Obsah (4)

Sygn. akt V Pa 36/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Marzena Głuchows

§ 1kp ( por.

wyrok SN z dnia 4 czerwca 2013r. II PK 296/12 LEX nr 1341269). Zgodnie z art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U.2012.1155 t.j.) „Kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art.

§ 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.

- Kodeks pracy.” Stosownie do art. 2 pkt. 7 lit. a i b w/w ustawy „podróż służbową stanowi każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu na polecenie pracodawcy przewozu drogowego poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, a w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały, lub wyjazdu poza tę miejscowość w celu wykonania przewozu drogowego.” Zgodnie z art.

§ 1

kp pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Delegację ustawową do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju otrzymał minister właściwy do spraw pracy (art.

§ 2kp).

W myśl art.

§ 3

i 4 kp warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalania regulaminu wynagradzania. Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalić diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. Natomiast art.

§ 5

kp stanowi, iż w przypadku gdy układ zbiory pracy, regulaminu wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień o których mowa w §3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w §

W niniejszej sprawie przy ustalaniu wysokości zwrotu kosztów noclegu należało zastosować przepisy § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami (Dz.U. z 2002r. nr 236 poz. 1991 ze zm.), ponieważ tylko to rozporządzenie obowiązywało w okresie zatrudnienia powoda. W myśl § 2 w/w rozporządzenia z tytułu podróży odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
diety
zwrot kosztów: a. przejazdów i dojazdów b. noclegów c. innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Na zasadzie § 4 ust. 1,2 i 3 tego rozporządzenia dieta jest przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki. Wysokość diety za dobę podróży w poszczególnych państwach jest określona w załączniku do rozporządzenia. Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej do docelowego państwa podróży. Według § 9 ust. 1,2 i 4 rozporządzenia za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym , w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia. W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25 % wspominanego limitu. Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu. Przepisów tych nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewnia pracownikowi bezpłatny nocleg. Strony pozostawały w sporze, co do tego, czy u pozwanej w okresie zatrudnienia powoda obowiązywały postanowienia Regulaminu Wynagradzania w brzmieniu ustalonym opisanym powyżej aneksem ustalające wysokość należnych pracownikowi świadczeń z tytułu diet i ryczałtów za noclegi w sposób odmienny, niż wynikający z obowiązujących w tej mierze przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. przedstawionego powyżej. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. nr 236, poz. 1990 ze zm.) wysokość diety przysługującej pracownikowi na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży wynosiła 23,00 zł za dobę podróży. Zgodnie z przywołanym już orzeczeniem Sądu Najwyższego „Zapewnienie pracownikowi - kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy.” Jak z powyższego wynika postanowienia układu zbiorowego, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę mogą normować wysokość diety należnej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju odmiennie, niż przepis rozporządzenia z tym jednak zastrzeżeniem, że wysokość tej diety nie może być niższa, niż wysokość diety przewidzianej dla podróży krajowej. Nie ma natomiast możliwości ustalenia innych należności z tytułu podróży służbowej w tym określenia wysokości ryczałtu za noclegi