4 § 1 kk – grzywny 80 stawek dziennych po 10 złotych każda; zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat; świadczenia pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 zł; ⚫ za czyn II, to jest z art. 223 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – 1 rok pozbawienia wolności i grzywny 60 stawek dziennych po 10 złotych każda; ⚫ za czyn III, to jest z art. 160 § 1 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 60 stawek dziennych po 10 złotych każda; ⚫ jako kary łącznej - 1 rok i 3 miesiące pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat i grzywny 100 stawek dziennych po 10 złotych każda; bez obciążania kosztami postępowania. (k. 135 v) Na posiedzeniu w dniu 05.10.2015 r. obrońca zawnioskowała, oskarżony się przyłączył, a prokurator zaakceptował następujące korekty, a mianowicie: ⚫ za czyn I, to jest z art.
4 § 1 kk – grzywny 100 stawek dziennych po 10 złotych każda; zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat; świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 zł; ⚫ za czyn II, to jest z art. 223 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – 1 rok pozbawienia wolności; ⚫ za czyn III, to jest z art. 160 § 1 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – 6 miesięcy pozbawienia wolności; jako kary łącznej (odnośnie skazań jednostkowych za czyny II i III) - 1 rok i 3 miesiące pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat; bez obciążania kosztami postępowania. (k. 150) Powyższa korekta była „wymuszona” względami formalnymi, bowiem za czyn II i III grzywna nie mogła być wymierzona z podstawy art. 33 § 2 kk, co najwyżej z podstawy art. 71 § 1 kk, z zatem niewłaściwe było wnioskowanie o jej wymiarze przy karach jednostkowych, co najwyżej przy karze łącznej, stąd w tym zakresie konieczna była korekta, z tym że – skoro grzywna co do skazań za czyny II i III mogła zostać wymierzona wyłącznie z podstawy ary 71 § 1 kk, to niemożliwe było jej połączenie z grzywną samoistną za czyn I, z tej przyczyny obrońca zawnioskowała stosowne korekty w tym zakresie (wyżej opisane), a prokurator (obecny na posiedzeniu) korekty jako rozsądne zaakceptował (zwłaszcza, że w finalnym efekcie takiej korekty oskarżony „otrzymywał” identyczną, jak we wniosku przed korektą, karę i środki karne, z tym że ogół reakcji karnej w wersji zaproponowanej przez prokuraturę we wniosku (w trybie art. 335 § 1 kpk) nie nadawał się do uwzględnienia z powodów, o których była już wyżej mowa). Pokrzywdzeni byli zawiadomieni o terminie posiedzenia (oraz doręczono im odpisy wniosków prokuratury), nie stawili się, wobec czego sąd nie stwierdził od tej strony przeszkód do zaakceptowania korekt uzgodnionych przez obecne strony, zwłaszcza, że korekty nie dotyczyły one ani bezpośrednio, ani nawet pośrednio osób pokrzywdzonych (które zresztą nie przejawiły zainteresowania - bo nie musiały -sprawą niniejszą), a w związku z tym przeszkód do wyrokowania. Reasumując, sąd wymierzył M. B. karę (i środki karne): ⚫ za czyn I, na podstawie art.
4 § 1 kk grzywny 100 stawek dziennych po 10 złotych każda; w oparciu o art. 42 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk - zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat; w oparciu o art. 63 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk – sąd zaliczył na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od 29.05.2015 r.; w oparciu o art. 49 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk – sąd orzekł świadczenie pieniężne na cel społeczny i zobowiązał oskarżonego do zapłaty kwoty 5.000 zł na rzecz FPP i PP; w oparciu o art. 63 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk – sąd zaliczył na poczet orzeczonej grzywny okres tymczasowego aresztowania w ilości 50 dni i uznał w związku z tym grzywnę za wykonaną w całości; ⚫ za czyn II, na podstawie art. 223 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności; ⚫ za czyn III, na podstawie art. 160 § 1 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; jako karę łączną pozbawienia wolności (odnośnie skazań jednostkowych za czyny II i III) sąd wymierzył M. B. – w oparciu o art. 85 kk, art. 86 § 1 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, 1 rok i 3 miesiące pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby lat 4, a to w oparciu o art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk. Sąd zastosował kodeks karny w wersji obowiązującej przed 01.07.2015 r., jako korzystniejszy dla oskarżonego, z tym, że w odniesieniu do czynu I w wersji już zmienionej ustawą z dnia 17.04.2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, która już obowiązywała w dniu 29.05.2015 r., czyli w dniu popełnienia czynu I, ale i tak jest korzystniejsza dla oskarżonego niż kodeks karny w wersji obowiązującej po 01.07.2015 r. (na przykład jak chodzi o możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i obwarowania z tym związane), dlatego poprzez art. 4 § 1 kk sąd zastosował wobec oskarżonego przepisy, jakie obowiązywały w chwili popełnienia każdego z czynów (co do czynu I – w wersji określonej ustawą z dnia 17.04.2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie miesiąc po jej ogłoszeniu; zaś co do czynów II i III – w wersji obowiązującej do 30.06.2015 r.). Wobec tego sąd i do kary łącznej i do warunkowego zawieszenia zastosował kodeks karny w wersji obowiązującej do 30.06.2015 r. jako ewidentnie korzystniejszy dla oskarżonego. Akceptując uzgodniony przez obronę i oskarżonego (z jednej strony), a prokuratora (z drugiej strony) wymiar kar jednostkowych, środków karnych, a następnie kary łącznej i okresu zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, sąd miał na względzie uzgodnienia wyżej wymienionych na tym polu oraz fakt, że poczucie sprawiedliwości nie sprzeciwiało się w sposób oczywisty i zdecydowany zaakceptowaniu uzgodnień i propozycji stron w tym zakresie. Mając powyższe na względzie sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach sąd orzekł, stosując zasadę sprawiedliwości, o czym zresztą strony – przed wyrokowaniem uprzedził – mianowicie, wydatki ponosi oskarżony, jako, że są to realne rachunki, które Skarb Państwa już uregulował i tylko jest kwestia czy zwróci to oskarżony, czy poniosą podatnicy. Oskarżony wprawdzie ma rodzinę, ale jest zdrowy, zdolny do pracy, zatem brak powodów, by podatnicy regulowali jego rachunki, dlatego w oparciu o art. 627 kpk sąd obciążył oskarżonego wydatkami. Natomiast sąd zwolnił oskarżonego z opłaty, właśnie z powodu jego obciążeń rodzinnych, stosownie do treści art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 624 kpk, bowiem taka jest różnica pomiędzy wydatkami, a opłatą, że – w przypadku zwolnienia z opłaty – że opłatę sąd nie obciąża Skarbu Państwa, czyli podatników.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.