Sygn. akt III AUa 1447/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. w składzie: Przewodniczący: SSA Lucyna Ram

§ 4k.p.c.

w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS lub orzeczenie komisji lekarskiej ZUS i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji, lecz uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Niemniej jednak, zdaniem Sądu Okręgowego, należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie II UK 79/11, że powyższy przepis nie wprowadza wyjątku od zasady oceny przez sąd legalności decyzji według stanu faktycznego istniejącego w dacie jej wydania i uprawnia sąd do brania pod uwagę stanu rzeczy istniejącego w dniu orzekania. Taka bowiem wykładnia wymuszałaby jedynie orzeczenie kasatoryjne w stosunku do całej decyzji, mimo że byłaby ona niewadliwa za okres do dnia jej wydania. Jak wskazał Sąd Najwyższy, pozostawałaby ona także w sprzeczności z inną zasadą orzekania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie. W postępowaniu wywołanym odwołaniem Sąd rozstrzyga w prawidłowości zaskarżonej decyzji w granicach jej treści i przedmiotu. Decyzja odmawiająca prawa do renty rozstrzyga o braku prawa do tego świadczenia od dnia wniosku do dnia wydania decyzji i nie wypowiada się co do okresu późniejszego. Przedmiotem postępowania sądowego nie może być zatem prawo do renty za okres, którego nie obejmuje zaskarżona decyzja. Jak słusznie podkreślił Sąd Najwyższy, w konsekwencji istotę sprawy stanowi prawo do renty od wniosku o świadczenie do dnia wydania decyzji i tylko co do niej istnieje zakaz merytorycznego orzekania przez Sąd w sytuacji wskazanej w art.

§ 4k.p.c.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd I instancji wskazał, że przedłożona przez skarżącego dokumentacja medyczna, w szczególności zaś dotycząca przebytego przez niego udaru mózgu, dotyczy stanu zdrowia wnioskodawcy po dniu wydania decyzji odmawiającej mu prawa do świadczenia, tj. po dniu 25 lutego 2013 r. W świetle powyższego nawet nie negując, że stan zdrowia skarżącego w toku postępowania sądowego uległ pogorszeniu na tyle, iż skutkował koniecznością jego hospitalizacji, Sąd ten uznał, że okoliczność ta nie może stanowić podstawy dla zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania skarżącemu prawa do renty od tej daty, ponieważ, jak wyżej wskazano, w taki sposób doszłoby do wykroczenia poza ramy kontrolowanej decyzji. W świetle powyższego, uznając odwołanie za bezpodstawne, stosownie do art.

§ 1k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł Z. K. zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając temu orzeczeniu nie uwzględnienie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia jego niezdolności do pracy, które powstały po dniu złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu apelacji skarżący zakwestionował dokonaną w oparciu o sporządzone w postępowaniu sądowym pierwszo-instancyjnym w niniejszej sprawie opinie biegłych sądowych lekarzy ocenę wpływu rozpoznanych u niego schorzeń na jego zdolność do pracy zarobkowej wskazując, że nie uwzględniają one pogorszenia stanu jego zdrowia na skutek udaru niedokrwiennego mózgu, którego doznał w dniu 03 kwietnia 2014 r., a znajdującego odzwierciedlenie w przedłożonej w postępowaniu sądowym w tej sprawie dokumentacji medycznej. Pismem procesowym z dnia 30 czerwca 2014 r., w uzupełnieniu braków formalnych wniesionej apelacji, skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez ustalenie mu prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 03 grudnia 2012 r. Do powyższego pisma ubezpieczony załączył dokumenty w postaci: orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 18 czerwca 2014 r. uznającego wnioskodawcę za całkowicie niezdolnego do pracy do dnia 30 czerwca 2015 r. i zawiadomienia z ZUS/Oddziału w E. z dnia 23 czerwca 2014 r. o przekazaniu sprawy do rozpatrzenia komisji lekarskiej ZUS w związku ze zgłoszeniem zarzutu wadliwości orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Po uzupełnieniu postępowania dowodowego w postępowaniu apelacyjnym okazało się, że apelacja Z. K. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera zarzutów skutkujących uchyleniem lub zmianą wyroku Sądu I instancji. Spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na kwestii, czy ubezpieczony spełnia łącznie wszystkie ustawowe przesłanki ustalenia mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wynikające z treści art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm., nazywanej dalej ustawą emerytalną), a w szczególności sporną przesłankę w postaci niezdolności do pracy (art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej). U podstaw dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zdolności wnioskodawcy do pracy leżą sporządzone w postępowaniu sądowym pierwszo-instancyjnym w niniejszej sprawie opinie biegłych sądowych lekarzy: kardiologa z dnia 03 czerwca 2013 r. (k. 28-28v. akt sprawy t. I), uzupełniona opinią tego biegłego z dnia 28 października 2013 r. (k. 110 akt sprawy t. I), neurologa z dnia 07 czerwca 2013 r. (k. 34 akt sprawy t. I), psychiatry z dnia 13 czerwca 2013 r. (k. 37-37v. akt sprawy t. I), reumatologa z dnia 18 czerwca 2013 r. (k. 39 akt sprawy t. I), diabetologa z dnia 06 sierpnia 2013 r. (k. 72-73 akt sprawy t. I), uzupełniona opinią tego biegłego z dnia 26 listopada 2013 r. (k. 121-122 akt sprawy t. I) i specjalisty medycyny pracy z dnia 05 marca 2014 r. (k. 152-153 akt sprawy t. I), w których biegli ci uznali, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy. W toku postępowania sądowego pierwszo-instancyjnego w przedmiotowej sprawie Z. K. w piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2014 r. poinformował, że doznał udaru niedokrwiennego prawej półkuli mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym ustępującym oraz przedłożył dokumenty medyczne w postaci: karty informacyjnej z leczenia szpitalnego z dnia 11 kwietnia 2014 r. (k. 170-170v. akt sprawy t. I), wypisu pielęgniarskiego z dnia 11 kwietnia 2014 r. (k. 171 akt sprawy t. I.), wyniku badań echokardiograficznych z dnia 04 kwietnia 2014 r. (k. 172 akt sprawy t. I), wyniku badania echokardiograficznego z dnia 18 września 2013 r. (k. 173 akt sprawy t. I) i zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA z dnia 11 kwietnia 2014 r. (k. 174 akt sprawy t. I). Powyższe, nowe okoliczności dotyczące stanu zdrowia, wnioskodawca podniósł również w swoich zastrzeżeniach z dnia 25 kwietnia 2014 r. do uzupełniających opinii biegłych sądowych lekarzy: diabetologa i kardiologa (k. 181 akt sprawy t. I), przedkładając dokumenty medyczne w postaci: wyniku badania laboratoryjnego z dnia 02 grudnia 2013 r. i wyniku badania wysiłkowego z dnia 17 stycznia 2014 r. (koperta k. 182 akt sprawy t. I). Ponadto pismem procesowym z dnia 19 maja 2014 r. Z. K. przedłożył również dokumenty medyczne w postaci: zaświadczeń ZUS N-9 z dnia 16 maja 2014 r. (k. 189-190v. akt sprawy t. I), skierowania do szpitala z dnia 16 maja 2014 r. (k. 191 akt sprawy t. I) i zaświadczenie ZUS ZLA z dnia 12 maja 2014 r. (k. 192 akt sprawy t. I). Z uwagi na nową okoliczność, dotyczącą stwierdzenia niezdolności ubezpieczonego