stanowi, że postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3 cyt. przepisu). W ocenie Sądu postanowienia umowy przewidujące koszty wysłania wezwania do zapłaty na kwotę 50 złotych oraz bliżej nieokreślone koszty windykacji na kwotę 100 złotych miesięcznie uznać należy w rozumieniu art.
k.c jako postanowienie rażąco naruszające interesy pozwanego konsumenta oraz jako nieuczciwe praktyki rynkowe i należy uznać za niedozwolone . Klauzula generalna "rażące naruszenie interesów konsumenta" została sprecyzowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. I CSK 694/09, wskazano, że "przymiotnik rażący oznacza w rozumieniu cechy ujemnej wyraźny, bezsporny, oczywisty. Innymi słowy, naruszenie interesów konsumenta musi cechować znaczna intensywność. Rażące naruszenie interesów konsumenta zachodzi wówczas, gdy w sposób znaczący zostaną naruszone jego interesy ekonomiczne czyli dojdzie do istotnej i nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta . Konieczną przesłanką uznania postanowienia za niedozwolone jest także brak indywidualnych uzgodnień przedmiotowego postanowienia z konsumentem. W niniejszym przypadku powód nie wykazał, że kwestionowane postanowienie z umowy przewidujące wysokość kosztu wezwania do zapłaty i kosztów windykacji zostało uzgodnione indywidualnie. Stwierdzić więc należy, że pozwany konsument nie miał wpływu na treść postanowienia i obecność w umowie. Kwestionowane postanowienia nie dotyczą essentialia negotii umowy pożyczki lecz dotyczą warunków dodatkowych i niesamoistnych. Przesłankami abuzywności postanowień wzorca umownego jest ich sprzeczność z dobrymi obyczajami i rażące naruszenie interesów konsumenta. Przyjmuje się, że istotą dobrych obyczajów jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt I C 635/03). "Dobre obyczaje" to reguły postępowania zgodne z etyką, moralnością i aprobowanymi społecznie obyczajami. Sprzeczne z dobrymi obyczajami są między innymi działania wykorzystujące niewiedzę lub naiwność, brak doświadczenia konsumenta, działania powodujące naruszenie równorzędności stron umowy . Chodzi więc o działanie potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania. Klauzula generalna wyrażona w art.
uzupełniona została listą niedozwolonych postanowień umownych zamieszczoną w art. 385 3 k.c. Wyliczenie to ma charakter niepełny, przykładowy i pomocniczy. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności Sąd przyjął, że zastrzeżenie w umowie rażąco wygórowanych kosztów wezwania do zapłaty i kosztów windykacji w rozumieniu § 10 pkt 3 umowy stanowi niedozwoloną klauzulę umowną i jako takie nie jest wiążące dla pozwanej (art.
Na potwierdzenie poniesienia windykacyjnych kosztów powód załączył protokół windykacyjny w którym wskazano odbycie trzech wizyt w miejscu zamieszkania pożyczkobiorcy przez windykatora. Powód w żaden sposób nie wykazał w jaki sposób wyliczone zostały te koszty windykacyjne. Ponadto zważyć należy, iż sama treść przedłożonego dokumentu zatytułowanego protokół windykacyjny budzi wątpliwości co do jego prawdziwości zwłaszcza gdy się weźmie pod uwagę, iż jako data jego sporządzenia widnieje 3 września 2013 roku zaś stwierdza się w nim wykonanie czynności – wizyt u dłużniczki w okresie późniejszym – 11 października 2013 roku i 12 listopada 2013 roku. Pomijając tą kwestie stwierdzić należy, iż niewątpliwie działalność windykacyjna jako część działalności podmiotu udzielającego pożyczek powinna być dla niego opłacalna, ale nie może naruszać rażąco interesów klienta poszczególne czynności z zakresu windykacji powinny być wycenione realnie w oparciu o rzeczywiście ponoszone koszty, zaś w przypadku przedmiotowych klauzul umownych zachodzi uzasadnione podejrzenie że tak nie jest. Wątpliwości sądu budzi zatem fakt domagania się przez powoda od pozwanej kosztów za wezwanie do zapłaty w kwocie 50 złotych i kosztów windykacji w kwocie 100 złotych i powództwo w tej części jako nieudowodnione podlega oddaleniu. Mając powyższe na względzie zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 761,43 złote na którą złożyła się kwota 648 złotych tytułem należności głównej oraz kwota 113, 43 złote tytułem odsetek umownych za okres od 29 czerwca 2013 roku do dnia 1 sierpnia 2013 roku. O odsetkach umownych od zasądzonej kwoty kapitału w wysokości 648 złotych od dnia 2 sierpnia 2014 roku orzeczono w oparciu o zapisy umowy pożyczki. W pozostałym zakresie powództwa jako nieudowdnione podlegało oddaleniu. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 101 k.p.c. z uwagi na częściowe uwzględnienie powództwa stosunkowo je rozdzielając. Powód poniósł koszty procesu w łącznej kwocie 227 złotych ,wygrał sprawę w 84 procentach i taki też procent poniesionych kosztów, a więc kwotę 190,68 złotych winna zwrócić mu pozwana. Pozwana zaś poniosła koszty procesu w kwocie 197 złotych, wygrała sprawę w 16 % i taki też procent poniesionych kosztów, a więc kwotę 31,52 złote winien jej zwrócić powód. Ostatecznie więc zasądzono od pozwanej na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 159,16 złotych ( 190,68 – 31,52 ). SSR Ewa Obarzanowska Zarządzenie; odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda i pełnomocnikowi pozwanej
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.