Sygn. akt IV P 231/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2015r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Renata Da

§ 3

pkt 1 obowiązującego „Regulaminu udzielania poręczeń”, strona pozwana podała, że z analizy dokumentacji poręczeniowej znajdującej się w posiadaniu (...)wynika, iż w 23 przypadkach udzielono poręczenia za zobowiązania przedsiębiorców mających siedzibę i wykonujących działalność gospodarczą poza województwem (...); że nawet gdyby Rada Nadzorcza wyraziła zgodę na udzielanie poręczeń przedsiębiorcom spoza województwa (...), to taka zgoda wymagałaby zmiany regulaminu udzielania poręczeń; że powyższa zmiana regulaminu nigdy nie nastąpiła oraz że ma to o tyle istotne znaczenie, iż Regulamin udzielania poręczeń stanowił załącznik do umów w ramach realizacji projektów (...), a co za tym idzie, prawidłowość wykonywania powyższych projektów miała być oceniana przez Instytucję Finansującą nie w oparciu o protokoły z zebrań Rady Nadzorczej, ale oparciu o tenże Regulamin. Dalej strona pozwana wskazała na kolejną przyczynę tj. udzielenie poręczenia przedsiębiorcom, co do których już na etapie weryfikacji wniosków i dokumentów przedkładanych do udzielenia poręczenia można było uznać, iż nie będą oni w stanie spłacać ciążących na nich zobowiązań finansowych. Na uzasadnienie tej przyczyny, przytoczyła treść § 3 pkt 2 „Regulaminu udzielania poręczeń” z którego wynika, iż z ubiegania się o poręczenie wyłączeni są przedsiębiorcy, będący w trudnej sytuacji, w rozumieniu przepisów Wytycznych Wspólnoty, dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244/02 z 01.10.2004 r.) oraz stanowisko Komisji, określające kiedy przedsiębiorstwo jest zagrożone. Powołując się na te definicje podkreśliła, że pewne symptomy takie, jak np. rosnący dług lub też brak możliwości spłaty ciążących na danym przedsiębiorstwie zobowiązań w przewidzianym terminie, kwalifikuje danego przedsiębiorcę, jako podmiot znajdujący się w trudnej sytuacji, co automatycznie dyskwalifikuje go jako potencjalnego beneficjenta; że analiza dokumentacji w zakresie udzielonych poręczeń wykazała, iż w co najmniej ośmiu przypadkach spółka udzieliła poręczenia przedsiębiorcom, pomimo tego, że na etapie udzielania poręczenia dokumenty przedkładane przez beneficjentów wskazywały bezsprzecznie, iż nie są oni w stanie spłacać ciążących na nich zobowiązań finansowych oraz że takie działanie i brak należytych zabezpieczeń udzielanych poręczeń, doprowadziło do braku możliwości odzyskania od beneficjentów wypłaconych instytucjom finansującym poręczeń. W zakresie ostatniej przyczyny tj. braku należytego nadzoru nad realizowaniem czynności związanych z udzielaniem poręczeń przez zaniechanie wizytacji w siedzibie beneficjenta, pozwana podniosła, że na przestrzeni przeszło dziesięcioletniej działalności spółki do dnia 15 lipca 2014 r. w ani jednym przypadku (...) nie przeprowadził obowiązkowej wizytacji w siedzibie beneficjenta. Podsumowując strona pozwana podkreśliła, że rozwiązanie umowy o pracę z powodem zostało dokonane zgodnie z prawem i jest w pełni uzasadnione; że wskazane w oświadczeniu z dnia 16 kwietnia 2015 r. przyczyny uzasadniające to rozwiązanie są konkretne i prawdziwe oraz że w jej ocenie powód dopuścił się ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych wskazanych w art. 100 § 2 pkt 4 kp, a to braku dbałości o dobro zakładu pracy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W sierpniu 2004 roku powód W. M.

§ 3pkt 1).

