z art. 4§ 1 kk wymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
kk i art.
z dnia z dnia (...) w sprawie sygn. akt (...)za czyn z art.
kk został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat. Ponadto wyrokiem tym orzeczono w stosunku do oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 5 lat. Wyrok uprawomocnił się w dniu 20.10.2012r., - wyrokiem Sądu Rejonowego wP. z dnia (...) sygn. (...)na karę grzywny w ilości 60 stawek dziennych po 20 złotych, gdzie orzeczono w stosunku do oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 2 lat, - wyrokiem Sądu Rejonowego w P.z dnia(...) sygn. akt (...)na karę 8 m-cy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, gdzie orzeczono w stosunku do oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 2 lat. Następnie postanowieniem sądu z dnia (...) (...) zarządzono wykonanie w/w kary. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Ł. (...)z dnia (...) sygn. akt(...)– udzielono R. T. zezwolenia na odbycie reszty kary 8 m-cy pozbawienia wolności /123 dni/ - poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. (dowód: odpisy wyroków: k. 24,26,28, 51,52,53, odpisy postanowień k.54-55 ) Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym w całości przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że wsiadł na swój motorower Romet, gdyź chciał pojechać na zakupy do sklepu. On dużo wcześniej wypił kilka piw, nie myślał, że jest jeszcze pijany. Poza tym był przekonany, że motorowerem może kierować. Wiedział, że ma zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Chciał się poddać dobrowolnie karze. (dowód: protokół wyjaśnień oskarżonego k.14-15) Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zważył co następuje: Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, złożone na etapie postępowania przygotowawczego, gdyż korespondują one z protokołem użycia alkosensora, alkometru, notatką urzędową funkcjonariusza policji oraz zeznania świadków – funkcjonariuszy policji z KPPŁ.. Oskarżony nie zgłaszał uwag, ani zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia badania, ich wyników. W ocenie Sądu za wiarygodny uznać należy także pozostały materiał dowodowy, zgromadzony w sprawie jako nie budzący wątpliwości co do swojej prawdziwości i autentyczności. Dlatego faktem niewątpliwym było to, że oskarżony R. T. dopuścił się przestępstwa polegającego na tym, że: W dniu 12.07.2014 r. w m. T. ul. (...), woj. (...), umyślnie naruszył zasady w ruchu drogowym przez to, że będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia: I próba 0,81 mg/l o godzinie 12:57, II próba 0,91 mg/l o godzinie 13:15, III próba 0,90 mg/l o godzinie 13:29 i IV próba 0,82 mg/l o godzinie 13:31, alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował motorowerem m-ki R. po drodze publicznej, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego prawomocnie orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w P.. z dnia (...) sygn. akt (...), a także będąc uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami: I) wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia(...). sygn.(...), II) wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia (...)sygn. akt (...) i w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 178 a § 4 kk w zw. z art. 64 § 1 kk Oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona typu kwalifikowanego, wprowadzonego ustawą z dnia 12 lutego 2010 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 40, poz. 227). Znamieniem wpływającym na zwiększenie zagrożenia karą jest w tym przypadku uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art.
oraz popełnienie przestępstwa z art.
kk w okresie obowiązywania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów w strefie ruchu lądowego. Definicję stanu nietrzeźwości zawiera art.115 § 16 kk przyjmujący, że zachodzi on, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oskarżony znacznie przekroczył ustawowy próg. Podstawową zasadą prawa o ruchu drogowym jest bowiem trzeźwość kierującego pojazdem, w tym również motorowerem. Oskarżony jako uczestnik ruchu drogowego zobowiązany był do przestrzegania zasad bezpieczeństwa tegoż ruchu. W ocenie Sądu, czyn którego dopuścił się oskarżony cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości. Oskarżony jako recydywista, świadomie poruszał się pojazdem mechanicznym po drodze publicznej pomimo tego, że środki masowego przekazu szeroko nagłaśniają problem kierujących w stanie nietrzeźwości. Nadto wsiadając na pojazd miał świadomość tego, że wcześniej spożywał alkohol i obowiązywał go sądowy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego. Oskarżony jest winny, albowiem w sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wyłączających winę w rozumieniu Kodeksu Karnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz treść cytowanych powyżej przepisów wskazują, oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w art.
z art.64 § 1 kk, który stanowi typ kwalifikowany w stosunku do występku z art.