do pracy, powstałą po wydaniu zaskarżonej decyzji, w postaci doznanego w dniu 03 marca 2014 r. udaru niedokrwiennego prawej półkuli mózgu z następowym niedowładem połowicznym lewostronnym w związku z nadciśnieniem tętniczym wskazywanym we zaświadczeniu ZUS N-9 z dnia 03 grudnia 2012 r. i orzeczeniem przez komisję lekarską ZUS całkowitej niezdolności wnioskodawcy do pracy od dnia 03 marca 2014 r. do czerwca 2015 r., zachodziła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego przeprowadzonego w postępowaniu sądowym pierwszo-instancyjnym. W związku z powyższym, celem uzupełnienia postępowania dowodowego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, na mocy art. 382 k.p.c., Sąd Apelacyjny dopuścił dowody: z dokumentacji lekarskiej i orzeczniczej w zakresie wniosku ubezpieczonego z dnia 26 maja 2014 r. złożonego w ZUS-ie, opinii lekarza orzecznika ZUS-u z dnia 18 czerwca 2014 r., zarzutu wadliwości orzeczenia zgłoszonego przez zastępcę Głównego Lekarza Orzecznika z dnia 23 czerwca 2014 r. i opinii lekarskiej komisji z dnia 01 lipca 2014 r., jak również opinii uzupełniających biegłych lekarzy sądowych wydających opinie w sprawie: neurologa, kardiologa oraz lekarza medycyny pracy na okoliczności jak w tezie dowodowej postanowienia z dnia 16 lutego 2015 r. w sprawie III AUa 1447/14 (k. 227-228 akt sprawy 00:07:46). W uzupełniającej opinii lekarskiej z dnia 03 kwietnia 2015 r. (k. 242 akt sprawy t. II) biegły sądowy neurolog rozpoznał: stan po udarze niedokrwiennym mózgu w dniu 03 marca 2014 r. oraz zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa oraz podtrzymał wnioski wydanej w dniu 07 czerwca 2013 r. opinii sądowo-lekarskiej w całej rozciągłości. Biegły ten stwierdził, że fakt przebycia w dniu 03 marca 2014 r. udaru mózgowego nie wpływa na wydane w dniu 07 czerwca 2013 r. orzeczenie. Wskazał, że w czasie badania sądowo-lekarskiego w 2013 r. ubezpieczony nie uskarżał się na dolegliwości ze strony ośrodkowego układu nerwowego, nie przyjmował z tego powodu leków, nie był w tym kierunku diagnozowany, w oddziale neurologii hospitalizowany nie był. W uzupełniającej opinii lekarskiej z dnia 13 kwietnia 2015 r. (k. 244-244v. akt sprawy t. II) biegły sądowy kardiolog rozpoznał:

1. nadciśnienie tętnicze II ESH/ESC,
2. cukrzycę typ 2,
3. zespół depresyjny,
4. udar niedokrwienny mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym w dniu 03 marca 2014 r. W ocenie tego biegłego wnioskodawca jest zdolny do pracy pod kątem kardiologicznym. W uzasadnieniu biegły wskazał, że wieloletnie nadciśnienie tętnicze i cukrzyca z całą pewnością przyczyniły się do wystąpienia udaru mózgu w dniu 03 marca 2014 r. Natomiast wyniki badań ECHO, HOLTER EKG, RKG wysiłkowe wykonane przed i po udarze nie wskazują na uszkodzenie serca i upośledzenie jego funkcji powodującej niezdolność do pracy. Wobec powyższego biegły stwierdził, że dotychczasowy przebieg choroby i wystąpienie udaru mózgu nie ma wpływu na zmianę opinii, którą wydał w dniu 03 czerwca 2013 r. W uzupełniającej opinii lekarskiej z dnia 02 września 2015 r. (k. 267-270 akt sprawy t. II) biegły specjalista medycyny pracy rozpoznał:
5. nadciśnienie tętnicze samoistne, wieloletni, okres II ze zmianami narządowymi,
6. stan po przebytym świeżym udarze niedokrwiennym mózgu połowiczym , lewostronnym w marcu-kwietniu 2014 r. na tle miażdżycy naczyniowej,
7. cukrzycę typu 2 wieloletnią, z umiarkowanymi wahaniami glikemii,
8. otyłość umiarkowaną,
9. zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa w odc. szyjnym i L-K z okresowym zespołem bólowym. W ocenie tego biegłego powyższe zmiany chorobowe czynią Z. K. osobą niezdolną do zatrudnienia z powodu stanu ogólnego. Całkowicie niezdolnym do pracy na okres od marca 2014 r. do czerwca 2015 r. i częściowo niezdolnym do pracy na okres od lipca 2015 r. do czerwca 2017 r. W uzasadnieniu opinii biegły wskazał, że ubezpieczony choruje na przewlekłe utrwalone nadciśnienie tętnicze z początkowymi wtórnymi zmianami narządowymi w sercu, cukrzycę typu 2 wieloletnią z wahaniami glikemii i nieprawidłowym wskaźnikiem HbAlc rzędu 8 %, z odczuwanymi zawrotami głowy, w wywiadzie, z nieprawidłowa masą ciała - otyłością umiarkowaną, oraz zmianami zwyrodnieniowo-dyskopatycznymi stawów kręgosłupa w odcinku szyjnym i L-K z okresowym zespołem bólowym. W/w zmiany w badaniach z 2013 r. były miernie zaawansowane, bez istotnego deficytu neurologicznego, ruchowego, z zachowaną wydolnością krążeniowa i tolerancją wysiłku bez ekwiwalentu niedokrwienia m. serca w teście wysiłkowym. Tak więc opinie biegłych: neurologa, kardiologa i medycyny pracy wyrażone w początku 2014 r. na kartach 27, 30, 35, 37 i 152 były zgodne co do zachowanej zdolności do pracy w charakterze i na stanowiskach podanych w tezie Sądu. Na przełomie marca i kwietnia 2014 r., już po wydaniu w/w orzeczeń zaistniały nowe okoliczności świadczące o pogorszeniu stanu zdrowia wnioskodawcy - pojawienie się świeżego ogniska niedokrwiennego w prawej półkuli mózgu z połowiczym niedowładem lewostronnym. Wcześniej krótkotrwałe zaburzenia mowy, najpewniej w TIA wystąpiły incydentalnie w 2008 r. Nowy incydent biegły potraktował jako pogorszenie stanu CUN w przebiegu zespołu tych chorób (nadciśnienia, cukrzycy t.2, otyłości i nikotynizmu), powodujące istotne i znaczne obniżenie sprawności odwołującego - uznając tym samym stanowisko KL ZUS z dn. 01 lipca 2014 r. jako zasadne - i przyjmując, że Z. K. od marca 2014 r. do czerwca 2014 r. był całkowicie niezdolny do pracy, wymagając stałego, kompleksowego leczenia farmakologicznego i rehabilitacyjnego, które wykorzystywał w ramach ośrodka rehabilitacji dziennej i leczenia sanatoryjnego w 2014 r. Po uzyskaniu poprawy polegającej na niemal całkowitym ustąpieniu niedowładu lewostronnego i normalizacji nadciśnienia, ubezpieczony z powodu całokształtu stanów chorobowych uznać należy za osobę częściowo niezdolną do pracy od lipca 2015 r. do czerwca 2017 r. Istniejące schorzenia i ograniczenia zdrowotne powodują u wnioskodawcy częściową niezdolność do pracy w wykonywanych zawodach: w tym ciężkiej pracy fizycznej, pracy długotrwałej i na wysokości, pracy zmianowej i nocnej, kierowania pojazdami w ruchu drogowym, obniżają także wydajność pracy umysłowej i w nadzorze. Przed ukończeniem okresu ewentualnie przyznanych świadczeń, tj. przed czerwcem 2017 r. odwołujący winien przejść ponowne badania kwalifikacyjne przed ewentualnym zatrudnieniem w zakresie: regulacji cukrzycy ze z wsk. HbAlc, test wysiłkowy serca, bad. Doppler naczyń domózgowych, badanie dna oczu, TK głowy i bad. neurologiczne oraz bad. rtg kręgosłupa szyjnego. W wykonaniu zobowiązania nałożonego zarządzeniem z dnia 07 września 2015 r. w sprawie III AUa 1447/14 biegły specjalista medycyny pracy, w uzupełnieniu opinii z dnia 02 września 2015 r. (k. 275 akt sprawy t. II) wskazał zaś, że Z. K. był całkowicie niezdolny do pracy od dnia 03 kwietnia 2014 r. z powodu występowania udaru mózgowego z niedowładem połowicznym lewostronnym. Całkowitą niezdolność do pracy (uwzględniając rehabilitację i czas adaptacji do nowego stanu) biegły ten ustalił na okres do czerwca 2015 r., przy uwzględnieniu innych współistniejących