k.p.c., poprzez przyjęcie, iż powód uprawdopodobnił roszczenie będące przedmiotem niniejszego powództwa, podczas, gdy żądanie powoda o udzielenie zabezpieczenia, z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy oraz przedstawione dowody, jest bezzasadne już na podstawie twierdzeń zawartych w pozwie i dokumentów będących załącznikami do niego, a nadto naruszenie art.
w zw. z art.
poprzez przyjęcie, iż powód uprawdopodobnił interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia podczas, gdy z treści zaskarżanego postanowienia wynika, że powód swój interes prawny wywodzi z twierdzenia i okoliczności, iż pozwany przepisał licznik poboru energii elektrycznej w budynku na rzecz siostry byłej żony M. P., tymczasem nie przedkładając żadnego dowodu pozwalającego nawet w najmniejszym stopniu uprawdopodobnić, iż pozwany zamierza zbyć przedmiotową nieruchomość. W oparciu o powyższe żalący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku o zabezpieczenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie Sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o oddalenie zażalenia pozwanego oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika powoda kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie pozwanego zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art.
przesłanki zasadności żądania udzielenia zabezpieczenia obejmują uprawdopodobnienie istnienia roszczenia oraz interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Obie powyższe przesłanki muszą być co do zasady spełnione kumulatywnie. Nadto sposób zabezpieczenia powinien uwzględniać interesy stron, tak by uprawnionemu zapewnić należytą ochronę, a obowiązanego nie obciążać ponad miarę. Co również istotne, postępowanie zabezpieczające stanowi przyspieszone, odformalizowane postępowanie, w ramach którego wymagane jest nie udowodnienie, lecz uprawdopodobnienie istnienia roszczenia podlegającego zabezpieczeniu i interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia, a zatem zgodnie z art. 243 k.p.c. nie jest konieczne zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym. Odformalizowany charakter uprawdopodobnienia wymaganego na potrzeby udzielenia zabezpieczenia roszczenia rzutuje więc na sposób oceny materiału dowodowego zaoferowanego na etapie składania wniosku o udzielenie zabezpieczenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego na obecnym etapie postępowania wbrew stanowisku Sądu Okręgowego w tym przedmiocie nie sposób zasadnie przyjąć, aby strona powodowa prawidłowo uprawdopodobniła - na podstawie złożonego oświadczenia oraz przedstawionych na jego poparcie dokumentów - istnienie swego roszczenia względem pozwanego. Zgodnie bowiem z treścią art. 900 k.c. odwołanie darowizny następuje przez oświadczenie złożone obdarowanemu na piśmie, jednakże do odwołania darowizny upoważnia darczyńcę jedynie rażąca niewdzięczność osoby obdarowanej, gdyż jak wynika z treści art. 898 § 1 k.c. darczyńca może odwołać darowiznę nawet już wykonaną, jeżeli obdarowany dopuścił się względem niego rażącej niewdzięczności. O tym, czy doszło do rażącej niewdzięczności, decydują okoliczności konkretnej sprawy. Pod pojęciem rażącej niewdzięczności podpada tylko takie zachowanie obdarowanego, polegające na działaniu lub zaniechaniu skierowanym bezpośrednio lub nawet pośrednio przeciwko darczyńcy, które oceniając rzecz rozsądnie, musi być uznane za wysoce niewłaściwe i krzywdzące darczyńcę. Wchodzi tutaj w grę przede wszystkim popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub czci albo przeciwko majątkowi darczyńcy oraz o naruszenie przez obdarowanego spoczywających na nim obowiązków wynikających ze stosunków osobistych, w tym również rodzinnych, łączących go z darczyńcą, oraz obowiązku wdzięczności (vide: wyrok SN z 7 maja 2003 r., IV CKN 115/01). Rażącą niewdzięczność musi przy tym cechować znaczne nasilenie złej woli skierowanej na wyrządzenie darczyńcy krzywdy lub szkody majątkowej. Czynami o rażącej niewdzięczności są: odmówienie pomocy w chorobie, odmowa pomocy osobom starszym, rozpowszechnianie uwłaczających informacji o darczyńcy, pobicia czy ciężkie znieważenia (vide: B. Burian, Odwołanie darowizny jako sankcja rażącej niewdzięczności. Prace cywilistyczne, Acta UWr, Prace Cywilistyczne, pod red. E. Gniewka - tom poświęcony pamięci Profesor Janiny Dąbrowy, Wrocław 1994, s. 13). W przekonaniu Sądu Apelacyjnego fakty przytoczone przez powoda w zestawieniu z dokumentacją przedłożoną przez pozwanego wskazują, iż pomiędzy stronami niewątpliwie istnieje poważny, wieloletni konflikt, ustalone na obecnym etapie procesu okoliczności nie pozwalały jednak w ocenie Sądu na wysnucie wniosku, iż pozwany mógł dopuścić się względem powoda rażącej niewdzięczności. Powód twierdzi co prawda, iż jego syn trzykrotnie odmówił mu pomocy i wsparcia w roku 2014 oraz przejawiał względem powoda agresję wielokrotnie używając wobec niego przemocy fizycznej i powodując m.in. uszkodzenie błony bębenkowej powoda, szereg dokumentów przedłożonych przez pozwanego sugeruje jednak, że twierdzenia te mogą okazać się nieuzasadnione. Jak wskazał bowiem żalący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla (...)w K. z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt II K 1354/04/K to powód J. S.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.