I ACa 231/13

Sygn. akt I ACa 231/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Janusz Kaspryszyn Sędziowie: SSA Beata Wolfke - Kobzar (spr.) SSA Adam Jewgraf Protokolant: Justyna Łupkowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. w W. przeciwko J. C. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt VI GC 290/12

1. zamienia zaskarżony wyrok w punkcie IV w ten sposób, że zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego 2.894 zł tytułem zawrotu kosztów postępowania;
2. oddala dalej idącą apelację. UZASADNIENIE ORZECZENIA Z PKT 1 WYROKU Wyrokiem z 23.11.2012 r. Sąd Okręgowy uchylił wydany pod sygn. VI GNc 364/12 nakaz zapłaty z 26.09.2012 r.; umorzył postępowanie co do należności głównej w kwocie 115.759,99 zł i zasądził od pozwanego na rzecz powodowej Spółki liczone za zamknięte okresy odsetki ustawowe od tej należności oraz od 100.000 zł (pkt II). Nadto w pkt IV wyroku Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda 5.064 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Pozwany zaskarżył wyrok w pkt II i IV. Uzasadniając zaskarżenie orzeczenia o kosztach postępowania i wnosząc o jego zmianę przez zasądzenie kosztów od powódki na jego rzecz, pozwany zarzucił, że powódka w istocie przegrała sprawę, skoro cofnęła pozew co do należności głównej, a w rozliczeniu kosztów liczy się wynik sprawy. Sąd Apelacyjny zważył: Obciążenie pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez powódkę Sąd Okręgowy motywował zapłatą należności głównej w toku sporu, przez potrącenie, które stosownie do postanowienia umownego mogło nastąpić dopiero 8.10.2012 r. Sąd Apelacyjny tej argumentacji nie podziela. Należy zgodzić się z pozwanym, że co do zasady cofnięcie pozwu jest tożsame z przegraną sprawy przez powoda. Nieobojętnym jest jednak – co podkreśla powodowa Spółka – że cofnięcie pozwu w zakresie należności głównej było następstwem jej zaspokojenia w toku postępowania, co w orzecznictwie uznaje się – zresztą słusznie – za równoznaczne z przegraną pozwanego, ale tylko wówczas – czego powódka już nie zauważa – gdy powództwo o zaspokojone już roszczenie nie jest podtrzymywane i nie generuje kolejnych, zbędnych kosztów postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd Apelacyjny uznał za uzasadnione i podlegające zwrotowi: - przez pozwanego – poniesioną przez powódkę opłatę od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego, - przez powódkę − poniesioną przez pozwanego opłatę od zarzutów oraz koszty zastępstwa procesowego. Po wniesieniu pozwu i poniesieniu związanych z tym kosztów, lecz przed wydaniem nakazu, powodowa Spółka zaakceptowała kompensatę wzajemnych wierzytelności, co należy odczytywać jako odstępstwo od umownego trzydziestodniowego terminu płatności należności pozwanego. Mało tego, wskazywana przez powódkę i Sąd Okręgowy możliwa data kompensaty (8.10.2012 r.) nastąpiła przed wniesieniem zarzutów od nakazu (nb. Sąd Okręgowy orzekł ostatecznie wbrew swoim ustaleniom faktycznym). W tych okolicznościach nie może być powódka premiowana za opieszałość w cofnięciu pozwu w zakresie należności głównej, której dalsze dochodzenie zmusiło pozwanego do zaskarżenia nakazu w całości i poniesienia opłaty od zarzutów oraz kosztów profesjonalnej obrony. Rozliczenie kosztów winno spełniać założenie, iż zwrotowi na rzecz przeciwnika procesowego podlegają koszty celowe, tj. przez niego niezawinione a konieczne dla dochodzenia lub obrony jego praw. Realizując to założenie Sąd Apelacyjny rozliczył strony na podstawie art. 100 kpc i w częściowym uwzględnieniu apelacji pozwanego zmienił wyrok w pkt IV przez zasądzenie na jego rzecz od powoda różnicy między kosztami stron (7.941 zł – 5.047 zł). MR-K