chorób. Ponadto stwierdził, że zawarta w uzasadnieniu jego opinii uzupełniającej na str. 269 akt sprawy w tekście (wers 7 od dołu) data czerwiec 2014 r. jest pomyłką. Pismem procesowym z dnia 05 października 2015 r. organ rentowy wniósł zastrzeżenia do opinii uzupełniającej specjalisty medycyny pracy (k. 281-282 akt sprawy) wskazując, że mimo opinii biegłych sądowych lekarzy w zakresie: kardiologii i neurologii, nie stwierdzających u ubezpieczonego niezdolności do pracy, specjalista medycyny pracy z powodu tychże samych schorzeń ustalił całkowitą i częściową niezdolność do pracy. Dlatego organ ten nie podzielił stanowiska specjalisty medycyny pracy ustalającego odmienną kwalifikację orzeczniczą od biegłych sądowych o specjalizacjach adekwatnych do występujących u wnioskodawcy schorzeń. ZUS/Oddział w G. wniósł o powołanie biegłego sądowego posiadającego co najmniej pierwszy stopień specjalizacji w dziedzinie medycyny pracy. Pismem procesowym z dnia 06 października 2015 r. ubezpieczony wniósł zastrzeżenia do opinii uzupełniających: biegłego kardiologa i specjalisty medycyny pracy (k. 284-285 akt sprawy t. II) podnosząc, że ryzyko wystąpienia udaru niedokrwiennego występuje u osób chorujących od wielu lat, jak w jego przypadku na między innymi: nadciśnienie tętnicze, cukrzycę i chorobę niedokrwienną serca (miażdżyca). Dodatkowo wnioskodawca incydentalnie przebył przejściowy atak niedokrwienny w 2008 r. co stwierdzono w wywiadzie chorobowym (30 min. utrata mowy). Taki stan zdrowia wskazuje, że niezdolność do pracy występowała znacznie wcześniej niż od dnia doznania udaru mózgu, tj. od dnia 03 marca 2014 r. Odwołujący wywodził, że wzięcie pod uwagę wszystkich jego dolegliwości oraz stwierdzenie na tym tle ryzyka wystąpienia udaru, a co za tym idzie stwierdzenie jego niezdolności do pracy i zintensyfikowanie leczenia profilaktycznego zapewne zapobiegłoby udarowi. Pismem procesowym z dnia 10 grudnia 2015 r. Z. K. wniósł o wyrównanie ustalonej mu renty z tytułu niezdolności do pracy za okres od dnia 03 grudnia 2012 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r. (k. 294 akt sprawy t. II). Sąd II instancji wskazuje, że opinia biegłego podlega ocenie na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków (por. wyrok S.N. z dnia 21 października 2004 r., V CK 143/04, LEX nr 585885). Sporządzone w postępowaniu apelacyjnym uzupełniające opinie biegłych sądowych lekarzy: neurologa, kardiologa i specjalisty medycyny pracy odpowiadają wymogom stawianym przez przepis art. 285 § 1 k.p.c., ponieważ nie tylko umożliwiają ich sądową kontrolę, ale nadto uzasadnienia są przystępne i zrozumiałe dla osób nie dysponujących wiedzą medyczną, zaś wnioski sformułowane zostały jasno i czytelnie. Opinie te sporządzone zostały przez biegłych sądowych lekarzy o specjalizacjach, odpowiadających rozpoznanym u ubezpieczonego schorzeniom: neurologicznym i kardiologicznym, jak i przez biegłego sądowego lekarza medycyny pracy, który zawodowo zajmuje się dokonywaniem oceny wpływu rozpoznanych u pracowników schorzeń na ich zdolność do pracy zarobkowej. Treść tych opinii świadczy o tym, że ich wydanie poprzedzone zostało rzetelną i wnikliwą analizą zgromadzonych w sprawie dowodów, mających wpływ na wyrażone w nich finalne ustalenia. Biegli sądowi lekarze przekonywująco i logicznie uzasadnili swoje stanowiska. Dla oceny stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania, co do odzyskania zdolności do pracy konieczne jest uwzględnienie okoliczności wskazanych w treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy emerytalnej. Dokonana