k.p. .Zgodnie z brzmieniem art.
w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie. Stwierdzone został, że wbrew twierdzeniu powódki przepis ten nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie doszło tutaj do przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę, ale do likwidacji pracodawcy. Nie można uznać, że (...) w G. nie została zlikwidowana, a jedynie przekształcona w (...) bądź inny podmiot podległy (...) w W.. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (...) w G. została zniesiona. Z § 13 rozporządzenia wynika, że wszczęte i niezakończone przez właściwe wojskowe komisje lekarskie przed dniem wejścia w życie rozporządzenia rozpatrują komisje lekarskie według właściwości określonej w § 3-11 tego rozporządzenia. Jest to jedyny przepis regulujący sytuację zlikwidowanych komisji. W analogicznym przepisie § 17 rozporządzenia MON z dnia 25 czerwca 2004 roku w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości, które powołało (...) w G., znajdował się zapis o tym, że „żołnierze zawodowi i pracownicy pełniący służbę lub zatrudnieni w wojskowych komisjach lekarskich wyszczególnionych w ust. 1 nadal pełnią służbę lub są zatrudnieni w odpowiednich wojskowych komisjach lekarskich, o których mowa w § 2.”. Nie należy i nie można, w ocenie Sądu Orzekającego, interpretować przepisu § 13 rozporządzenia z 2012 roku w taki sam sposób, jak § 17 rozporządzenia z 2004 roku, gdyż gdyby prawodawca miał taki zamiar w ramach rozporządzenia z 2012 roku, jak było to w ramach rozporządzenia z 2004 roku to z całą pewnością dałby temu wyraz, jak uczynił to w 2004 roku. Rozporządzenie z 2012 roku miało na celu przekształcenie trójstopniowej struktury orzecznictwa leczniczego w wojsku w dwustopniową, a u jego podstaw legła właśnie konieczność ograniczenia ilości pracowników. Zgodnie z art. 29 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia tworzy, przekształca i znosi wojskowe komisje lekarskie oraz określa ich siedziby, zasięg działania, a także właściwość, z uwzględnieniem w szczególności podziału terytorialnego państwa. Rozporządzenie zostało zatem wydane w sposób przewidziany prawem przez organ do tego uprawniony. Żaden przepis nie nakazuje także szczególnej ochrony pracowników sektora budżetowego, która uchronić by ich miała przed likwidacją pracodawcy. Przepisy art. 100 w zw. z art. 87 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych dotyczyły restrukturyzacji sektora finansów publicznych w 2009 roku. Przepisy te miały charakter szczególny. Były skonkretyzowane, wskazując że dotyczą podmiotów zlikwidowanych do dnia 31 grudnia 2010 roku. Już dlatego pracodawca powódki zlikwidowany w 2013 roku nie podlegał tym zapisom. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że roszczenia powódki kierowane przeciwko (...) w K., a także Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. jako następców prawnych (...) w G. w rozumieniu art.
k.p. nie znalazły uzasadnienia. Sąd wskazał, że powódka pomimo wskazywania w ostatnich pismach procesowych, iż pozwanym w niniejszej sprawie powinien być Skarb Państwa – (...) w K. oraz Skarb Państwa – Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. ostatecznie nie cofnęła pozwu w stosunku do zlikwidowanej (...) w G.. Zgodnie z art. 460 k.p.c. w zw. z art. 3 k.p. także jednostka nieposiadająca osobowości prawnej, jeśli jest pracodawcą, może być stroną pozwaną w procesie o sprawy z zakresu prawa pracy. Pozwanie przez powódkę (...) w G. i późniejsze zlikwidowanie tej jednostki wymagało znalezienia następcy prawnego pracodawcy, nie tylko w rozumieniu art.
