Za wymienione przestępstwo Sąd wymierzył mu karę grzywny, orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz zobowiązał do uiszczenia świadczenia pieniężnego na cel społeczny a także orzekł o podaniu wyroku do publicznej wiadomości. Następnie Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 17.01.2007r. sygn. akt X K 1223/06 uznał A. G.
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, za które wymierzył mu karę czterech miesięcy pozbawienia wolności, orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i niemechanicznych na okres 5 lat, zobowiązał go do uiszczenia świadczenia pieniężnego na cel społeczny a także orzekł o podaniu wyroku do publicznej wiadomości. A. G.
z art. 11 § 2 kk wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 29.06.2011r. sygn. akt II K 295/
Na podstawie ww. przepisu odpowiedzialności karnej podlega osoba, która prowadziła pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego jeżeli uprzednio była prawomocnie skazana za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 kk lub art. 355 § 2 kk popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuściła się czynu określonego w art.
kk w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Przez prowadzenie pojazdu należy rozumieć wprawienie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie w sposób zgodny z konstrukcją pojazdu. Pojazdem mechanicznym jest każdy pojazd wprawiany w ruch za pomocą własnego silnika. Przestępstwo określone w art.
kk może być popełnione wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów (drogi publiczne, osiedlowe, tereny budowlane, lotniska itp.). Do wypełnienia znamion tego czynu wystarczające jest zatem prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego w jakiejkolwiek strefie ruchu, to jest w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Pojęcie stanu nietrzeźwości należy rozumieć zgodnie z brzmieniem art. 115 § 16 kk tj. przez sytuację gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość, lub też zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Strona podmiotowa tego przestępstwa oparta jest na umyślności. Może ono zostać popełnione w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. Jak w przypadku każdego przestępstwa umyślnego dla bytu odpowiedzialności karnej niezbędne jest występowanie po stronie sprawcy świadomości realizacji wszystkich znamion, a zatem świadomości znajdowania się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż w chwili orzekania przez Sąd w przedmiocie odpowiedzialności karnej A. G.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że w dniu 29.06.2015r. oskarżony prowadził pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości. Z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego wynika, że oskarżony poruszał się po drodze publicznej – tj. ul. (...) w R. oraz kierował pojazdem mechanicznym – samochodem marki V. (...) o nr rej. (...). Natomiast wyniki przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego przeprowadzone bezpośrednio po przybyciu na miejsce zdarzenia funkcjonariusza Policji wykazały, że jego stężenie przekroczyło granice określone w art. 115 § 16 kk. Jednocześnie opisane powyżej zachowanie miało miejsce w czasie, gdy oskarżonego obowiązywał środek karny w postaci 10 - letniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczony wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 29 czerwca 2011r. sygn. akt II K 295/11. Oprócz tego oskarżony dopuścił się kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości będąc uprzednio trzykrotnie prawomocnie skazanym za takie przestępstwa wyrokami Sądu Rejonowego w R.z dnia 16 sierpnia 2006r. sygn. akt X K 328/06, z dnia 17 stycznia 2007r. sygn. akt X K 1223/06 oraz z dnia 29 czerwca 2011r. sygn. akt II K 295/11. Popełnienia czynu zabronionego A. G.
Wysokość kary wymierzonej oskarżonemu nie przekracza stopnia jego winy oraz mieści się w granicach przewidzianych przez ustawę. Sąd określając wysokość kary wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. Sąd uwzględnił również przy wymiarze kary fakt, iż oskarżony był już wielokrotnie karany. Zdaniem sądu wymierzona kara spełni cele wychowawcze i spowoduje, iż w przyszłości oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego. Sąd uznał również, że orzeczona kara jest odpowiednia dla wzbudzenia w oskarżonym krytycznej oceny popełnionego czynu. Ponadto wymierzona kara osiągnie właściwe dla niej cele w zakresie prewencji generalnej poprzez właściwe kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa oraz wskazanie na negatywne konsekwencje wynikające z braku poszanowania prawa. W ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki pozwalające na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności na okres próby. Wynika to z faktu, iż dotychczas wymierzane oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, w tym za przestępstwo z art.
W związku z powyższym orzeczenie kary pozbawienia wolności z zastosowaniem ww. instytucji nie byłoby wystarczające do osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary o charakterze prewencyjnym. W wymienionych okolicznościach wyrażona przez oskarżonego skrucha nie jest wystarczająca do przyjęcia, że w stosunku do jego osoby zachodzi pozytywna prognoza kryminoligczna. Z racji tego, że A. G.
42 § 3 kk był zobowiązany do orzeczenia wobec niego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W przedmiotowej sprawie nie ujawniono bowiem okoliczności, które wskazywałyby, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami pozwalający na nieorzekanie opisanego powyżej środka karnego. Wobec tego, że A. G.
49 § 2 kk, w brzmieniu obowiązującym do 01.07.2015r., był zobligowany do orzeczenia w stosunku do niego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 10 000 złotych. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 230 zł uznając, iż jest on w stanie ponieść ich ciężar, za czym przemawiają jego możliwości zarobkowe, wysokość osiąganych dochodów oraz sytuacja majątkowa i rodzinna. Z: Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: - oskarżonemu A. G. R. dnia 3.02.2016r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.