1 tego artykułu, jeżeli pracownik pozostaje w zatrudnieniu u tego samego pracodawcy na podstawie umowy o pracę na okres próbny, umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas wykonania określonej pracy, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy obejmujące zakończone okresy zatrudnienia na podstawie takich umów, zawartych w okresie 24 miesięcy, poczynając od zawarcia pierwszej z tych umów. Bezspornym w niniejszej sprawie było to, że strony łączyła najpierw umowa o pracę na okres próbny od dnia 14 listopada 2011 r. do dnia 14 grudnia 2011 r., a następnie umowa o pracę na czas określony, zawarta na okres od dnia 15 grudnia 2011 r. do dnia 15 marca 2012 r. Wprawdzie pozwany zeznał, iż jego zdaniem stosunek pracy zakończył się w dniu 23 stycznia 2012 r., z uwagi na wstrzymanie prac. Przyznał jednocześnie, że nie informował powoda w żaden oficjalny sposób, że stosunek pracy zakończy się w dniu 23 stycznia. Z tych względów Sąd uznał, że stosunek pracy łączący strony trwał do dnia 15 marca 2012 r. i ustał z upływem daty końcowej wskazanej w umowie zawartej na czas określony. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd w punkcie I wyroku nakazał pozwanemu A. H. wydać powodowi R. L. świadectwo pracy za okres zatrudnienia od dnia 14 listopada 2011 r. do dnia 15 marca 2012 r. ze wskazaniem, że powód wykonywał pracę na stanowisku pracownik ogólnobudowlany i stosunek pracy został zakończony z dniem 15 marca 2012 r. – w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie. Sąd uwzględnił również roszczenie powoda o zasądzenia na jego rzecz należnego wynagrodzenia za pracę w miesiącach styczeń, luty i marzec 2012 r. W toku niniejszego postępowania powód konsekwentnie wskazywał bowiem, że nie otrzymał wynagrodzenia za pracę w tych miesiącach. Pozwany w zasadzie nie kwestionował, że nie wypłacił powodowi całego należnego mu wynagrodzenia za pracę. Twierdził jednak, że wypłacił powodowi wynagrodzenie za miesiąc styczeń, natomiast rozliczenie za pozostałe miesiące nastąpiło w ramach wykonywania pracy na rzecz P. S.. Stosownie do art. 81 § 1 kp, pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia. W każdym przypadku wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów.
tego artykułu, wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, przysługuje pracownikowi za czas niezawinionego przez niego przestoju. Jeżeli przestój nastąpił z winy pracownika, wynagrodzenie nie przysługuje. Sąd uznał za wiarygodne zeznania powoda, iż po przerwaniu prac wykonywanych pod G., powrócił on do miejsca zamieszkania i pozostawał tam w gotowości do pracy, albowiem pozwany obiecywał załatwienie innej pracy. Powyższe twierdzenia powoda znajdowały częściowo potwierdzenie w zeznaniach świadków M. P. i J. S.. Sąd uznał również za wiarygodne zeznania powoda, iż nie otrzymał on żadnych pieniędzy od P. S. z tytułu należności pozwanego wobec niego w związku z wynagrodzeniem za pracę. Należało bowiem stwierdzić, iż zarówno P. S., jak również M. P., P. P. i J. S. nie potwierdzili w swoich zeznaniach, aby P. S. regulował na rzecz powoda i innych pracowników należności pracownicze za A. H.. Ponadto za niedopuszczalną i pozbawioną logiki należałoby uznać sytuację, w której powód wykonuje pracę na rzecz innej osoby w celu zarobienia pieniędzy na pokrycie swoich należności z tytułu wynagrodzenia za pracę wykonaną na rzecz pozwanego. Z tych względów Sąd zasądził w punkcie II wyroku od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.250 zł brutto, tytułem wynagrodzenia za pracę, wraz z ustawowymi odsetkami: - od kwoty 2.500 zł od dnia 11 lutego 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 2.500 zł od dnia 12 marca 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 1.250 zł od dnia 11 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty. Sąd uwzględnił ponadto roszczenie powoda o zasądzenie na jego rzecz kwoty 1.428,57 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Pozwany w toku postępowania nie kwestionował, że nie wypłacił powodowi tego ekwiwalentu. Nie kwestionował również wysokości tego ekwiwalentu wskazanego przez powoda. Z tych względów Sąd zasądził w punkcie III wyroku od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.428,57 zł, tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 maja 2012 r. do dnia zapłaty. Jako co do zasady uzasadnione Sąd uznał również roszczenie powoda o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania w związku z nie wydaniem przez pozwanego świadectwa pracy. Zgodnie z treścią art. 99 § 1 kp, pracownikowi przysługuje roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy.
tego artykułu, odszkodowanie, o którym mowa w § 1, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż 6 tygodni. W toku postępowania powód wskazywał, iż z uwagi na nie wydanie mu świadectwa pracy nie mógł zarejestrować się, jako osoba bezrobotna. Z zeznań świadka D. L. wynikało przy tym, że powód mógłby uzyskać zasiłek dla bezrobotnych do września 2012 r. w kwocie 650 zł, około 700 zł. Należało wskazać, że niemożność zarejestrowania się w urzędzie pracy i otrzymania zasiłku dla bezrobotnych z powodu nie wydania świadectwa pracy implikuje powstanie szkody w rozumieniu przepisu art. 99 § 1 kp. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w doktrynie, że wynagrodzenie określone w art. 99 § 2 kp dotyczy świadczenia, które pracownik mógłby otrzymać, gdyby podjął pracę po otrzymaniu prawidłowego świadectwa pracy. Podstawą obliczenia odszkodowania wynikającego z przepisu art. 99 § 2 kp, nie może być zatem wynagrodzenie otrzymywane u pracodawcy, który zaniedbał obowiązku wydania świadectwa pracy, lecz wynagrodzenie, które pracownik otrzymałby, gdyby podjął zatrudnienie. Dotyczy to również uzyskania innego świadczenia, np. zasiłku dla bezrobotnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd zasądził na rzecz powoda odszkodowanie za nie wydanie świadectwa pracy w wysokości 975 zł, tj. odpowiadającej wysokości zasiłku dla bezrobotnych, który powód mógłby uzyskać przez okres 6 tygodni (650 + 325 = 975). Dalej idące powództwo w zakresie odszkodowania Sąd oddalił. Sąd nadał wyrokowi w pkt. II rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.500 zł, na podstawie art. 477 2 § 1 kpc, zgodnie z którym sąd, zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zasądził od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 433 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powód był zwolniony. Kwota ta stanowi po zaokrągleniu 5 % zasądzonej od pozwanego należności na rzecz powoda. W oparciu o przepis art. 102 kpc Sąd nie obciążył powoda kosztami zastępstwa procesowego pozwanego w części oddalając powództwo, biorąc również pod uwagę, iż powód przegrał proces w nieznacznej części. Wobec tego, że powód był reprezentowany w niniejszym postępowaniu przez pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego D. K., stosownie do § 2 ust. 3, § 6 pkt. 5 i § 11 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego D. K. kwotę 1.800 zł wraz z podatkiem od towarów i usług w wysokości 414 zł tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.