przez biegłych ocena wpływu rozpoznanych u wnioskodawcy schorzeń na jego zdolność do pracy uwzględnia zarówno wymienione w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej czynniki medyczne, jak i wymienione w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej czynniki zawodowe. Z zaświadczenia o stanie zdrowia dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego ZUS N-9 z dnia 30 listopada 2012 r. (k. 1 akt dok. lek. ZUS) wynika, że podstawowymi schorzeniami rozpoznanymi u Z. K. są: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca insulinozależna, dyskopatia C5/C6 i C6/C7 oraz choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z przewlekłym zespołem bólowym korzeniowym, zaś schorzeniami współistniejącymi są: choroba zapalenia stawów, stan po operacji ślinianki z powodu ropnego zapalenia oraz zespół depresyjny. Zaskarżoną decyzję z dnia 25 lutego 2013 r. (k. 55 akt ren. ZUS) organ rentowy wydał w oparciu o orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 18 lutego 2013 r. (k. 91-92 akt dok. lek. ZUS), która uznała, że rozpoznane u ubezpieczonego schorzenia: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2 skojarzona z otyłością i zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego nie czynią go długotrwale niezdolnym do pracy. U podstaw tej decyzji leży m.in. opinia lekarza konsultanta ZUS kardiologa-internisty z dnia 15 stycznia 2013 r. (k. 84-87 akt dok. lek. ZUS), który stwierdził, że rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia kardiologiczno-internistyczne nie ograniczają w sposób istotny zdolności do pracy w zawodzie ślusarza. Za kluczowe dla oceny zdolności Z. K. do pracy jest ustalenie wpływu rozpoznanych u niego schorzeń na sprawność jego organizmu w okresie przypadającym przed dniem, w którym doznał udaru niedokrwiennego prawej półkuli mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym ustępującym, tj. przed dniem 03 marca 2014 r. Dla uznania ubezpieczonego za niezdolnego do pracy konieczne jest, aby naruszenie sprawności organizmu powodowało, co najmniej utratę w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych przez niego kwalifikacji (art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej). Z treści art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej wynika bowiem, że nie ma niezdolności do pracy w przypadku, gdy naruszenie sprawności organizmu nie jest przeszkodą do wykonywania pracy zgodnej z posiadanymi lub możliwymi do nabycia kwalifikacjami (por. wyrok S.N. z dnia 17 kwietnia 2008 r., II UK 192/07, LEX nr 511705). Istotna dla stwierdzenia, czy rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia już przed dniem doznanego udaru czyniły go niezdolnym do pracy, jest zatem ocena elementu „znaczności” ograniczenia jego zdolności do wykonywania pracy zgodnej z poziomem posiadanych przez niego kwalifikacji na skutek wynikających z powyższych schorzeń przeciwwskazań. Zaznaczyć bowiem należy, że niezdolność do pracy w stopniu mniejszym niż „znaczny” nie jest niezdolnością do pracy objętą ochroną rentową (por. wyrok S.N. z dnia 18 maja 2010 r., I UK 22/10, LEX nr 607130). Ubezpieczony ma wykształcenie średnie zawodowe, zawód wyuczony technik mechanik obróbki skrawaniem, z maturą, dotychczas wykonywał prace na stanowiskach: ucznia tokarza, referenta technicznego, kontrolera jakości, ślusarza remontowego, specjalisty d/s maszyn i urządzeń, ślusarza remontowego, głównego mechanika, referenta d/s nadzoru, magazyniera, inspektora, przedstawiciela handlowego, sprzedawcy, ustawiacza narzędzi-ślusarza i technika biurowego (akta