zgodnie z wnioskiem złożonym w trybie art. 335 § 1 kpk., Sąd kierował się przesłankami wskazanymi w przepisie art. 53 § 1 i § 2 kk. Oskarżony działał umyślnie, a przypisane mu przestępstwo niewątpliwie cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości, godzi ono bowiem w swobodę i wolność człowieka od niepożądanych doznań i oddziaływań na jego ciało. Oskarżony ponadto, działał w miejscu publicznym, zupełnie bez powodu, a poprzez swoje karygodne zachowanie, rażąco zlekceważył porządek publiczny. Jako okoliczność łagodzącą, z kolei Sąd uwzględnił, iż oskarżony jest osobą niekaraną, nadto wyraził skuchę i żałował swojego postępowania. Za popełnione przestępstwo, na podstawie art. 217 § 1 kk w zw. z art.
kk, Sąd wymierzył oskarżonego uzgodnioną z Prokuratorem karę w wymiarze 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności jest adekwatna do wagi przypisanego mu czynu, nie przekracza stopnia winy sprawcy i uwzględnia stopień społecznej szkodliwości, spełnia także cele prewencji ogólnej i szczególnej, nadto nie jest nadmiernie surowa. Mając natomiast wzgląd na okoliczności łagodzące, właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz dotychczasowy sposób jego życia, w szczególności fakt, iż oskarżony jest osobą niekaraną, wyraził skruchę i żałował swojego zachowania, Sąd zdecydował się na możliwość jaką daje przepis art. 69 § 1 i 2 kk. i na podstawie art. 69 §1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego na okres 2 (dwóch) lat próby. Zdaniem Sądu, kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 (dwóch) lat próby powinna spełnić swoje cele zarówno w znaczeniu prewencji indywidualnej, jak i ogólnej, a tak określony okres próby, będzie wystarczającym dla weryfikacji stanowiska Sądu i oceny zachowania oskarżonego. Zdaniem Sądu, orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, winna być także okazją dla oskarżonego do rozważenia swojego postępowania, głębszej refleksji oraz uzmysłowienia mu naganności takiego postępowania, tak by skierowany przeciwko niemu środek reakcji prawnokarnej pobudził go w przyszłości do unikania wszelkich sytuacji, które stanowiłyby naruszenie porządku prawnego. Celem uczynienia represji karnej realniejszą, przy warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, Sąd na podstawie art. 71 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych. Ustalając natomiast wysokość stawki dziennej, Sąd wziął pod uwagę sytuację majątkową i możliwości zarobkowe oskarżonego. Oskarżony pracuje zarobkowo, jego miesięczny dochód to 1300, - złotych, nie posiada on żadnych osób na swoim utrzymaniu, jest osobą zdrową, a zatem będzie on w stanie uiścić orzeczoną wobec niego karę grzywny bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i rodziny. Na podstawie art.
kk, również zgodnie z wnioskiem Prokuratora, Sąd orzekł od oskarżonego nawiązkę w kwocie 1000,- (jeden tysiąc) złotych na rzecz pokrzywdzonego J. T.. Orzeczenie wskazanego środka w określonym w wyroku wymiarze stanowić będzie dodatkową dolegliwość dla oskarżonego i uzmysłowi mu naganność jego postępowania oraz nieopłacalność popełniania przestępstw. Ustalona wysokość nawiązki jest z kolei adekwatna do wagi oraz okoliczności popełnionego przez oskarżonego czynu, jak również uwzględnia wysokość osiąganych przez oskarżonego dochodów oraz jego możliwości zarobkowe. Natomiast, w stosunku do pokrzywdzonego, pomoże w zlikwidowaniu negatywnych, skutków popełnionego przez oskarżonego przestępstwa i tym samym jest orzeczeniem sprawiedliwym, czyniącym zadość opartym na prawie interesom pokrzywdzonego. Na podstawie art. 63 §1 kk na poczet orzeczonej kary grzywny, Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie w dniu 02 maja 2015 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny. Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, iż choć czyn oskarżonego został popełniony w dniu 02.05.2015 r., a zatem przed zmianą przepisów kodeksu karnego, ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 17 kwietnia 2015r., poz. 541), to Sąd orzekając o karze w niniejszej sprawie, zastosował przepisy nowej ustawy w zw. z art. 4 § 1 kk. Oskarżony jest bowiem osobą niekaraną, a zatem Sąd mógł również na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk zawiesić wykonanie orzeczonej wobec niego kary na okres próby lat 2 (dwóch). Wskazać należy ponadto, iż wprawdzie uzgodnienie Prokuratora z oskarżonym obejmowało również wydanie określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu, to jednakże Sąd o kosztach postępowania, orzekł na podstawie art. 624 § 1 kpk. W ocenie Sądu, mając na względzie sytuację zarobkową oskarżonego, fakt, iż nałożono na niego karę grzywny, a także obowiązek uiszczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, zasadne jest zwolnienie go od ponoszenia wyżej wymienionych należności, obciążając nimi Skarb Państwa. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.