k.p., jak wskazywała powódka, ale również w rozumieniu art. 67§2 k.p.c. – tj właściwego statio fisci Skarbu Państwa, który przejął zobowiązania zlikwidowanej jednostki Skarbu Państwa. O przejęciu tych zobowiązań przez Skarb Państwa przekonująco napisał Sąd Najwyższy w uzasadnieniach postanowienia z dnia 4 marca 1969 roku (II CZ 10/69) i wyroku z dnia 17 września 2002 roku (IV CKN 1302/00). Sąd nie jest związany wskazanym przez stronę statio fisci Skarbu Państwa, a jedynie oznaczeniem strony pozwanej. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 należności i zobowiązania likwidowanej państwowej jednostki budżetowej przejmuje organ, który podjął decyzję o likwidacji, chyba że organ ten zadecyduje o przejęciu należności i zobowiązań likwidowanej jednostki budżetowej przez nowo utworzoną jednostkę. (...) w G. była jednostką budżetową w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, gdyż zgodnie z jej art. 11 jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Istotą jednostki budżetowej jest zatem bezpośrednie powiązanie z budżetem państwa. Zarówno dochody, jak i wydatki jednostki budżetowej stanowią dochody i wydatki budżetu państwa. (...) w G., była finansowana przez (...) na podstawie rozkazu. Źródłem pieniędzy, które (...) przekazywało (...) był jednak budżet państwa. (...) była zatem jednostką budżetową. Została zniesiona przez Ministra Obrony Narodowej, który w zakresie spraw pracowniczych nie przewidział dla niej następcy prawnego. Stąd na podstawie art. 12 ust 4 pk 1 ustawy o finansach publicznych za jej zobowiązania opowiada obecnie Skarb Państwa-Minister Obrony Narodowej. Tym samym o toczącym się postępowaniu w sprawie Sąd zawiadomił także Skarb Państwa - Ministra Obrony Narodowej, aczkolwiek oddalił powództwo w stosunku do tego pozwanego z uwagi na fakt, iż w zakresie stosunków pracowniczych, z których powódka wywodzi dochodzone roszczenia nie jest on następcą prawnym zlikwidowanej (...) w G.. Niezależnie od powyższych rozważań prawnych Sąd stwierdził, że roszczenia powódki o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz odprawę nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na ich bezzasadność. Powódka była zatrudniona przez (...) w G., która będąc jednostką budżetową Skarbu Państwa, była samodzielnym pracodawcą dla swoich pracowników. W dacie wypowiedzenia powódce umowy o pracę, jej pracodawca zatrudniał mniej niż 20 pracowników. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku (Dz.U. z 2003r., nr 90, poz. 844 z późn.zm.) o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników przepisy ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron (…). Pracodawca powódki nie zatrudniał 20 pracowników, a tym samym przepisy cytowanej ustawy w sytuacji, w której powódka została zwolniona z pracy z powodu likwidacji pracodawcy nie mogły mieć zastosowania. Podkreślono tutaj, że stan zatrudnienia 20 osób bada się na dzień rozwiązania stosunku pracy, a zatem w przypadku powódki w dacie wypowiedzenia jej umowy o pracę przesłanka ustawowa o ilości zatrudnienia – co najmniej 20 osób nie została spełniona. Sąd stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługuje roszczenie powódki o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Powódka wskazywała w toku procesu, że pracodawca przesłał jej wypowiedzenie umowy o pracę w czasie usprawiedliwionej nieobecności powódki w pracy – w okresie urlopu wypoczynkowego. Zakaz wypowiadania umów o pracę w czasie urlopu pracownika zawarty jest w art. 41 k.p. Jak wynika natomiast z art. 41 1 § 1 k.p. w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, nie stosuje się przepisów art. 38, 39 i 41, ani przepisów szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę. Skoro jako przyczynę wypowiedzenia powódce stosunku pracy pracodawca wskazał likwidację pracodawcy, to ochrona przewidziana w art. 41 k.p. nie znalazła zastosowania, a tym samy wypowiedzenie powódce umowy o pracę w okresie urlopu wypoczynkowego nie stanowiło naruszenia przepisów prawa pracy. Niezasadne okazało się roszczenie powódki o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 3 dni 2013 roku. W dniu 18 października 2012 roku powódka i (...) w G. zawarły porozumienie, w którym skrócono okres wypowiedzenia do 2 miesięcy, a tym samym przyznano powódce odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia. Zgodnie z dyspozycją art. 36 1 § 2 k.p. w przypadku skrócenia okresu wypowiedzenia wobec likwidacji pracodawcy (co miało miejsce w niniejszej sprawie), okres za który przysługuje odszkodowanie, wlicza się pracownikowi pozostającemu w tym okresie bez pracy do okresu zatrudnienia. Powódce odszkodowanie przysługiwało za styczeń 2013 roku. W przypadku skrócenia okresu wypowiedzenia na podstawie art. 36 1 k.p. umowa o pracę rozwiązuje się z upływem skróconego okresu; za późniejszy okres pracownik otrzymuje wprawdzie odszkodowanie, ale nie jest już pracownikiem. Poza odszkodowaniem za skrócenie okresu wypowiedzenia nie nabywa on prawa do świadczeń związanych ze stosunkiem pracy, w tym – prawa do urlopu. Apelację od powyższego wyroku złożyła strona powodowa zaskarżając punkt 1,2 oraz 3 i zarzucając: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art.
poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie doszło do przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę, ale do likwidacji pracodawcy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nastąpiło przejście zakładu pracy; - art. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 wyroku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. z 2003 roku, Nr 90, poz 844 z późn.zm.) poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że część kompetencji likwidowanej Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. nie została przekazana do innych jednostek organizacyjnych i tym samym łączna ilość wszystkich pracowników nie przekracza 20 osób, podczas gdy w chwili rozwiązywania stosunku pracy kryterium zatrudnienia co najmniej dwudziestu osób zostało spełnione albowiem likwidowanej Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. wskazany został następca prawny; - art. 41 1 § 1 k.p. poprzez jego niezastosowanie przyjęcia, że z uwagi na likwidację pracodawcy, powódce nie przysługuje roszczenie o odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę nawet jeśli pracodawca wypowiedział umowę w okresie urlopu wypoczynkowego, podczas gdy nastąpiło przejście zakładu pracy w związku z tym przepis art. 41 1 k.p. ma zastosowanie; - § 4 ust. 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z dnia 12 września 2012 roku) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. nie jest następcą prawnym Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G.. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza: - art. 227 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. polegające na pominięciu dowodów świadczących o przejściu zakładu pracy na innego pracodawcę, które zostały wykazane w postępowaniu sądowym przed Sądem pierwszej instancji; - art. 232 k.p.c. w zw. z art. 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez uwzględnienie twierdzeń pozwanych, że nie są następcami prawnymi Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G.; - art. 233 k.p.c. poprzez przyjęcie dowolnej interpretacji dowodów w miejsce swobodnej i przyjęcie, że pozwani nie są następcami prawnymi Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G., zaś komisja ta została zlikwidowana; - sprzeczność istotnych dla rozstrzygnięcia sporu ustaleń Sądu pierwszej instancji z treścią zebranego i przedstawionego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie dotyczącym ustalenia, iż nadrzędność Centralnej Wojskowej Komisji w W. nad Terenową Wojskową Komisją Lekarską w G. dotyczyła jedynie orzeczniczej działalności komisji; - Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. została zlikwidowana, podczas gdy Komisja ta została przekształcona w Regionalną Wojskową Komisję Lekarską bądź inny podmiot; - Minister Obrony Narodowej nie jest następcą prawnym zlikwidowanej Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. w zakresie stosunków pracowniczych; - roszczenie powódki o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz odprawę nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na bezzasadność tych roszczeń. Stawiając powyższe zarzuty apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej punktów 1,2 oraz 3 poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania odwoławczego w tym kosztów zastępstwa procesowego ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej punktów 1,2 oraz 3 i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach z pozostawieniem temu Sądowi orzeczenia o kosztach instancji odwoławczej. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja wniesiona przez stronę powodową nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty są bezzasadne. Na wstępie stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego, przeprowadził niezbędne postępowanie dowodowe, a następnie w prawidłowy sposób, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego dokonał oceny zebranych dowodów i wyciągnął właściwe wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. Dokonana przez ten Sąd ocena dowodów nie narusza reguł z art. 233 § 1 k.p.c. W konsekwencji, Sąd Okręgowy oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji uznał je za własne co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 roku, I PKN 339/98). Sąd Rejonowy prawidłowo stwierdził, że pracodawcą powódki, zgodnie z treścią art. 3 k.p., była Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G.. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji przedstawił bardzo obszerne i wyczerpujące rozważania prawne, które w całości Sąd drugiej instancji podziela. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. sprawowała jedynie nadzór w zakresie orzeczniczym nad pracą Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G.. Podmiot ten nie jest następca prawnym zlikwidowanej Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G.. Prawidłowo zostało też w sprawie ustalone, że po likwidacji Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. zarówno Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K., jak też Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. nie stały się w rozumieniu art.