na poziomie niższym, niż przewidziane w rozporządzeniu. W świetle tego orzeczenia należało przyjąć, że powód nocując w kabinie samochodu ciężarowego nabył za te noclegi prawo do ryczałtu, bo nie został spełniony wymóg zapewnienia bezpłatnego noclegu. W pierwszej kolejności należało wobec tego ocenić, czy u pracodawcy powoda wprowadzono odmienne niż obowiązujące w rozporządzeniu zasady w odniesieniu do należności z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, ponieważ tylko takich podróży dotyczą zgłoszone w sprawie roszczenia. Strona pozwana podjęła próby wykazania, że wypłacała powodowi z tytułu podróży służbowych kwotę 120,00 zł, która miała stanowić łączną należność z tytułu diety i ryczałtu za nocleg. Zgodnie z regułą ciężaru dowodu określoną w art. 6 kc ciężar wykazania faktu spoczywa na tej ze stron, która z faktu tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Dlatego też w niniejszej sprawie ciężar wykazania wprowadzenia zmian do Regulaminu Wynagradzania aneksem spoczywał na stronie pozwanej. Powód zaprzeczył, aby został zapoznany z aneksem, który miał wprowadzać łączną wartość diety i ryczałtu za nocleg. Sąd nie dał wiary pozwanej co do tego, że aneks ustalający, że kwota 120,00 zł stanowi należność z tytułu diety i ryczałtu za nocleg obowiązywał w okresie zatrudnienia powoda. W szczególności dlatego, że powód podpisał oświadczenie, że wyraża zgodę na ustalenie wysokości diety jak przytoczono w ustaleniach w brzmieniu odpowiadającym zapisom znajdującym się pierwotnie w Regulaminie. Fakt, że treść oświadczenia przedłożona powodowi do podpisania po dwóch latach od rzekomego obowiązywania aneksu, nie zawiera wzmianki o tym, że proponowane kwoty zawierają ryczałt za nocleg świadczyć może jedynie o tym, że aneks jeszcze wówczas nie istniał. Należy bowiem pamiętać, że pozwana jako pracodawca wprowadzała Regulamin Wynagradzania i zmiany do niego podpisując je jednoosobowe, bo u pozwanej nie działały organizacje związkowe. W takiej sytuacji szczególnie łatwo można było sporządzić dla celów niniejszego procesu stosowny dokument. Aneksy przedstawione przez pozwaną nie mają daty sporządzenia i nie są numerowane. Istotne jest przy tym, że o aneksie nie wspomniał żaden świadek, a także pozwana w odpowiedzi na pozew. Podsumowując Sąd uznał, że w okresie zatrudnienia powoda u pozwanej nie obowiązywał omawiany aneks. Co więcej analizując oświadczenie, które strona pozwana przedstawiła powodowi do podpisu stwierdzić należy, że jest to ustalenie, co do wysokości diety za podróże zagraniczne i krajowe zawarte indywidualnie z powodem. Skoro takiej treści oświadczenie opracowane zostało przez pracodawcę to należało przyjąć, że w sposób konkludentny pracodawca złożył oświadczenie, że proponuje powodowi wysokość diety odpowiadającą kwotom wskazanym w tym oświadczeniu. Skoro tak to po podpisaniu tego oświadczenia przez powoda mamy do czynienia z oświadczeniami zgodnymi stron (art. 60 kc w zw. z art. 300 kp), a w konsekwencji z porozumieniem uzupełniającym treść umowy o pracę. W oświadczeniu tym z pewnością nie ma żadnych zapisów dotyczących ryczałtów za nocleg i wobec tego powód miał prawo do diety zgodnej z porozumieniem. Obowiązuje bowiem zasada wyrażona w art. 18 kp, że postanowienia umów o pracę nie mogą być mniej korzystne dla pracownika, niż przepisy prawa pracy, do których w świetle art. 9 § 1 kp należy regulamin wynagradzania. A contrario oznacza to, że strony umowy o pracę mogą ustalić korzystniejsze warunki dla danego pracownika od postanowień zawartych w regulaminie wynagradzania. Sąd ocenił wobec tego, że ustalona porozumieniem stron była wysokość diety w kwocie 120,00 zł za dobę podróży poza granicami kraju oraz że kwota taka obowiązywała również według obowiązującego w trakcie zatrudnienia powoda brzmienia § 13 Regulaminu Wynagradzania odpowiadającego jego wersji pierwotnej, co było dopuszczalne w świetle art.

