I C 1213/14

(1)i M. K.

(2)– k. 174, zeznania świadków K. G. i N. J. – k. 175, zeznania powódki – k. 194 (protokół elektroniczny), faktury na zakup leków – k. 25-41/ Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd uznał, iż powódka ma interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. w ustaleniu bezskuteczności wypowiedzenia objętego pozwem. Interes prawny jest to bowiem interes dotyczący szeroko rozumianych praw i stosunków prawnych i można mówić o nim wówczas, gdy istnieje niepewność prawa lub stosunku prawnego zarówno z przyczyn faktycznych, jak i prawnych. Przedmiotowa niepewność może być implikowana w szczególności spodziewanym kwestionowaniem prawa lub stosunku prawnego. Dla ustalenia interesu prawnego niezbędne jest zatem by oczekiwane rozstrzygnięcie skutkowało między stronami jednoznacznym określeniem ich sytuacji prawnej w odniesieniu do danego prawa lub stosunku prawnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2002 r., II CKN 919/99). Interes prawny powódki polega zatem na potrzebie usunięcia niepewności co do przysługiwania jej statusu najemcy lokalu nr (...), położonego w G. przy ul. (...) w związku z wypowiedzeniem umowy najmu dokonanym przez pozwaną. Stosownie do art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 150), właściciel lokalu, w którym czynsz jest niższy niż 3% wartości odtworzeniowej lokali w skali roku, może wypowiedzieć stosunek najmu z zachowaniem 6-miesięcznego okresu wypowiedzenia, z powodu niezamieszkiwania najemcy przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na ustalenie, że wypowiedzenie powódce K. K. umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w G. pismem pozwanej Gminy M. G. z dnia 22 lipca 2014 r., dokonane z powołaniem się na przytoczoną powyżej podstawę prawną, nastąpiło pomimo niewystąpienia uzasadniających je podstaw faktycznych, co jest równoznaczne z jego bezskutecznością. Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia Sąd ustalił w przeważającej mierze w oparciu o zeznania świadków, wymienionych w części uzasadnienia opisującej stan faktyczny, jak też na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz znajdujących się w dołączonych do nich aktach lokalowych. Dokumenty, które stanowiły podstawę przedmiotowych ustaleń, nie zostały przez strony skutecznie zakwestionowane, a Sąd nie znalazł podstaw by odmówić im przymiotu wiarygodności. Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadków – tych, którzy potwierdzili fakt stałego zamieszkiwania przez K. K. w lokalu przy ul. (...) w G., albowiem z jednej strony, wzajemnie się uzupełniając, tworzą one pozbawioną sprzeczności całość oraz korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, z drugiej zaś brak było podstaw pozwalających na ich skuteczne podważenie. Sąd nie wziął pod uwagę zeznań świadków R. N. i B. S., jako że były one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Świadek R. N. swoje przekonanie o fakcie niezamieszkiwania powódki oparł jedynie na tym, że od 2-3 laty jej nie widuje. Jednakże fakt, że świadek powódki nie widział nie jest równoznaczny z faktem, że nie przebywa ona w przedmiotowym lokalu. Podobnej argumentacji użył świadek B. S., który jednak równocześnie stwierdził, że nie wie, czy powódka tam mieszka oraz że około miesiąc wcześniej z nią rozmawiał – co jego tezie o niezamieszkiwaniu powódki przeczy. Nic do sprawy nie wniosły także zeznania świadka D. S., która stwierdziła, iż informacje na temat rzekomego niezamieszkiwania powódki miała wyłącznie od osób trzecich, być może skonfliktowanych z powódką (świadek słyszała o „jakichś konfliktach”), w dodatku część tych osób zmieniała swoje oświadczenia. Jak świadek stwierdziła, na podstawie przeprowadzonych przez nią wywiadów nie udało się jedynie na 100% potwierdzić, że powódka w lokalu mieszka, co nie jest wszakże równoznaczne ze stwierdzeniem, że tam nie zamieszkuje. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że powódka wykazała – zgodnie z art. 6 k.c. i 232 k.p.c. – iż w dacie złożenia przez pozwaną oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu, a także w okresie przeszło 12 miesięcy poprzedzających to zdarzenie, zamieszkiwała ona w lokalu nr (...), położonym przy ul. (...) w G.. W tym stanie rzeczy przedmiotowe wypowiedzenie nie mogło być skutecznie usprawiedliwione faktem niezamieszkiwania w tym lokalu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, gdyż w okresie bezpośrednio poprzedzającym jego dokonanie okoliczność taka nie wystąpiła. Powódka opuszczała wprawdzie przedmiotowy lokal na krótkie okresy czasu, jednakże żaden z nich nie trwał powyżej 12 miesięcy, a ponadto podyktowane były one sytuacją życiową i zdrowotną powódki, koniecznością leczenia i zapewnienia jej właściwej opieki. Lokal ten stanowi jej stałe miejsce zamieszkania również obecnie. W powyższym zakresie Sąd miał też na względzie, iż czasowe przebywanie poza stałym miejscem zamieszkania nie jest równoznaczne z zaprzestaniem zamieszkiwania w lokalu (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2001 r., I CKN 1179/98), albowiem nie bez znaczenia dla ustalenia okoliczności w postaci opuszczeniu lokalu i zmiany miejsca zamieszkania jest przejaw woli najemcy (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2007 r., VI Aca 771/06 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek (...) w K. z dnia 1 czerwca 1989 r., SA/Ka 226/89). Powódka udowodniła, że w spornym okresie, jak i obecnie – jakkolwiek zdarza jej się mieszkanie opuszczać w celu leczenia, bądź dłuższych wizyt u rodziny – zamieszkuje na stałe w lokalu przy ul. (...) w G., do lokalu tego wraca, traktując go jako swoje stałe miejsce zamieszkania. Wypowiedzenie dokonane przez pozwaną z powołaniem się na przepisy art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego należało w konsekwencji uznać za bezskuteczne – jako dokonane pomimo niewystąpienia przewidzianych w tych regulacjach prawnych okoliczności faktycznych. Mając na względzie powyższe, działając na mocy art. 189 k.p.c. Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, obciążając stronę pozwaną kosztami procesu w kwocie łącznej 1.387 zł, na którą składają się opłata sądowa od pozwu w kwocie 187 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.200 zł. (...) ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...) (...) K. K. (...) Gmina M. G. (...) O. (...)