Na posiedzeniu w dniu 26 września 2007 r. członkowie Rady Nadzorczej wyrazili zgodę aby (...) udzielał poręczeń także przedsiębiorcom spoza województwa (...) jeżeli ubiegający się o udzielenie poręczenia złoży oświadczenie, że kredyt zamierza wykorzystać na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie województwa (...). W związku z tym pozwany (...) udzielał poręczeń za zobowiązania przedsiębiorców mających siedzibę i wykonujących działalność gospodarczą poza województwem (...), którzy złożyli w.w oświadczenia. W myśl § 3 pkt 2 „Regulaminu udzielania poręczeń” z ubiegania się o poręczenie wyłączeni są przedsiębiorcy będący w trudnej sytuacji, w rozumieniu przepisów Wytycznych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244/02 z 01.10.2004 r.). W rzeczywistości działalność pozwanego (...) polegała na tym, że poręczał on kredyty udzielane przez bank komercyjny, z którym miał podpisaną umowę o współpracy. W pierwszej kolejności ocena zdolności kredytowej przedsiębiorcy była dokonywana przez bank udzielający kredytu. Dopiero jeśli ten bank stwierdził, że przedsiębiorca posiada zdolność do obsługi zobowiązania, to (...) dokonywał samodzielnej oceny tego przedsiębiorcy pod kątem jego zdolności poręczeniowej. Fundusze poręczeniowe udzielają poręczeń dla przedsiębiorców posiadających zdolność do obsługi zobowiązania ale nie posiadających wystarczających zabezpieczeń lub mających za krótką historię działalności. Takim przedsiębiorcom banki nie mogą udzielić kredytu, gdyż złamałyby prawo bankowe i własne regulacje wewnętrzne. Aby takie przedsiębiorstwa mogły otrzymać kredyty konieczne jest dodatkowe zabezpieczenie kredytów, w postaci ich poręczenia na przykład przez fundusz poręczeniowy. Oceną zdolności przedsiębiorcy starającego się o poręczenie w pozwanej spółce, zajmowała się sama spółka. Pozwany (...) korzystał z przygotowanego rozwiązania informatycznego w postaci matrycy do oceny standingu finansowego przedsiębiorców ubiegających się o poręczenie. Zasadniczo matryce scoringowe funduszy poręczeniowych pozwalają na stosowanie zindywidualizowanego podejścia i łagodniejszych kryteriów przy ocenie zdolności poręczeniowej w stosunku do oceny zdolności kredytowej. Przy ocenie zdolności poręczeniowej jest stosowane zupełnie inne podejście metodologiczne niż przy ocenie zdolności kredytowej, w związku z czym taka ocena powinna być dokonywana za każdym razem przez (...). (...) posługiwał się w pełni zautomatyzowaną matrycą scoringową, w której na bazie otrzymanych dokumentów ekonomiczno-finansowych przedsiębiorcy była dokonywana ocena jego zdolności poręczeniowej. Po wprowadzeniu danych do tej matrycy, przedsiębiorca otrzymywał klasę zdolności poręczeniowej do obsługi zobowiązania i w zależności od klasy była określona możliwość poręczenia. Wynik przeprowadzonej analizy zdolności poręczeniowej przedsiębiorcy nie dawał możliwości subiektywnego wyboru, gdyż wskazywał konkretną klasę, w zależności od której była podejmowana decyzja o udzieleniu poręczenia. W ramach przeprowadzanej analizy, przedsiębiorcy była przypisywana niewielka ilość punktów przez osobę, która dokonywała jego subiektywnej oceny. Matryca scoringowa przyznawała przedsiębiorcy określoną ilość punktów w poszczególnych kategoriach, zaś analityk mógł jeszcze dodać mu kilka punktów, opisując z jakiego tytułu to czyni. Były to tzw. punkty miękkie. jednakże głównym czynnikiem wpływającym na decyzję w przedmiocie udzielenia poręczenia była matryca scoringowa i nie było możliwe udzielenie poręczenia wbrew wynikom scoringu. Współczynnik szkodowości generowany przez pozwany (...), liczony jako wartość wypłaconych poręczeń do wartości udzielonych poręczeń, plasował pozwany (...) w połowie 21 funduszy, w których (...) posiadał udziały kapitałowe. Generalnie wszystkie fundusze, w których (...) ma udziały, posiadają bardzo niski współczynnik wypłacanych poręczeń w porównaniu do analogicznego współczynnika dla sektora bankowego. ( dowód : Regulamin udzielania poręczeń k. 48 – 54, zeznania świadka M. G. k. 298 - 300) Zgodnie z zapisem zawartym w „Regulaminie udzielania poręczeń”, elementem oceny wniosku o poręczenie była wizytacja w siedzibie lub na miejscu prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę. Celem wizytacji była weryfikacja danych zawartych we wniosku, przy czym decyzję o wizytacji podejmował Zarząd Spółki, zaś samą wizytację przeprowadzał pracownik (...) lub upoważniony przedstawiciel (...)(§ 8 pkt 5). Faktycznie decyzja w przedmiocie odbycia wizytacji w siedzibie beneficjenta przed udzieleniem poręczenia należała do Prezesa Zarządu. Odbycie takiej wizytacji nie było więc obligatoryjne. W okresie dziesięcioletniej działalności pozwanego (...) do dnia 15 lipca 2014 r. nie została przeprowadzona ani jedna wizytacja w siedzibie przedsiębiorcy. ( dowód : Regulamin udzielania poręczeń k. 48 - 54, zeznania świadka M. G. k. 298 - 300) W pozwanej spółce wielokrotnie były przeprowadzane kontrole przez Urząd Kontroli Skarbowej w R., Bank (...) oraz Urząd Marszałkowski (...). W czasie kontroli, przeprowadzonych w dniach 27.03.2014 r. - 02.04.2014 r. oraz w dniach 19.05.2014 r. – 04.06.2014 r. stwierdzono, iż (...) posiada zawarte umowy o współpracy w zakresie poręczania zobowiązań przedsiębiorców również z firmami leasingowymi, podkreślając, że Instytucja Zarządzająca nie wyraziła dotychczas zgody na udzielanie poręczeń funduszom leasingowym, a pomimo tego beneficjent zawarł umowy o taką współpracę a także że udzielanie poręczeń instytucjom innym niż banki jest sprzeczne z zasadami Regulaminu udzielania poręczeń w ramach Regionalnego F. P. prowadzonego przez (...). Protokoły z tych kontroli zostały przekazane jednostce kontrolowanej, a ich odbiór w dniu 01.08.2014 r. potwierdził Prezes Zarządu G. W.. ( dowód: książka kontroli przeprowadzonych w pozwanej spółce k. 241 – 254, protokoły kontroli przeprowadzone w pozwanej spółce przez Urząd Kontroli Skarbowej oraz Urząd Marszałkowski (...) wraz z informacjami pokontrolnymi k. 154 – 239, 255 – 275) W dniu 15 lipca 2014 roku Rada Nadzorcza pozwanej spółki odwołała powoda z funkcji Prezesa Zarządu. Z tym samym dniem, na stanowisko Prezesa Zarządu(...) Sp. z o. o. w R. został powołany G. W., który już na wstępie swojej kadencji rozpoczął analizę sytuacji finansowej (...). Przedmiotowa analiza zakończyła się sporządzeniem w październiku 2014r. Bilansu Otwarcia na dzień 15 lipca 2014 r. W bilansie tym wskazano min. że podstawą działalności spółki jest udzielanie poręczeń zobowiązań kredytowych, leasingowych i pożyczkowych dla podmiotów prowadzących działalność na terenie (...); że są one udzielane w oparciu o Regulamin udzielania poręczeń pożyczek i kredytów z dnia 15 marca 2005 r. oraz Regulamin współpracy pomiędzy Firmą leasingową a spółką; że na przestrzeni dziesięciu lat działalności (...) udzielono 1.524 sztuk poręczeń na łączną kwotę 248 177 699,82 zł co w zestawieniu z wypłaconymi poręczeniami w ilości 88 sztuk na łączną kwotę 10 112 045,07 zł jawi się jako obraz braku racjonalnego zarządzania ryzykiem działalności poręczeniowej; że przykładem nieprawidłowego szacowania ryzyka poręczeniowego jest przypadek udzielonych i wypłaconych poręczeń najpierw na indywidualną działalność gospodarczą a po wypłacie poręczenia na założone spółki z o.o., w których dominującą pozycję w obszarze właścicielskim i zarządczym stanowi osoba , której pierwotnie (...) wypłacił poręczenie na indywidualną działalność gospodarczą; że istnieją zobowiązania poręczeniowe zagrożone wypłatą na kwotę 5 993 856,20 zł (stan na dzień 15.07.2015r.); że w obydwu projektach, realizowanych w ramach (...) 