w zw. Z art. 42 § 2 k.p. poprzez pominięcie tych przepisów przy zmianie wysokości wynagrodzenia powódek, zwłaszcza wynikającego z nich obowiązku podania pracownikowi do wiadomości regulaminu wynagradzania; - naruszenie art. 8 k.p. poprzez pominięcie, że pracodawca wykorzystał nieświadomość powódek co do skutków podpisywanych aneksów nie zapoznając pracowników z regulaminem wynagradzania i znacznie utrudniając samodzielne zapoznanie się poprzez ogłoszenie regulaminu tylko na stronie internetowej pomimo, że wcześniej ten sposób podawania regulaminu do wiadomości pracowników nie był stosowany; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu nienaruszeniu równych praw pracowników oraz braku dyskryminacji przy jednoczesnym ustaleniu, że inni pracownicy wykonujący pracę wraz z powódkami otrzymują dodatki 65%za godziny nocne i 45% za prace w dni świąteczne, a powódki tylko 20 % dodatek za pracę w godzinach nocnych. W konkluzji skargi apelacyjnej pełnomocnik powódek wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie roszczeń powódek, ewentualnie o uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powódek jest bezzasadna. Dokonując oceny podniesionych w apelacji zarzutów należy stwierdzić, iż nie mogły one znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów podniesionych przez powódki, tj. do naruszenia przepisu art.
w zw. z art. 42 § 2 k.p. należy zwrócić uwagę na dokonane przez Sąd I instancji rozróżnienie sposobów zmiany treści stosunku pracy. Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy przeprowadził analizę zarówno wypowiedzenia zmieniającego jak i porozumienia stron. Rozróżnienie to jest o tyle istotne, iż podniesiony zarzut dotyczy naruszenia norm regulujących wypowiedzenie zmieniające, a jak słusznie stwierdził Sąd I instancji treść stosunku pracy powódek uległa zmianie nie poprzez jednostronne oświadczenie pracodawcy, a w skutek umowy zawartej między pracodawcą, a pracownikami, czyli w drodze porozumienia stron. Dlatego też należało uznać za niedopuszczalne i nie przysługujące powódkom roszczenie o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia treści stosunku pracy w części dotyczącej prawa do wynagrodzenia. W przypadku kwestionowania treści zawartej umowy jej stronie przysługują roszczenia oparte na wadach oświadczenia woli, takiego roszczenia w niniejszym postępowaniu nie zgłoszono, nie wskazywano także by którakolwiek z powódka działała pod wpływem jakiejkolwiek wady oświadczenia woli. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, iż wbrew twierdzeniu powódek pozwany pracodawca umożliwił im zapoznanie się z treścią nowego regulaminu wynagradzania. Pozwane (...) Centrum (...) wykorzystało formę elektronicznej publikacji nowego Regulaminu Wynagradzania, umieszczając go na swojej stronie internetowej i informując o tym pracowników. Wypełniło tym samym ciążący na nim zgodnie z art.
obowiązek, powódki zaś nie skorzystały z danej im możliwości nie próbowały także zapoznać się w regulaminem w inny sposób, choćby żądając jego przedstawienia na piśmie przy podpisywaniu porozumienia stron. Odnosząc się do podniesionego zarzutu naruszenia art. 8 k.p. należy w pierwszej kolejności wskazać, iż powódki nie wskazały jaka konkretna zasada współżycia społecznego została przez pracodawcę naruszona, a taki obowiązek na stronie spoczywał, następnie należy podnieść, iż zarówno w doktrynie prawa pracy jak i w judykaturze Sądu Najwyższego – vide. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie - przyjęto pogląd, iż klauzula sprzeczności z zasadami współżycia społecznego z art. 8 k.p. nie może stanowić podstawy roszczenia, a jedynie posłużyć może oddaleniu powództwa. Zarzut naruszenia nart. 8 k.p. jest wiec formą obrony przed roszczeniem, a nie podstawą jego dochodzenia. Należy także wskazać, iż argumentacja powódek dotycząca zarzutu naruszenia art. 8 k.p. stanowi w istocie powtórzenie argumentacji dotyczącej poprzedniego zarzutu czyli kwestii związanych z powiadomieniem powódek o treści nowego Regulaminu Wynagradzania. Odnosząc się do zarzutu, iż Sąd Rejonowy popełnił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu nienaruszeniu równych praw pracowników oraz braku dyskryminacji przy jednoczesnym ustaleniu, że inni pracownicy wykonujący pracę wraz z powódkami otrzymują dodatki 65%za godziny nocne i 45% za prace w dni świąteczne, a powódki tylko 20 % dodatek za pracę w godzinach nocnych należy wskazać, iż w pisemnych motywach wyroku Sąd I Instancji jasno przedstawił podstawy rozróżnienia sytuacji powódek zatrudnionych na stanowiskach pracowników nie wykonujących zawody nie medyczne od pracowników wykonujących takie zawody. Argumentacja Sądu Rejonowego znajduje uznanie Sądu Odwoławczego i jedynie gwoli uzupełnienia należy wskazać, iż o dyskryminacji pracowników w zakresie prawa do wynagrodzenia nie można mówić, jeżeli różnice w przysługujących prawach wynikają z przepisów prawa powszechnie obowiązującego jakim jest ustawa o zakładach opieki zdrowotnej wprowadzająca rozróżnienie na pracowników zatrudnionych jako pracownicy wykonujący zawody medyczne i pracowników nie wykonujący takich zawodów. Mając powyższe na uwadze należało uznać apelację powoda za niezasadną i podlegającą oddaleniu. W ocenie Sądu Okręgowego należało także zaaprobować zastosowanie przez Sąd Rejonowy regulacji art. 102 k.p.c. Okoliczności wskazane przez Sąd I instancji miały także zastosowanie w postępowaniu odwoławczym co skutkowało zwolnieniem powódek od obowiązku zwrotu kosztów procesu za postępowanie II instancyjne.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.