§ 3i 4 kp.

Nie ulega wobec tego wątpliwości, że brak było takich regulacji wewnętrznych u pozwanej, które pozwalałyby na przyjęcie, że w wypłacanej kwocie 120,00 zł za dobę realizowana była w jakimkolwiek zakresie należność z tytułu ryczałtu za noclegi. Powód miał wobec tego prawo do tego ryczałtu w oparciu o art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców w zw. z art.

§ 5kp oraz § 9 ust.

2 w/w rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. Według twierdzeń strony pozwanej powód z tytułu podróży zagranicznych otrzymywał kwotę po 120 zł za dobę, a skoro tak, to zaspokojona była tylko wynikająca z porozumienia należność z tytułu diety. Pozwana zalega wobec tego z zapłatą ryczałtów za nocleg za cały okres zatrudnienia łącznie w kwocie 27 400 zł to jest w kwocie dochodzonej ostatecznie pozwem. Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania Sąd ustalił, że powoda łączył z pozwaną w okresie od 1 listopada 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. stosunek pracy na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony, o czym orzekł w pkt I wyroku oraz zasądził kwotę 27400,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 11 stycznia 2013 r., o czym orzekł w pkt II wyroku. Należność z tytułu odsetek była z pewnością wymagalna w dniu 11 stycznia 2013 r., to jest po upływie 14 dni od ostatniej podróży służbowej zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. (Dz. U. 2002 r., poz. 1991), a prawo do odsetek za opóźnienie wynika z treści art. 481 § 1 i 2 kc w zw. z art. 300 kp. Umorzenie postępowania w pozostałym zakresie umożliwiało skuteczne częściowe cofnięcie pozwu za zgodą pozwanej (art. 355 § 1 kpc w zw. z art. 203 § 1 i 2 kpc). Wyrażając zgodę na częściowe cofniecie pozwu pełnomocnik pozwanej domagał się zasądzenia zwrotu kosztów procesu także co do części cofniętej. Należało uznać, że powód w zakresie w jakim cofnął pozew przegrał sprawę co oznacza, że powód przegrał sprawę w 17%, a w 83% ją wygrał. Każda ze stron poniosła koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1800,00 zł ustalone odpowiednio w oparciu o § 6 pkt 5 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. 2013.461 t.j./ i § 6 pkt 5 w zw. z § 11 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /DZ. U. z 2013 r. nr 490 t.j./. Dlatego też na podstawie wyżej powołanych przepisów, stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu z art. 100 kpc, Sąd w punkcie IV sentencji wyroku zasądził od pozwanej na rzecz powoda różnicę pomiędzy obciążającą pozwaną kwotą 1494,00 zł, a przysługującą jej od powoda kwotą 306,00 zł. Nieuiszczone koszty sądowe to opłata od pozwu w kwocie 1650,00 zł. Pozwana przegrała proces w 83% i w takiej części, przy zastosowaniu przepisu art. 113 ust. 1 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 kpc, została obciążona nieuiszczoną opłatą jak w punkcie V sentencji wyroku. Sąd w punkcie VI sentencji wyroku nie obciążył powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi w pozostałym zakresie na zasadzie art. 102 kpc. O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono na podstawie przepisu art. 477 2 § 1 kpc. Od wyroku Sadu Rejonowego apelację wniosła strona pozwana. Skarżąc wyrok Sądu Rejonowego w pkt 2 - 5 i zarzuciła mu: 1. naruszenie prawa materialnego – art.

§ 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 kodeks pracy oraz § 16 ust.