2007 – 2013 pojawiało się wiele nieprawidłowości wykazanych w protokołach instytucji kontrolujących prawidłowość ich realizacji; że podstawowym kosztem niekwalifikowalnym stały się wynagrodzenia, które kwestionuje Instytucja Zarządzająca; że kwestionowanymi kosztami w ramach projektów był brak prawidłowych oznaczeń materiałów reklamowych niezgodnych z regulaminem; że brak było prawidłowo i terminowo składanych sprawozdań kwartalnych oraz że łączne wydatki niekwalifikowalne zakwestionowane przez Instytucję Zarządzającą, zwrócone na rachunki projektowe do dnia 26.09.2014 r. to kwota 512.048,80 zł z czego 102.557,00 zł to odsetki, a kapitał zwrócony na rachunki projektowe to kwota 409.491,80 zł. W podsumowaniu Bilansu Otwarcia wskazano, że na przestrzeni lat swojej działalności spółka prowadziła nieadekwatną akcję poręczeniową w stosunku do posiadanych kapitałów przy zbyt liberalnym podejściu do oceny ryzyka, na co wskazuje ponad 10 milionów zł udzielonych poręczeń oraz że dodatkowym czynnikiem negatywnie wpływającym na ocenę działalności (...) są zaniedbania, zaniechania i nieprawidłowości, jakie ujawniły liczne kontrole podczas weryfikacji dwóch zrealizowanych projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego (...), co doprowadziło do strat na kwotę 512 048,80 zł. W dniu 15.10.2014 r. odbyła się konferencja prasowa Marszałka Województwa (...), w której uczestniczył Prezes Zarządu pozwanego (...) G. W.. Już w czasie tej konferencji podnosił on zarzuty wobec powoda, sprowadzające się się do złego zarządzania spółką i niekorzystnego rozliczania projektów (...), powodującego straty a także do zawierania niekorzystnych umów . W okresie od 10 lutego 2015r. do 30 marca 2015 r. w pozwanej spółce przeprowadzano audyt prawny. Umowę o przeprowadzenie tego audytu pozwany (...) zawarł z Kancelarią (...) w dniu 9.02.2015r. Raport z tego audytu został przekazany pozwanej spółce w dniu 01 kwietnia 2015 r. Przedmiotowy raport nie został złożony do akt niniejszej sprawy, stąd nie wiadomo jaka była jego treść i jakie zawierał ustalenia.. ( dowód : bilans i raport otwarcia na dzień 15 lipca 2014 r. z października 2014 roku k. 40 - 45, materiały z konferencji prasowej Marszałka Województwa (...) i Prezesa Zarządu pozwanej spółki z 15 października 2014r., protokół przekazania raportu z audytu prawnego z dnia 1 kwietnia 2015r. k. 39) Pismem z dnia 16 kwietnia 2015 roku, pozwany pracodawca złożył powodowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Jako przyczynę tego rozwiązania wskazał ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, polegające na braku dbałości o dobro zakładu pracy poprzez: a) nieprawidłowe zarządzenie projektami: (...) nr umowy (...), (...) nr umowy: (...) realizowanymi przez pracodawcę, co doprowadziło do powstania po stronie pracodawcy straty finansowej i konieczności dokonania zwrotu następujących należności w wysokości wyliczonej na dzień 30 marca 2015 r.: - (...) – należność główna 386.103,22 zł wraz z odsetkami podatkowymi w kwocie 123.957,00 zł, - (...) należność główna 86.048,01 zł wraz z odsetkami podatkowymi w wysokości 5.718,00 zł, a nadto wydatkowanie środków pochodzących z powyższych projektów niezgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej oraz Podręcznikiem kwalifikowania wydatków w ramach (...) na lata 2007 – 2013, co doprowadziło do braku możliwości rozliczenia wykonanych w ramach projektu materiałów reklamowych i promocyjnych związanych z ww. programami, b) udzielanie poręczeń leasingów przy jednoczesnym nieuczynieniu zadość zobowiązaniu wprowadzenia w życie „Regulaminu współpracy pomiędzy firmą leasingową a (...) Sp. z o.o. w zakresie udzielania poręczeń indywidualnych” na skutek niezrealizowania warunków ustanowionych przez Bank (...) w piśmie z dnia 05 września 2012 r., znak (...), co doprowadziło do podejmowania działań sprzecznych z obowiązującym „Regulaminem udzielania poręczeń”, c) udzielenie 23 poręczeń na rzecz podmiotów mających siedzibę lub prowadzących działalność gospodarczą poza województwem (...), co było niezgodne z §

