2 oraz § 7 umowy wyniósł łącznie 289,46 zł (230,77 zł za ubezpieczenie, 38,46zł prowizja, 20,23zł oprocentowanie pożyczki - odsetki umowne), a kwota pożyczki – 500 zł.
1 umowy, oprocentowanie pożyczki za okres od dnia wypłaty aż do ustalonego w umowie dnia całkowitej spłaty jest stałe i wynosi 16% w stosunku rocznym. W oparciu o powyższe wyliczono, że całkowita kwota do spłaty w terminie zapadalności wynosi 789,46zł (500zł + 289,46 zł).
załącznikiem numer 3 do powyższej umowy pozwana wyraziła zgodę na obciążenie jej opłatami związanymi z podjęciem przez powoda działań monitorujących, z którego to tytułu powód obciążył pozwaną łączną kwotą 140 zł, na którą złożyły się: opłata za wykonanie telefonu do klienta - 40 zł oraz koszt wezwania do zapłaty - 100 zł. Z kolei na podstawie załącznika numer 4 do przedmiotowej umowy powódka obciążyła pozwaną zryczałtowanym kosztem związanym z czynnościami windykacyjnymi w wysokości 300 zł. Dowód: umowa pożyczki k. 20-25, 47-50, dowód wypłaty pożyczki k. 101 i 108, deklaracja zgody k.
którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Obowiązkowi pożyczkodawcy do przeniesienia własności przedmiotu umowy na pożyczkobiorcę odpowiada obowiązek zwrotu, czyli przeniesienia przez pożyczkobiorcę na pożyczkodawcę przedmiotu umowy, powiększonego o ewentualne wynagrodzenie ustalone w umowie. Bezspornym w niniejszej sprawie było to, że między powódką a pozwaną została zawarta w dniu 12 lipca 2013 r. w S. umowa pożyczki kwoty 769,23 zł, która miała zostać spłacona do dnia 10 września 2013 r. w wysokości powiększonej o odsetki umowne (20,23zł) stanowiące wynagrodzenie za korzystanie z cudzych pieniędzy, a zatem w łącznej kwocie 789,46zł. Bezspornym było również to, że pozwana uiściła na rzecz powódki, tytułem spłaty zaciągniętej pożyczki, łączną kwotę 350 zł, a w pozostałym zakresie nie wykonała zobowiązania wynikającego z zawartej z powódką umowy pożyczki. Rozważenia wymagało czy zasadnym było obciążenie pozwanej kosztami windykacji przedsądowej. Jak wynika z uzasadnienia pozwu, powódka obciążyła pozwaną z tego tytułu łączną kwotą 440 zł, na którą złożyły się: opłata za wykonanie telefonu do klienta - 40 zł, koszt wezwania do zapłaty - 100 zł oraz zryczałtowany koszt związany z czynnościami windykacyjnymi - 300 zł. Odnosząc się do tej kwestii w pierwszej kolejności wskazać należy, iż
treścią art. 5 k.c. nie można czynić ze swojego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. W ocenie Sądu obciążenie pozwanej przez powódkę kosztami naliczonych opłat windykacyjnych pozostaje w sprzeczności z takimi zasadami współżycia społecznego, jak z zasadą równości stron, zasadą zaufania między stronami umowy, zasadą dobrych praktyk kupieckich, czy też uczciwości kupieckiej, a także z zasadą poszanowania sytuacji prawnej konsumenta, jako strony niebędącej podmiotem profesjonalnym. Powódka obciążyła pozwaną kosztami czynności, których w rzeczywistości sama nie poniosła w tak wysokiej kwocie, jakiej z tego tytułu domaga się w pozwie, bo trudno przyjąć, by zryczałtowane koszty windykacyjne wynoszące łącznie 440zł (300 + 100 + 40) miały jakiekolwiek odzwierciedlenie w faktycznie poniesionych wydatkach nawet gdyby przyjąć, że powódka wielokrotnie wykonywała połączenia telefoniczne do pozwanej, których zestawienie załączyła do akt sprawy. Nakładanie na dłużnika niewspółmiernie wysokich kosztów windykacyjnych, sięgających niemal kwoty faktycznie wypłaconej pożyczki (500zł) stanowi nadużycie przez powódkę prawa podmiotowego. Niezależnie od tego, może być poczytywane, jako próba obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Wskazać przy tym należy, iż powód nie wykazał, aby obowiązek poniesienia przez pozwaną kwoty 300 zł tytułem zryczałtowanego kosztu związanego z czynnościami windykacyjnymi, znajdował oparcie w łączącej strony umowie. Jak wskazano w uzasadnieniu pozwu, ww. obowiązek miał wynikać z załącznika nr 4 do umowy z dnia 12 lipca 2013 r., który nie został przez stronę powodową złożony do akt niniejszej sprawy.