ZUS), a zatem dla oceny wpływu rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy zarobkowej przyjąć należy zarówno jego kwalifikacje formalne, jak i kwalifikacje rzeczywiste, wynikające z dotychczasowego doświadczenia zawodowego. Konfrontując charakterystykę prac, do których wykonywania wnioskodawca posiada kwalifikacje formalne i rzeczywiste, z wnioskami końcowymi opinii sądowo-lekarskich: sporządzonych w postępowaniu pierwszo-instancyjnym w przedmiotowej sprawie, jak również sporządzonych w postępowaniu apelacyjnym w tej sprawie uzupełniających opinii biegłych sądowych lekarzy: neurologa z dnia 03 kwietnia 2015 r. (k. 242 akt sprawy t. II), kardiologa z dnia 13 kwietnia 2015 r. (k. 244-244v. akt sprawy t. II) oraz specjalisty medycyny pracy: z dnia 02 września 2015 r. (k. 267-270 akt sprawy t. II) i bez daty (k. 275 akt sprawy) uznać należy, że zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest przyjęcie, iż przed dniem, w którym odwołujący doznał udaru niedokrwiennego prawej półkuli mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym ustępującym, tj. przed dniem 03 marca 2014 r. rozpoznane schorzenia nie ograniczały w znacznym stopniu jego zdolności do wykonywania pracy zgodnej z poziomem tych kwalifikacji. Tym samym stan zdrowia Z. K. nie rodził przed tym dniem przeciwwskazań, które wypełniają, stawiany przez przepis art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej, wymóg „znaczności” ograniczenia zdolności do wykonywania pracy zgodnej z poziomem posiadanych przez niego kwalifikacji. Wnioski końcowe opinii biegłych sądowych lekarzy korespondują z zawartymi w tych opiniach opisami badań przedmiotowych, wyników badań dodatkowych oraz z opinią lekarza konsultanta ZUS z dnia 15 stycznia 2013 r. (k. 84-87 akt dok. lek. ZUS). Niezasadnie apelujący podnosi, że opinie biegłych sądowych lekarzy sporządzone w niniejszej sprawie nie uwzględniają, iż przed dniem, w którym doznał udaru niedokrwiennego prawej półkuli mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym ustępującym, tj. przed dniem 03 marca 2014 r. znajdował się on w grupie podwyższonego ryzyka na skutek rozpoznanych u niego schorzeń w postaci: nadciśnienia tętniczego, cukrzycy i choroby niedokrwiennej serca (miażdżycy), a ponadto przebył incydentalnie przejściowy atak niedokrwienny w 2008 r., co stwierdzono w wywiadzie chorobowym (30 min. utrata mowy). Po pierwsze Sąd II instancji wskazuje, że w oparciu o zgromadzoną w niniejszym postępowaniu dokumentację medyczną brak jest w ogóle podstaw do przyjęcia, że ubezpieczony cierpi na chorobę niedokrwienną serca (miażdżycę). Po drugie zaś Sąd ten podkreśla, że sam tylko fakt występowania w przypadku wnioskodawcy podwyższonego ryzyka doznania niedokrwiennego udaru mózgu nie stanowi wystarczającej podstawy do ustalenia mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ ustawa emerytalna nie uzależnia tego prawa od zdarzenia przyszłego i niepewnego, lecz od stopnia naruszenia sprawności organizmu przez rozpoznane u niego schorzenia. Tymczasem aż do dnia doznania niedokrwiennego udaru mózgu w dniu 03 marca 2014 r. rozpoznane u odwołującego schorzenia nie ograniczały w znacznym stopniu możliwości wykonywania przez niego pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Odnosząc się natomiast do zastrzeżeń zgłoszonych przez organ rentowy wskazać należy, że niezasadnie organ ten podważa dokonaną przez biegłego specjalistę medycyny pracy w opinii uzupełniającej z dnia 02 września 2015 r. (k. 267-270 akt sprawy t. II), sprecyzowanej opinią tego biegłego bez daty (k. 275 akt sprawy