§ 3

pkt 1 obowiązującego „Regulaminu udzielania poręczeń”,

1. d)udzielenie, w co najmniej 8 wykazanych przypadkach poręczenia przedsiębiorcom, co do których już na etapie weryfikacji wniosków i dokumentów przedkładanych do udzielenia poręczenia można było uznać, iż nie będą oni w stanie spłacać ciążących na nich zobowiązań finansowych. Zachowanie to doprowadziło do naruszenia § 3 pkt 2 „Regulaminu udzielenia poręczeń” oraz powstania po stronie pracodawcy szkody,
2. e)brak należytego nadzoru nad realizowaniem przez pracowników czynności związanych z udzielaniem poręczeń poprzez nie dokonywanie wizytacji w siedzibie beneficjenta przed udzieleniem poręczenia, co stoi w sprzeczności z § 8 pkt 5 „Regulaminu udzielania poręczeń”. Powód odebrał w.w. oświadczenie w 17 kwietnia 2015 r. Z tym też dniem stosunek pracy, łączący strony uległ rozwiązaniu. ( dowód: rozwiązanie umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia z dnia 16.04.2015r. k. 13-14 ) Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie wyżej powołanych dowodów z dokumentów oraz na podstawie dowodu z zeznań świadka M. G.. Sąd uznał za wiarygodne w całości dowody z dokumentów albowiem ich treść i autentyczność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony w toku postępowania. Za wiarygodne w całości sąd uznał również zeznania świadka M. G.. Były one bowiem logiczne, spójne, konsekwentne i nacechowane obiektywizmem. Brak było przy tym argumentów aby je zakwestionować choćby w części. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J. F. i A. K., albowiem kwestia braku akt osobowych powoda nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zresztą sam fakt pozostawania powoda w stosunku pracy z pozwanym (...), okres jego zatrudnienia oraz termin i sposób rozwiązania stosunku pracy były niesporne pomiędzy stronami a ponadto zostały potwierdzone umową o pracę, świadectwem pracy oraz oświadczeniem w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę. Z tych samych przyczyn Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, zgłoszony na okoliczność przetrzymywania akt powoda odrębnie od akt osobowych pozostałych pracowników, braku akt osobowych powoda w siedzibie spółki oraz zarządzenia ich odtworzenia a także na okoliczność uznania za niekwalifikowalne wydatków poniesionych przez pozwaną, związanych z projektem i przyczyn braku uznania tych kosztów. Przesłuchanie stron na te dwie ostatnie okoliczności, w ocenie Sądu, było zbędne albowiem nie były one kwestionowane przez powoda, były potwierdzone dowodami z dokumentów a ponadto nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w punktach 7, 9 i 10 pisma procesowego strony pozwanej z dnia 9 lipca 2015r. (k. 306-307) albowiem okoliczności na udowodnienie, których dowody te zostały zawnioskowane nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy gdyż nie były wskazane w oświadczeniu pracodawcy z dnia 16.04.2015r. jako przyczyny rozwiązania umowy o pracę. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1 kp pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. W myśl art. 52 § 2 kp rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Celem tego przepisu jest ochrona pracownika przed zbyt długim okresem niepewności co do dalszego trwania stosunku pracy. Termin 1-miesięczny, o którym mowa w w.w. przepisie, ma charakter prekluzyjny i nie może być przekroczony. Konsekwencją jego niezachowania jest brak możliwości rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy bez wypowiedzenia. Przekroczenie terminu nie daje podstaw do żądania jego przedłużenia ani przywrócenia. Rozwiązanie stosunku pracy dokonane po upływie terminu 1-miesięcznego uznać należy za naruszające prawo, co uzasadnia roszczenie pracownika o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie zgodnie z art. 56 § 1 kp. Odnosi się to również do sytuacji nieznacznego przekroczenia terminu. W kwestii rozpoczęcia biegu terminu z art. 52 § 2 kp orzecznictwo sądowe jest jednolite. I tak w wyroku z dnia 21 października 1999 r., I PKN 318/99, (OSNAPiUS 2001/5/155), Sąd Najwyższy przyjął, że o "uzyskaniu przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy" można mówić dopiero, gdy różnego rodzaju informacje docierające do pracodawcy są na tyle sprawdzone (wiarygodne), że uzasadnione jest jego przekonanie o nagannym zachowaniu się pracownika i to w stopniu usprawiedliwiającym sięgnięcie do rozwiązania niezwłocznego. W uzasadnieniu do wyroku z dnia 7 listopada 2913 r., II PK 169/13, Sąd Najwyższy stwierdził, że miesięczny termin z art. 52 § 2 k.p. nie jest przeznaczony dla ustalania (prowadzenia postępowania wyjaśniającego) przez pracodawcę, czy pracownik dopuścił się określonego czynu oraz jaki jest stopień jego naganności, lecz ma służyć zastanowieniu się i podjęciu decyzji przez pracodawcę, który wie, że określony czyn został popełniony oraz jakie są towarzyszące mu okoliczności. Według art. 52 § 2 k.p. pracodawca ma bowiem uzyskać wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy, a nie o okolicznościach, które być może takie rozwiązanie uzasadniają, ale wymagają jeszcze sprawdzenia. W szczególności dla zastosowania art. 52 § 2 k.p. nie wystarczy, by pracodawca dowiedział się, iż pracownik popełnił czyn naganny, lecz, po pierwsze, wiadomość ta musi być w dostatecznym stopniu wiarygodna i po drugie, musi polegać na uzyskaniu informacji świadczących nie tylko o tym, że czyn pracownika stanowi naruszenie obowiązków, lecz że ponadto ma cechy pozwalające zakwalifikować go - w przypadku stosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. - jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Innymi słowy, wiedza o tym, iż miało miejsce jakieś zdarzenie (...) nie powoduje jeszcze rozpoczęcia biegu terminu z art. 52 § 2 k.p., gdyż przed podjęciem decyzji o rozwiązaniu niezwłocznym, pracodawca musi mieć wystarczające informacje do zakwalifikowania czynu pracownika zgodnie z wymaganiami art. 52 § 1 k.p. (...), a nie informacje cząstkowe. Nie mając tych informacji pracodawca naraża się na to, że zwolnienie z pracy pracownika może okazać się wadliwe (pochopne), co nie leży ani w jego interesie, ani też - w gruncie rzeczy - w interesie pracownika. Podkreślenia jednakże wymaga, że sprawdzenie okoliczności o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1 kp powinno nastąpić w ramach wewnętrznego postępowania wyjaśniającego, które należy wszcząć niezwłocznie a także sprawnie przeprowadzić. Obie te cechy zostały zaproponowane i przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyrok z dnia 26 marca 1998 r., sygn. I PKN 5/98 oraz z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. I PK 44/09). W tym miejscu należy wskazać na stan faktyczny sprawy I PK 44/09, w której Sąd Najwyższy wypowiedział swój pogląd na tle działań pracodawcy, polegających na ponawianiu postępowań kontrolnych. W tejże sprawie pracodawca przeprowadził jedną kontrolę, a następnie - po kilku miesiącach - kolejną, z niemal identycznymi wnioskami. Dopiero na podstawie wyników drugiego postępowania