IV Ka 575/13

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Anna Bałazińska – Goliszewska Sędziowie SSO Dorota Kropiewnicka SSR del. do SO Anna Statkiewicz (spr.) Protokolant Justyna Gdula przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Ireny Głogowskiej po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy S. M. oskarżonego o przestępstwo z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 25 marca 2013 sygn. akt XII K 11/05 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 180 złotych za II instancję. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 marca 2013 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej w sprawie sygn. akt XII K 11/05 uznał oskarżonego S. M. za winnego tego, że w dniach 3 i 16 grudnia 2003 r. we W., działając w warunkach czynu ciągłego , w celu udaremnienie wykonania orzeczeń Sądów- Sądu okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2003 r. Wydział Gospodarczy sygn. akt X GNc 2710/03, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej Wydział Gospodarczy z dnia 22 września 2003 r. , sygn. akt V GNc 5951/03, 5953/03, 5954/03, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej Wydział Gospodarczy z dnia 27 października 2000 r. sygn. akt IV Ng 6516/00, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej z dnia 08 stycznia 2002 r. sygn. akt V Ng 2027/01 udaremnił zaspokojenie swoich wierzycieli poprzez zbycie składników majątku zagrożonych zajęciem komorniczym w dniu 16 grudnia 2003 r. w postaci nieruchomości i lokalu położonych przy ul. (...) we W. oraz cesji wierzytelności od przedsiębiorstwa Budownictwa (...) w L. w kwocie 62.975,52 zł w dniu 3 grudnia 2003 r. , czym działał na szkodę wierzycieli w osobach: M. W. – przedstawiciela firmy Zakład (...), J. M., W. P. i S. B. przedstawicieli Zakładu Usług (...) s.c. , firmy (...) spółka z o.o. oraz firmy (...) Elektryczne reprezentowaną przez R. i G. S., Przedsiębiorstwa Produkcyjno handlowe (...) S. A. Oddział produkcji (...) we W. tj. występku z art. 300 § 2 k.k. w zw. art. 12 k.k. wymierzył oskarżonemu S. M. karę jednego roku pozbawienia wolności, przy czym karę tę warunkowo zawiesił, ustalając okres próby na trzy lata. Sąd Rejonowy obciążył oskarżonego kosztami sądowymi. Przedmiotowy wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego, zarzucając wyrokowi: I. obrazę przepisów postępowania karnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie - a to art. 2 § 2,4,7 w zw. z art. 167,419 i 424 § 1 k.p.k. polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o dowody pośrednie i poszlaki jakie dostrzegł Sąd w materiale sprawy, kierunkowane wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, bez wskazania dlaczego Sąd nie uwzględnił dowodów przeciwnych, w tym bezspornie bardzo trudnej sytuacji finansowej ówczesnego oskarżonego w 2003 r. i jego przedsiębiorstwa , co skutkowało przyjęciem winy i sprawstwa oskarżonego, bez umożliwienia kontroli przesłanek wynikających choćby ze złożonego do akt postanowienia Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie I Ns 365/03, dot. Podziału majątku dorobkowego S. M. z byłą żoną, które obejmowało sporny lokal przy ul. (...) - a to art. 5§ 2 k.p.k. poprzez rozstrzyganie licznych wątpliwości występujących w sprawie, w tym ustalenie przebiegu czynności cywilnoprawnych oskarżonego ze świadkiem Ś. poprzez odmowę wiarygodności wymienionym i oparcie ustaleń na założeniach o wspólnym działaniu w celu pokrzywdzenia wierzycieli „rzekomą” umową pożyczki z dnia 3.12.2003 r. , która miała służyć późniejszej sprzedaży mieszkania w dniu 16.12.2003 r., pomimo braku podstaw do kwestionowania obu dowodów osobowych , chronologii zdarzeń i treści owej umowy, co stwarza oczywiste wątpliwości w sprawie, obejmujące także wiarogodność tych dowodów osobowych, na których oparte zostało