zasadą rozkładu ciężaru dowodu, wynikającą z art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Mając na uwadze treść powołanego przepisu, żądanie zapłaty kwoty 300 zł (stanowiącej część naliczonych przez powoda opłat windykacyjnych), poza jego sprzecznością z zasadami współżycia społecznego, nie zostało przez powoda wykazane. Kierując się normą zawartą w art. 5 k.c. sąd przyjął, że obciążanie pozwanej kosztami windykacyjnymi w kwocie 440zł było w całości niezasadne. Tym samym zaliczenie przez stronę powodową dokonywanych przez pozwaną wpłat w łącznej kwocie 250 zł na poczet należności windykacyjnych nie było skuteczne. Sąd rozpoznający sprawę, w oparciu o poczynione wyżej ustalenia faktyczne i rozważania prawne, uznał za uzasadnione w świetle art. 720 § 1 k.c. roszczenie powódki o zasądzenie kwoty 480,94 zł, na którą złożyła się kwota 419,23 zł (kwota 769,23 zł pomniejszona o wpłaty dokonane przez pozwaną w łącznej kwocie 350 zł, które dla porządku sąd zaliczył na poczet niespłaconego kapitału pożyczki) oraz kwota 20,23 zł tytułem skapitalizowanych odsetek maksymalnych za czas, na jaki została zawarta umowa (
4 umowy), jak również kwota 41,48 zł tytułem skapitalizowanych odsetek maksymalnych, liczonych od dnia następnego po terminie spłaty pożyczki tj. od dnia 11 września 2013 r. do dnia 12 stycznia 2014 r. (poprzedzającego o kilka dni datę wniesienia pozwu; do tej daty powód odsetki naliczył),
2 umowy. Z powyższych względów orzeczono w pkt I wyroku, oddalając jednocześnie powództwo w pozostałym zakresie, co uczyniono w pkt III orzeczenia. Odnosząc się do wniosku pozwanej dotyczącego rozłożenia należnej powódce kwoty na raty należy wskazać, iż
art. 320 kpc rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty jest możliwe tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Takie wypadki zachodzą, jeżeli ze względu na stan majątkowy, rodzinny, zdrowotny spełnienie świadczenia przez pozwanego niezwłoczne lub jednorazowe spełnienie zasądzonego świadczenia przez pozwanego byłoby niemożliwe lub bardzo utrudnione albo narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody (M. Jędrzejewska (w opracowaniu J. Gudowskiego) (w:) Kodeks postępowania cywilnego..., t. 2, red. T. Ereciński, s. 35; zob. też E. Gapska, Czynności..., s. 134; A. Góra-Błaszczykowska, Orzeczenia..., s. 40; M. Uliasz, Kodeks postępowania cywilnego..., s. 422). Sąd uznał wniosek pozwanej w tym względzie za zasadny. Jak wynika z przedłożonego przez pozwaną oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania pozwana jest emerytką, otrzymuje miesięczną emeryturę w wysokości 1 198,22 zł netto, a jej mąż J. D. otrzymuje emeryturę w wysokości 1 253,33 zł, co daje łączny miesięczny dochód małżonków w kwocie 2 451,55 zł. Pozwana ponosi miesięczne wydatki na mieszkanie, gaz, energię elektryczną, pożyczki, kredyty, media, leki i odzież w łącznej wysokości ok. 2.160 zł. Pozostałą kwotę 300 zł przeznacza na zakup żywności, środki czystości, opatrunki i środki higieniczne. M. D.