naruszenie art. 177 § 1 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku pozwanej o zawieszenie postępowania, mimo istnienia przesłanek do jego zawieszenia,
naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie art. 322 k.p.c., pomimo braku przesłanek do jego zastosowania,
sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, iż pracownikowi należał się zwrot kosztów za nocleg podczas zagranicznej podróży służbowej w wysokości określonej w przepisach prawa, a nie w Regulaminie Wynagradzania, mimo zgody pracownika na przepisy wewnętrzne i noclegi w kabinie oraz zapewnienia przez pracodawcę pracownikowi godziwych warunków noclegowych w kabinie pojazdu. Wskazując na te zarzuty, wnosiła o: - zmianę wyroku w części zaskarżonej poprzez oddalenie powództwa w zakresie zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów za nocleg podczas zagranicznej podróży służbowej wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty oraz oddalenie wniosku o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, - zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, - zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Powód w odpowiedzi na apelację wniósł o: - oddalenie apelacji jako oczywiście bezzasadnej, - zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za postępowanie przed sądem II instancji wg norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty w niej podniesione nie są uzasadnione. Apelacja w pierwszej kolejności wskazuje na zarzut naruszenia prawa materialnego jednakże według Sadu Okręgowego rozważania rozpocząć należy od podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa procesowego bo ewentualne ich podzielenie miałoby wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez Sad Rejonowy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego na wstępie zaznaczyć trzeba, że Sąd odwoławczy w całości podziela poczynione w sprawie ustalenia faktyczne i przyjmuje je za własne a wobec tego nie zachodzi potrzeba powtórnego ich przytaczania. Ustalenia te znajdują pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i wbrew podnoszonym zarzutom nie pozostają z nim w sprzeczności. Sad pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie istotnym dla rozpoznania sprawy i na podstawie zebranego w sprawie materiału wywiódł prawidłowe i logiczne wnioski wskazując motywy, którymi się kierował wydając zaskarżone orzeczenie . Słuszne są wywody Sądu Rejonowego, iż nie można w okolicznościach sprawy przyjąć, że aneks do Regulaminu Wynagradzania ustalający, że kwota 120,00 zł stanowi należność z tytułu diety i ryczałtu za nocleg obowiązywał w okresie zatrudnienia powoda i był mu znany. W szczególności dlatego, że powód w pisemnym oświadczeniu wyraził zgodę na ustalenie wysokości diety w brzmieniu odpowiadającym zapisom znajdującym się pierwotnie w Regulaminie Wynagradzania. Skoro treść pisemnego oświadczenia przedłożona powodowi do podpisu po dwóch latach od daty obowiązywania aneksu nie zawierała żadnej wzmianki o tym, że proponowane powodowi kwoty zawierają także ryczałty za noclegi to powyższe świadczy jedynie o tym, że aneks jeszcze wówczas nie został sporządzony a tym samym nie obowiązywał. Oświadczenie przedstawione powodowi do podpisu przez pracodawcę powinno wyraźnie wskazywać, że kwota z tytułu diet obejmuje również ryczałty za noclegi. Tymczasem oświadczenie to odnosiło się wyłącznie do kwoty zryczałtowanej diety bez wskazania, że mieszczą się w niej ryczałty za noclegi. Takie postanowienia Regulaminu Wynagradzania nie były wówczas powodowi znane co świadczy jedynie o tym, że wówczas jeszcze nie istniały. Trudno wobec tego przyjąć, że strony umówiły się na wynagrodzenie zasadnicze i zryczałtowane kwoty diet, w której to kwocie mieściły się również ryczałty za noclegi. Przedstawienie przez stronę pozwaną aneksów do Regulaminu Wynagradzania, które nie były opatrzone kolejnym numerem i nie zawierały żadnej daty nie można uznać za wykazanie przez nią, iż obowiązywały one w okresie zatrudnienia powoda i były mu znane. Tym bardziej, że jak wynika z zeznań powoda nie miał on w ogóle rozeznania, że istnieje cos takiego jak ryczałt za nocleg a tym samym nie miał świadomości, że świadczenie takie mu nie przysługuje. Świadczy to jedynie o tym, iż powód nie był o takim świadczeniu w ogóle informowany przez pracodawcę i absolutnie nie miał wiedzy o tym, iż ryczałty za noclegi zawarte są w uzgodnionych kwotach wypłacanych z tytułu diet. Zauważyć należy, że strona skarżąca nie podniosła w apelacji zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. a sąd odwoławczy w pełni podziela dokonaną przez Sad Rejonowy ocenę dowodów. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 177§1 k.p.c. to również nie jest on uzasadniony. Sąd Rejowy trafnie wskazał, że według utrwalonego orzecznictwa oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie uzasadnia zawieszenia postępowania w oparciu o wskazywany przez stronę pozwaną przepis. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest postępowaniem cywilnym o jakim mowa w art. 177§1 pkt 1 k.p.c. ( postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010r V CZ 51/10). Wskazać trzeba, ze w art. 177 § 1 k.p.c. nie uregulowano odrębnie jako przesłanki zawieszenia postępowania sądowego sytuacji, w której sąd kieruje pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Podstawy do zawieszenia postępowania sądowego w takim przypadku nie może wiec stanowić wskazywany przez stronę pozwaną art. 177 § 1 k.p.c, w myśl którego, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania cywilnego. Art. 177 § 1 k.p.c. nie przewiduje zawieszenia postępowania cywilnego w toczącej się sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego dotyczącego zgodności określonego przepisu z Konstytucją. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że jest w nim mowa jedynie o wyniku innego toczącego się postępowania cywilnego. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie ma zaś charakteru postępowania cywilnego. Literalna wykładnia przepisu art. 177 § 1 k.p.c. nie daje podstawy do jego stosowania w omawianym przypadku, a dokonywanie wykładni rozszerzającej tego przepisu wydaje się niedopuszczalne. Przepisy regulujące zawieszenie postępowania powinny być interpretowane ściśle, a ich wykładnia nie może prowadzić do poszukiwania innych niż wskazane przesłanek zawieszenia. Stąd też również sąd drugiej instancji nie widział podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Do czasu ewentualnej zmiany znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów - sytuacja prawna powoda i pozwanego jest niezmienna, pomimo tego, iż problematyka będąca przedmiotem rozstrzygania w niniejszym procesie może stać się podstawą wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. Także zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie są uzasadnione. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego wskazując na art.