k.p. nowym pracodawcą dla pracowników zatrudnionych w zniesionej komisji lekarskiej. Nie doszło tutaj do przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. przejęła jedynie zadania Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G.. Mienie natomiast Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. zostało przekazane do innego podmiotu - (...) w G.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wszyscy pracownicy Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. otrzymali wypowiedzenia umów o pracę ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2012 roku. Pracownicy ci nie zostali przejęci przez nowoutworzone rejonowe woskowe komisje lekarskie. W pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy ustalając brak następstwa prawnego Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. trafnie odwołał się do zapisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 roku, poz. 1013). Z § 13 rozporządzenia wynika, że sprawy wszczęte i niezakończone przez właściwe wojskowe komisje lekarskie przed dniem wejścia w życie rozporządzenia rozpatrują komisje lekarskie według właściwości określonej w § 3-11 tego rozporządzenia. Innego przepisu regulującego sytuację zlikwidowanej komisji, w szczególności jej pracowników, nie zamieszczono w przepisach powołanego rozporządzenia. Natomiast w przepisie § 17 poprzedniego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 roku w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2004 roku, Nr 151, poz. 1594 z późn.zm.) znajdował się zapis o tym, że „żołnierze zawodowi i pracownicy pełniący służbę lub zatrudnieni w wojskowych komisjach lekarskich wyszczególnionych w ust. 1 nadal pełnią służbę lub są zatrudnieni w odpowiednich wojskowych komisjach lekarskich, o których mowa w § 2”. Oznacza to, że ustawodawca w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 roku, poz. 1013) nie zadecydował o przejęciu pracowników likwidowanych (znoszonych) komisji, tak jak uczynił to w poprzednim rozporządzeniu z dnia 25 czerwca 2004 roku w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2004 roku, Nr 151, poz. 1594 z późn.zm.). Uregulowania zawarte w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 roku, poz. 1013) są zgodne z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku, o finansach publicznych (Dz.U.t.j. z 2013 roku, poz. 885 z późn.zm.). W art. 12 powołanej ustawy wskazane zostało bowiem, że likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1 (w przypadku Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. był to Minister Obrony Narodowej) może postanowić o utworzeniu jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej (ust. 6) i w tym przypadku organ może również zadecydować o przejęciu należności i zobowiązań likwidowanej jednostki budżetowej przez nowo utworzoną jednostkę (ust. 7). I tak Minister Obrony Narodowej likwidując poprzez wydanie rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 roku, poz. 1013) Terenową Wojskową Komisję Lekarską w G. nie zadecydował o przejęciu należności i zobowiązań, w tym pracowników likwidowanej jednostki budżetowej przez nowo utworzoną jednostkę. Podkreślić należy, że uprawnienie Ministra Obrony Narodowej do tworzenia, przekształcania i znoszenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedziby, zasięgu działania, a także właściwości wynika z art. 29 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku powszechnym obowiązku obrony (Dz.U.t.j. z 2015 roku, poz. 144). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zniesienie jednostki organizacyjnej wykonującej zadania z zakresu administracji publicznej i przekazanie tych zadań innej jednostce, posiadającej własne zasoby kadrowe wystarczające do ich wykonania, nie stanowi przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art.
k.p. – uchwała z dnia 28 marca 2013 roku, III PZP 1/13. Podobnie w wyroku z dnia 14 maja 2012 roku Sąd Najwyższy stwierdził, że reorganizacja w strukturach wojskowych komend uzupełnień przeprowadzona na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2010 roku w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień (Dz.U. z 2010 roku, Nr 41, poz. 242 z późn.zm.), polegająca na zniesieniu niektórych z nich i rozproszeniu ich zadań pomiędzy pozostałe komendy, nie stanowi przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę w rozumieniu art.
k.p. Nie można przyjąć przejścia zakładu pracy na podstawie art.
k.p., jeśli podmiot publiczny przejęte na podstawie aktu prawnego zadania i kompetencje będzie realizował wyłącznie przez własne wyspecjalizowane zasoby kadrowe, modyfikując (poszerzając) zakres obowiązków poszczególnych urzędników, a więc gdy celem przeprowadzanej reorganizacji jest w istocie ograniczenie zatrudnienia w danej sferze publicznej. Tak samo zniesienie wojskowego sądu garnizonowego i terytorialne rozdzielenie jego zadań i kompetencji pomiędzy inne sądy garnizonowe posiadające własne zasoby kadrowe nie stanowi przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art.
Przejęcie zadań nie jest tożsame z przejściem załogi – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 roku, I PK 200/
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.