rozwiązał stosunek pracy z pracownikiem, który w odwołaniu twierdził, że uczyniono to z naruszeniem art. 52 § 2 k.p. Sąd Najwyższy na tle tej sprawy stwierdził, iż skoro okoliczności te były znane pracodawcy wcześniej, to ich ponowna "weryfikacja" nie może stanowić podstawy do rozwiązania stosunku pracy. Rzecz jasna uzyskanie przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 2 KP) następuje w momencie, w którym o zachowaniu pracownika dowiaduje się osoba lub organ zarządzający jednostką organizacyjną pracodawcy albo inna wyznaczona do tego osoba, uprawniona do rozwiązania umowy o pracę (art. 3 1 § 1 KP). Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów, Prezes Zarządu pozwanej spółki G. W., już w październiku 2014 r., dysponował wiedzą o licznych nieprawidłowościach w pracy powoda. Wówczas bowiem został sporządzony Bilansu Otwarcia na dzień 15 lipca 2014 r. w którym stwierdzono, że podstawą działalności spółki jest udzielanie poręczeń zobowiązań kredytowych, leasingowych i pożyczkowych dla podmiotów prowadzących działalność na terenie (...); że są one udzielane w oparciu o Regulamin udzielania poręczeń pożyczek i kredytów z dnia 15 marca 2005 r. oraz Regulamin współpracy pomiędzy Firmą leasingową a spółką; że na przestrzeni dziesięciu lat działalności (...) udzielono 1.524 sztuk poręczeń na łączną kwotę 248 177 699,82 zł co w zestawieniu z wypłaconymi poręczeniami w ilości 88 sztuk na łączną kwotę 10 112 045,07 zł jawi się jako obraz braku racjonalnego zarządzania ryzykiem działalności poręczeniowej; że przykładem nieprawidłowego szacowania ryzyka poręczeniowego jest przypadek udzielonych i wypłaconych poręczeń najpierw na indywidualną działalność gospodarczą a po wypłacie poręczenia na założone spółki z o.o., w których dominująca pozycje w obszarze właścicielskim i zarządczym stanowi osoba , której pierwotnie (...) pierwotnie wypłacił poręczenie na indywidualną działalność gospodarczą; że istnieją zobowiązania poręczeniowe zagrożone wypłatą na kwotę 5 993 856,20 zł (stan na dzień 15.07.2015r.); że w obydwu projektach, realizowanych w ramach (...) 2007 – 2013 pojawiało się wiele nieprawidłowości wykazanych w protokołach instytucji kontrolujących prawidłowość ich realizacji; że podstawowym kosztem niekwalifikowalnym stały się wynagrodzenia które kwestionuje instytucja zarządzająca; że kwestionowanymi kosztami w ramach projektów był brak prawidłowych oznaczeń materiałów reklamowych niezgodnych z regulaminem; że brak było prawidłowo i terminowo składanych sprawozdań kwartalnych oraz że łączne wydatki niekwalifikowalne zakwestionowane przez Instytucję Zarządzającą, zwrócone na rachunki projektowe do dnia 26.09.2014 r. to kwota 512.048,80 zł z czego 102.557,00 zł to odsetki, a kapitał zwrócony na rachunki projektowe to kwota 409.491,80 zł. W podsumowaniu Bilansu Otwarcia wskazano, że na przestrzeni lat swojej działalności spółka prowadziła nieadekwatną akcję poręczeniową w stosunku do posiadanych kapitałów przy zbyt liberalnym podejściu do oceny ryzyka, na co wskazuje ponad 10 milionów zł udzielonych poręczeń oraz że dodatkowym czynnikiem negatywnie wpływającym na ocenę działalności (...) są zaniedbania, zaniechania i nieprawidłowości, jakie ujawniły liczne kontrole podczas weryfikacji dwóch zrealizowanych projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego (...), co doprowadziło do strat na kwotę 512 048,80 zł. Zarzutów wobec powoda, odnoszących się do złego zarządzania spółką i nieprawidłowości w rozliczaniu projektów (...), dotyczyła także konferencja prasowa Marszałka Województwa (...) z dnia 15.10.2014 r., w której G. W. brał udział. A zatem najpóźniej w październiku 2014 r. pozwany pracodawca powinien był wszcząć postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie jakich uchybień w pracy dopuścił się powód oraz wszystkich okoliczności towarzyszących tym uchybieniom. Pozwoliłoby to zakwalifikować działania, zaniedbania i zaniechania powoda w tym ustalić na ile były one naganne oraz czy uzasadniały rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnego zwolnienia. Podkreślić trzeba, że pozwany dysponował wszelkimi dokumentami, pozwalającymi na przeprowadzenie takich czynności wyjaśniających i nic nie stało na przeszkodzie aby je zainicjował. Tymczasem pozwany (...) zlecił przeprowadzenie audytu prawnego Kancelarii (...) dopiero w lutym 2015r. A zatem przez okres ponad 3 miesięcy pozostawał zupełnie bezczynny i nie podejmował żadnych działań w celu wyjaśnienia stwierdzonych nieprawidłowości w pracy powoda. Bynajmniej pozwany nie wykazał aby było inaczej a nawet nie wskazał jakie dalsze nieprawidłowości, o których mowa w odpowiedzi na pozew, i kiedy zaczęły wychodzić na jaw po sporządzeniu Bilansu Otwarcia, nie wspominając już o udowodnieniu tych okoliczności. Co istotne o nieprawidłowym zarządzeniu projektami: (...) nr umowy (...), (...) nr umowy: (...) a nadto o wydatkowaniu środków pochodzących z powyższych projektów niezgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej oraz Podręcznikiem kwalifikowania wydatków w ramach (...) na lata 2007 – 2013, co doprowadziło do braku możliwości rozliczenia wykonanych w ramach projektu materiałów reklamowych i promocyjnych związanych z ww. programami oraz o istnieniu poręczeń zagrożonych pozwany posiadał wiedzę już w październiku 2014r. Wspominał o tym bowiem Bilans Otwarcia. Ponadto nie wiadomo jakie nieprawidłowości w pracy powoda zostały stwierdzone w audycie prawnym, gdyż pozwany nie przedłożył protokołu z tego audytu w toku postępowania, zasłaniając się tajemnicą. Pozwany nie wykazał też żadnymi innymi środkami dowodowymi, iż zachował termin 1-miesięczny, o którym mowa w art. 52 § kp a nawet nie zgłosił na tę okoliczność żadnych wniosków dowodowych. Było to niezwykle istotne w niniejszej sprawie i miało priorytetowe znaczenie albowiem oświadczenie w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone powodowi po upływie 9-ciu miesięcy od chwili odwołania go z funkcji Prezesa Zarządu. W tej sytuacji uznać należało, że pozwany nie dochował terminu, o którym mowa w art. 52 § 2 kp, czym naruszył przepis o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia. W związku z tym badanie prawdziwości przyczyn rozwiązania umowy o pracę było zbędne. Zgodnie bowiem z art. 56 § 1 kp, pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy. W myśl art. 58 kp odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Z tych względów orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku, mając na uwadze, iż 1-miesięczne wynagrodzenie powoda, wyliczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 11.876,67 zł. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art.98 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 491), kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Rozstrzygnięcie o opłacie sądowej oparto o treść art. 113 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 t. jedn. z późn. zm.). Zgodnie z tym pierwszym przepisem kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Obowiązku uiszczenia kosztów sądowych nie ma m.in. pracownik wnoszący powództwo z zastrzeżeniem art. 35 i art. 36 (art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy). Skoro zatem, pozwany pracodawca przegrał proces to jest on zobowiązany uiścić na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Rzeszowie kwotę odpowiadającą wysokości opłaty sądowej, od której powód był zwolniony z mocy ustawy. Kwotę tę sąd obliczył jako 5 % wartości zasądzonego odszkodowania.