§ 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 kodeks pracy oraz § 16 ust.

1, 2, 4 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. (Dz.U. nr 236 poz. 1991 z późn. zm.) przez przyjęcie, iż pracownikowi należał się zwrot kosztów za nocleg podczas zagranicznej podróży służbowej w wysokości określonej w przepisach prawa, a nie w Regulaminie Wynagradzania obowiązującym u pozwanej chociaż skarżącej zapewne chodziło o § 9 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. Z ustalonego przez Sad Rejonowy stanu faktycznego wynika, że pozwana wypłacała powodowi wyłącznie należności z tytułu diet, które nie zawierały ryczałtów za noclegi mimo, że pozwana nie zapewniała powodowi bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), gdyż takiego nie stanowi zapewnienie pracownikowi - kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym. Kwestia ta została jednoznacznie przesądzona w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2013r. II PK 296/12 ( LEX nr 1341269 ) zgodnie z którym „Zapewnienie pracownikowi - kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy.” W świetle treści art.

§ 3k.p.

warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w art.

§ 2k.p.

pracodawca może określić m.in. w regulaminie wynagradzania. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń u pozwanej w okresie zatrudnienia powoda nie istniał aneks do Regulaminu Wynagradzania wprowadzający z dniem 01.02 2010r. zmianę w tymże regulaminie polegającą na tym, że ryczałtowe stawki diet zawierają ryczałt za nocleg. Należy uznać za Sadem I instancji, iż aneks ten został przedstawiony na użytek niniejszego postępowania co w sytuacji pozwanej działającej jednoosobowo i przy braku organizacji związkowych nie było rzeczą trudną. Pozwana nie wykazała, aby to uczyniła poprzez wprowadzenie aneksu do regulaminu wynagradzania - jak to podnosiła w toku postepowania. Jak wynika z prawidłowych ustaleń Sadu Rejonowego aneks ten nie był znany nie tylko powodowi ale również kierowcom co uzasadnia wniosek, że w chwili zatrudnienia powoda aneks taki jeszcze nie istniał. Dlatego też pozwana nie mogła zapoznać powoda z przedmiotowym aneksem do regulaminu. Wobec tego podzielić należy w całej rozciągłości rozważania Sądu Rejonowego, co do tego, że w okresie objętym żądaniem pozwu u pracodawcy powoda nie obowiazywał aneks do regulaminu wynagradzania wprowadzajacy zmianę w tym regulaminie z dniem 01.02.2010r. tego rodzaju, iż ryczałtowa stawka diety w wysokosci 120 zł zawiera także ryczałt za nocleg. W związku z tym pracownicy w tym powód nie mogli wiedzieć, że wypłacane im stawki diety pokrywają w całości ich koszty związane z podróżami służbowymi, w tym ryczałty za noclegi. Wobec powyższego trafne jest przyjęcie przez Sad Rejonowy, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 322 k.p.c. stwierdzić należy, że strony w toku procesu zajęły zgodne stawisko, co do ilości noclegów i wysokości ryczałtu za jeden nocleg. Pozostawały w sporze jedynie co do tego, czy u pozwanej w okresie zatrudnienia powoda obowiązywały postanowienia Regulaminu Wynagradzania w brzmieniu wprowadzonym aneksem ustalającym wysokość należnych pracownikowi świadczeń z tytułu diet i ryczałtów za noclegi w sposób odmienny, niż wynikający z obowiązujących w tej mierze przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. W tej sytuacji Sąd Rejonowy jedynie oceniał, czy powód miał prawo do ryczałtów za noclegi w czasie zagranicznych podróży służbowych. Wobec zgodnego stanowiska stron w kwestii ilości noclegów i wysokości ryczałtu sąd nie miał potrzeby stosowania przepisu art. 322 k.p.c. i w ogóle tego przepisu nie stosował. Na powyższe wskazuje też brak jakiegokolwiek odniesienia do tego przepisu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Strona pozwana przyznała okoliczności podane przez powoda dotyczące ilości noclegów powoda w czasie podróży służbowych poza granicami kraju wobec czego zbędne było udowadnianie tego przez powoda. Nie była też sporna wysokość ryczałtu za jeden nocleg. Zatem podniesiony w apelacji zarzut dotyczący naruszenia art. 322 k.p.c. również nie znajduje uzasadnienia. W tym stanie rzeczy apelacja jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163. poz. 1349 ze zm.).

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.