orzeczenie. II. Błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, jaki niewątpliwie miał wpływ na jego treść poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych w sprawie, że oskarżony w latach 2002-2003 był jednocześnie wierzycielem innych podmiotów gospodarczych i dłużnikiem hurtowni zaopatrujących jego firmę w materiały budowlane , niezbędnych wszak do świadczenia usług na rzecz kontrahentów i konieczności uzyskania pożyczki od świadka Ś. , potwierdzonej poza dowodami osobowymi , treścią umowy pożyczki i cesji stanowiącej zabezpieczenie spłaty pożyczki wobec wymienionego świadka – co wyklucza odmienne, przyjęte przez Sąd ustalenie, a zatem zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami świadka, istnieje wysokie prawdopodobieństwo braku świadomości oskarżonego o „usunięciu spod egzekucji” spornej nieruchomości i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna. Sąd Rejonowy wydał zaskarżony wyrok w oparciu o rzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe, dokonując ustaleń, po prawidłowej ocenie materiału dowodowego , a swoje stanowisko obszernie i przekonująco uzasadnił w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Co do zarzutu obrazy przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie a to art. 2 § 2,4,7 w zw. z art. 167,419 i 424 § 1 k.p.k. poprzez niewłaściwą ocenę wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka Ś., to skarżący zdaje się nie zauważać, podkreślanej w uzasadnieniu przez Sąd okoliczności, że zarówno oskarżony jak i w/w świadek w toku postępowania wielokrotnie zmieniali swoje stanowisko. Rozbieżne wyjaśnienia oskarżonego zostały opisane a następnie w sposób logiczny zgodny z przepisami k.p.k. omówione przez Sąd. Podobnie prawidło oceniono istotne dla poczynionych ustaleń zeznania Ś., wskazując- wbrew zarzutowi apelacji, dlaczego i w jakim zakresie Sąd Rejonowy nie dał im wiary. Rzeczywiście w uzasadnieniu wyroku Sąd nie odniósł się do złożonego przez oskarżonego do akt dowodu w postaci postanowienia Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie I Ns 358/06 ( nie jak w apelacji z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie I Ns 365/03), dot. podziału majątku dorobkowego S. M. z byłą żoną, które obejmowało sporny lokal przy ul. (...). Sąd Okręgowy zważył w tym zakresie co następuje, postanowienie to zostało wydane 22 marca 2007 r. a więc już po dacie zarzuconych oskarżonemu czynów, a jak wynika z sygnatury postępowanie to nie toczyło się jeszcze w chwili popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu. Fakt, że lokal przy ul. (...) wchodził w skład majątku dorobkowego małżonków i było dla oskarżonego wiadomym, że będzie jednym ze składników majątku objętego podziałem po rozwodzie nie może prowadzić do prostego wniosku, ze sprzedaż tego lokalu była uzasadniona ekonomicznie a tym samym nie stanowiła wyczerpanie znamion przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. Nawet sam oskarżony nie podnosił takiego argumentu w składanych przez siebie wyjaśnieniach, a przecież musiałby mieć takową świadomość w chwili zawierania umowy. Zdaniem Sądu Okręgowego nietrafny jest też zarzut, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, że oskarżony w okresie objętym zarzutem był w trudnej sytuacji finansowej że był jednocześnie wierzycielem innych podmiotów gospodarczych i dłużnikiem hurtowni zaopatrujących jego firmę w materiały budowlane , niezbędnych wszak do świadczenia usług na rzecz kontrahentów, co uzasadniało konieczności uzyskania pożyczki od świadka Ś.. W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony niewątpliwie znajdował się w trudnej sytuacji finansowej, wskazuje na to fakt, że miał liczne zobowiązania w tym te opisane w zarzucie, oskarżony wskazywał też, co potwierdzają zeznania Ś., że miał zobowiązania wobec firmy (...), ale z zeznań R. Ś.