t. II) ocenę wpływu rozpoznanych u Z. K. schorzeń: neurologicznych i kardiologicznych na jego zdolność do pracy, ponieważ z opinii tej wynika, iż przed dniem 03 marca 2014 r. schorzenia te nie czyniły ubezpieczonego długotrwale niezdolnym do pracy. W powyższym zakresie opinia ta w pełni koresponduje z wnioskami końcowymi opinii uzupełniających: biegłego sądowego neurologa z dnia 03 kwietnia 2015 r. (k. 242 akt sprawy t. II) i kardiologa z dnia 13 kwietnia 2015 r. (k. 244-244v. akt sprawy t. II), w których biegli ci odnosili się do stanu zdrowia wnioskodawcy przypadającego przed dniem 03 marca 2014 r. Doznany w tym dniu przez Z. K. udar niedokrwienny prawej półkuli mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym ustępującym leży u podstaw jego kolejnego wniosku o rentę z dnia 26 maja 2014 r. (akta ZUS), w załatwieniu którego decyzją z dnia 07 lipca 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. ustalił mu prawo do okresowej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 01 maja 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. (k. 26-27 akt ren. ZUS). Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, wyznaczonym treścią zaskarżonej decyzji z dnia 25 lutego 2013 r., nie jest zatem kwestia prawa ubezpieczonego do renty z tytułu niezdolności do pracy po dniu 03 marca 2014 r. Uznając, że okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione zgodnie ze stanowiskiem organu rentowego, na mocy art. 217 § 3 w zw. z art. 227 k.p.c., postanowieniem z dnia 27 grudnia 2015 r. w sprawie III AUa 1447/14 Sąd Apelacyjny w Gdańsku III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił zgłoszony przez ten organ wniosek dowodowy (k. 295 akt sprawy t. II 00:04:46). Zdaniem tego Sądu apelujący nie zdołał podważyć dokonanej przez biegłych sądowych lekarzy w niniejszej sprawie oceny wpływu rozpoznanych u niego schorzeń na jego zdolność do pracy zarobkowej przed dniem 03 marca 2014 r., wobec czego sporządzone przez tych biegłych opinie uznać należy za w pełni wiarygodne i miarodajne dla ustalenia powyższej okoliczności. Odmienna ocena tych opinii nie znajduje oparcia w zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodach, a tym samym stanowi jedynie gołosłowną polemikę z merytorycznie uzasadnionym stanowiskiem biegłych sądowych lekarzy. Dla ustalenia Z. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy konieczne jest łączne spełnianie przez niego wszystkich przesłanek z art. 57 ust. 1 pkt 1-3 ustawy emerytalnej, w tym spornej przesłanki w postaci niezdolności do pracy z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej. Poza przesłanką z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej nie jest przedmiotem sporu ani nie budzi wątpliwości spełnianie przez ubezpieczonego pozostałych wymogów ustalenia mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W ocenie Sądu II instancji przeprowadzone w przedmiotowej sprawie dowody wykazały jednoznacznie, że rozpoznane u ubezpieczonego zmiany chorobowe w stopniu zaawansowania występującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie ograniczały w znacznym stopniu jego zdolności do pracy, a co za tym idzie, nie czyniły go niezdolnym do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej. Zatem nie zachodzi podstawa prawna z art. 57 ust. 1 ustawy emerytalnej do przyznania skarżącemu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wobec powyższego, uznając apelację Z. K. za bezzasadną, na mocy art. 385 k.p.c., Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku. SSA Aleksandra Urban SSA Lucyna Ramlo SSO del. Maria Ołtarzewska