Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 16 lutego 2015 roku, a zatem miesięczny termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 16 marca 2015 roku. Odwołanie zostało zaś nadane listem poleconym w dniu 17 marca 2015 roku. /odpowiedź na odwołanie - k. 203-204/ Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2015 roku pełnomocnik wnioskodawczyni poparł odwołanie, pełnomocnik organu rentowego wniósł o odrzucenie odwołania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od wnioskodawczyni według norm przepisanych. Pełnomocnik wnioskodawczyni oświadczył, że odwołanie zostało złożone z nieznacznym upływem terminu, co nie może powodować negatywnych konsekwencji dla wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni oświadczyła, że otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 16 lutego 2015 roku, którą przekazała zaraz swojemu pełnomocnikowi wraz z innymi dokumentami. /eprotokół rozprawy z dn. 07.12.2015 r. - stanowiska pełnomocników stron: 1 min. 08 sek., 3 min. 50 sek., oświadczenie wnioskodawczyni – 1 min 36 sek. - płyta CD k. 210/ Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Zaskarżona decyzja z dnia 11 lutego 2015 roku wraz z pouczeniem o przysługującym prawie i terminie do złożenia odwołania została doręczona na adres wskazany przez M. S. i odebrana w dniu 16 lutego 2015 roku przez jej babcię - S. K.. /zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji z dnia 11.02.2015r. - akta ZUS/ Odwołanie od decyzji z 11 lutego 2015 roku pełnomocnik wnioskodawczyni nadał w urzędzie pocztowym w Ł. w dniu 17 marca 2015 roku przesyłką poleconą o nr (...). /koperta – k. 4/ Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie wnioskodawczyni podlega odrzuceniu. Zgodnie z art.
odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. W myśl przepisu art.
Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W toku postępowania sądowego pełnomocnik wnioskodawczyni ostatecznie nie kwestionował, że odwołanie od decyzji z dnia 11 lutego 2015 roku zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. Zaskarżona decyzja została bowiem prawidłowo doręczona wnioskodawczyni w dniu 16 lutego 2015 roku i zgodnie z treścią art.
termin do złożenia odwołania upłynął skarżącej w dniu 16 marca 2015 roku. Tymczasem zgodnie z datą widniejącą na stemplu pocztowym odwołanie zostało nadane przez pełnomocnika wnioskodawczyni w dniu 17 marca 2015 roku, a zatem po ustawowym miesięcznym terminie. W zacytowanym wcześniej art.
in fine określono przesłanki, przemawiające za zaniechaniem odrzucenia odwołania wniesionego po upływie ustawowego terminu. Okolicznościami usprawiedliwiającymi opóźnienie odwołania jest przekroczenie terminu, które nie jest nadmierne i takie, które nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie. Za przyczyny niezależne od ubezpieczonego w złożeniu spóźnionego odwołania uważa się zwykle chorobę, nieporadność, brak właściwej porady i opieki, czy wprowadzenie w błąd przez organ rentowy. Stosownie do oceny tych okoliczności, odwołanie podlega odrzuceniu albo nadaje mu się bieg. Tymczasem wnioskodawczyni reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazała żadnych przyczyn usprawiedliwiających opóźnione złożenie odwołania, a w konsekwencji, że uchybienie ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującej się, pomimo iż samo przekroczenie terminu nie jest nadmierne. Na okoliczność tę nie zgłoszono bowiem żadnych wniosków dowodowych, pełnomocnik ubezpieczonej stanął tylko na stanowisku, że uchybienie terminu było nieznaczne, a zatem nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla odwołującej. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2015 roku wnioskodawczyni oświadczyła zaś, że po otrzymaniu decyzji przekazała swojemu pełnomocnikowi niezbędne dokumenty. Z powyższego nie wynika zatem jakie okoliczności spowodowały, że odwołanie od przedmiotowej decyzji nie zostało złożone w ustawowym terminie. Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepis art.
stanowi samoistną podstawę przywrócenia terminu i reguluje sytuację, w której to odwołujący się ubezpieczony złoży spóźnione odwołanie. Stąd też w przypadku odrzucenia odwołania w trybie art.
ubezpieczonemu nie przysługuje prawo do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie art. 168 k.p.c. (zob. post. Sądu Administracyjnego w G. z 6.6.1994 r., III AUz 61/94, PP 1995, Nr 5, s. 46). Wobec powyższego na podstawie art.
odwołanie wnioskodawczyni, jako spóźnione podlegało odrzuceniu, o czym Sąd Okręgowy orzekł w sentencji postanowienia. Wobec odrzucenia odwołania, Sąd oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika wnioskodawczyni, uznając je za bezprzedmiotowe, albowiem zmierzały do wykazania zasadności złożonego odwołania. W punkcie 2 postanowienia Sąd, kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. zasądził od wnioskodawczyni na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. kwotę 60,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – stosownie do treści § 11 ust. 2, w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490). ZARZĄDZENIE odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawczyni. 11.01.2015r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.