Sygnatura akt VI K 310/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku, VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSR Anna Wołosecka - Berk Protokol

§1kk,- ----------- / ---------- I.

oskarżonego Ł. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art.

§1kk w zw.

z art. 4§1 kk wymierza mu 4 (cztery) miesiące pozbawienia wolności,- II. na podstawie art. 69§1 kk i 70§1 kk w zw. z art. 4§1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawiesza tytułem próby na okres lat 2 (dwóch),- III. na podstawie art. 42§2 kk w zw. z art. 4§1 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 2 (dwóch) ,- IV. na podstawie art. 49§2 kk w zw. z art. 4§1 kk orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 100 (sto) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,- V. na podstawie art. 63§2 kk w zw. z art. 4§1 kk na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 12 marca 2015r. do dnia 24 listopada 2015r.,- VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej w K. adw. J. B. kwotę 988,92 zł. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu VII. zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych, a poniesione w sprawie wydatki zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI K 310/15 Na podstawie art. 435§1a kpk zakres uzasadnienia ograniczono do części wyroku w zakresie orzeczenia o karze. UZASADNIENIE Sąd uznał oskarżonego Ł. S. za winnego popełnienia czynu z art.

§1kk i wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego, a także stopień społecznej szkodliwości czynu, co uzasadniało orzeczenie najsurowszej z kar którymi zagrożony jest przedmiotowy występek, pozytywną opinię środowiskową z miejsca zamieszkania. Na podstawie art. 69§1 kk i art. 70§1 kk Sąd zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonej kary pobawienia wolności tytułem próby na okres lat dwóch uznając, iż odnośnie oskarżonego można postawić pozytywną prognozę, co do jego zachowania w przyszłości i będzie to wystarczające dla osiągnięcia celów kary oraz zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 42§2 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat dwóch, uwzględniając uprzednią karalność oskarżonego oraz okoliczności sprawy, stan nietrzeźwości . Sąd uwzględnił także fakt, iż pojazd mechaniczny którym poruszał się oskarżony stanowi jego środek transportu do pracy i orzeczony środek karny stanowi dla oskarżonego szczególną dolegliwość. Okoliczność ta nie mogła jednak przemawiać za orzeczeniem środka karnego w najniższym wymiarze przewidzianym przez ustawę obowiązującą w dacie popełnienia czynu a to z uwagi na stan nietrzeźwości, znaczne przekraczający dopuszczalne normy, co prowadzi do wniosku, iż oskarżony stwarzał znaczne zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Jednocześnie jak wynika z poczynionych ustaleń, oskarżony mimo zatrzymania prawa jazdy w dalszym ciągu pracuje , tym samym brak uprawnień do kierowania pojazdami stwarza z pewnością dolegliwość jednak w istocie nie uniemożliwia wykonywanie pracy zarobkowej. Podkreślenia wymaga fakt, iż oskarżony ze względu na swój stan zdrowia posiada ograniczenia w zakresie zdolności psychomotorycznych niezbędnych przy prowadzeniu pojazdu mechanicznych , dodatkowe ich zmniejszenie wynikające ze stanu nietrzeźwości powoduje większe zagrożenie dla innych uczestników ruchu niż przeciętnie. Nie można również pominąć faktu, iż przeciwko oskarżonemu toczy się kolejne postępowanie o czyn z art.

§1

kk a z faktu postawienia zarzutu oskarżonemu w zakresie tego czynu wynika, iż zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 313§1 kpk a mianowicie dane zebrane w trakcie postępowania przygotowawczego uzasadniają dostateczne podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba. Na podstawie art. 49§2 kk Sąd orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 100 zł, przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej oskarżonego. Zdaniem Sądu orzeczona kara wraz ze środkiem karnym są współmierne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i spełnią swoje funkcje prewencyjne i wychowawcze. Zgłodnienie z dyspozycją art. 4§1 kk Sąd w przedmiotowej sprawie stosował ustawę obowiązującą w chwili popełnienia czynu jako względniejszą niż obowiązująca w chwili orzekania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 627 kpk.