którymi w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Zważyć należało, że niniejszą sprawę powódka wygrała w 47%, natomiast pozwana w 53%. Pozwana winna zwrócić powodowi koszty procesu w części odpowiadającej zakresowi uwzględnionego powództwa, stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty poniesione przez powoda składały się kwota 30 zł uiszczona tytułem opłaty od pozwu, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 180 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w osobie adwokata,
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W pkt V wyroku zasądzono od częściowo przegrywającej pozwanej na rzecz powódki kwotę 131,60 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, na które złożyły się: koszty zastępstwa procesowego wynoszące 84,60 zł (180 zł x 47%) oraz kwota 30 zł tytułem uiszczonej opłaty od pozwu, stanowiąca najniższą opłatę sądową, jaka może być pobrana od strony, stąd sąd nie uznał za zasadne, by rozliczać ją w stosunku „wygrana do przegranej”, jak również kwota 17zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, którą również zasądzono w całości, albowiem pełnomocnik zawodowy sprawę prowadził i pełnomocnictwo opłacić musiał, a skoro doprowadził do wygranej, choćby częściowo, koszt udzielonego pełnomocnictwa, należący do uzasadnionych wydatków procesowych, winien być w całości zwrócony. Koszty procesu po stronie pozwanej nie wystąpiły, albowiem pozwana nie poniosła żadnych kosztów sądowych, a zawodowy pełnomocnik, reprezentujący pozwaną, został wyznaczony z urzędu. Nie powstały więc żadne koszty do ich zasądzenia na rzecz pozwanej od częściowo przegrywającego powoda. Należało natomiast przyznać adwokatowi z urzędu koszty nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej stronie pozwanej. Na koszty pełnomocnika z urzędu składała się opłata ustalona na poziomie stawki minimalnej w kwocie 180 zł, powiększona o należny podatek od towarów i usług – 41,40 zł, wyliczona na podstawie § 6 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 3 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Adwokat z urzędu miał obowiązek działać na podstawie postanowienia sądu niezależnie od tego czy pomoc prawna mogła doprowadzić do rozstrzygnięcia korzystnego dla strony przezeń reprezentowanej. Koszty należne pełnomocnikowi z urzędu przyznano w pkt IV wyroku w pełnej stawce minimalnej, bez rozliczania ich w stosunku wygrana do przegranej. Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy, by obciążać nimi przeciwnika procesowego strony korzystającej z pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powód wytoczył bowiem powództwo, które okazało się usprawiedliwione co do zasady, gdyż pozwana nie spłacała swojego zobowiązania. Okoliczność, że powództwo uwzględniono jedynie częściowo, wynikała z zastosowania art. 5 k.c., natomiast formalnie, z uwagi na treść umowy, powodowi przysługiwało prawo podmiotowe do dochodzenia całości roszczenia. Z powyższych względów sąd przyjął, że koszty obrony pozwanej obciążą w całości Skarb Państwa (221,40zł), a nie powoda, który wytaczając powództwo działał w zaufaniu do treści umowy i przysługujących mu na jej podstawie roszczeń. Gdyby jednak nie podzielono argumentacji sądu orzekającego w niniejszej sprawie, powód winien zostać obciążony kwotą wynagrodzenia adwokata z urzędu odpowiadającą zakresowi oddalonego powództwa, to jest kwotą wynoszącą 117,35zł (221,40zł x 53%), a w pozostałym zakresie, to jest w kwocie 104,05zł koszt pełnomocnika ustanowionego z urzędu winien obciążyć Skarb Państwa. Sygn. akt III C 363/14 ZARZĄDZENIE 1. odnotować zwrot akt z uzasadnieniem 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć peł. stron, 3. z apelacją lub zażaleniem przedłożyć Przewodniczącej Wydziału, a w razie braku środka odwoławczego sędziemu referentowi ze (...) za miesiąc. 03.02.2016r. M. G.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.