Przy ustalaniu rozmiaru kary, jak również przy orzekaniu środka karnego Sąd baczył, by były one adekwatne do okoliczności sprawy, a zwłaszcza do stopnia naruszenia przez oskarżonego zasady trzeźwości uczestników ruchu drogowego. W przedmiotowej sprawie wnioski obrońcy oskarżonego o zastosowanie odnośnie osoby oskarżonego w części nowego brzmienia kodeksu karnego od 1.07.2015r. odnośnie wymiaru kary gzrywny, wysokości świadczenia pieniężnego, a odnośnie wymiaru środka karnego zastosowanie normy art.4§1 kk przed nowelizacją z 2015r., był całkowicie niezasadny. Bowiem zastosowanie normy art. art.4§1 kk - ustawy względniejszej dla sprawcy dotyczy całości kary i powiązanych z nią środków karnych, nie można w/w przepisu stosować jedynie wybiórczo. Dlatego Sąd wobec oskarżonego odnośnie podstawy skazania i wymiaru kar i środków karnych zastosował całościowo treść poprzednio obowiązujących norm kodeksu karnego do dnia 30.06.2015r. Przy wymiarze kary jako okoliczność łagodzącą poczytano oskarżonemu to, że przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyraził skruchę z powodu popełnionego występku. Na niekorzyść poczytano natomiast znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, wysoki stopień nietrzeźwości oraz znaczny stopień zawinienia i wcześniejszą kilkukrotną karalność. Sąd wymierzył karę izolacyjną 8 m-cy pozbawienia wolności bez dobrodziejstwa warunkowego jej zawieszenia na podstawie art. 69 § 4 kk. Uznano bowiem, że nie istnieje wobec osoby oskarżonego żadna pozytywna prognoza kryminologiczna. Oskarżony wykazał, iż jest nadal niepoprawny, cały czas narusza porządek prawny i lekceważy jawnie orzeczone wobec niego sądowe zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych. Kara w tej wysokości spełni zamierzone cele kary w zakresie jej ogólnospołecznego oddziaływania, a jednocześnie uzmysłowi oskarżonemu naganność jego postępowania oraz nieuchronność odpowiedzialności karnej za czyny przestępne. W związku z tym, że oskarżony zagrażał swoim postępowaniem bezpieczeństwu w komunikacji na podstawie art. 42 § 2 kk należało go pozbawić możliwości kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dotyczy ruchu lądowego. Mając na uwadze stan nietrzeźwości kierującego, który znacznie przekroczył ustawowy próg, oraz wcześniejszą karalność, Sąd orzekł powyższy zakaz na okres 8 lat, uznając że będzie to dla oskarżonego wystarczająco dolegliwe, a jednocześnie adekwatne do stopnia zawinienia. Sąd nie znalazł podstaw faktycznych ani prawnych do surowszego potraktowania oskarżonego w tym zakresie. Orzeczenie o zaliczeniu oskarżonemu zatrzymania prawa jazdy było oczywistą omyłką sądu. Dodatkową dolegliwością dla oskarżonego jest orzeczone wobec niego świadczenie w kwocie 1000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach drogowych. Przy ustalaniu jej wysokości Sąd wziął pod uwagę sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego. Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 346 złotych stanowiącą wydatki poniesione w toku postępowania. Opłatę w wysokości 180,00 złotych wymierzono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 roku , Nr 49, poz. 223 z późn. zm.)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.