Sygn. akt II Ca 400/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2013 roku Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej

§ 3k.p.c.

nie stanowi przesłanki umożliwiającej oddalenie wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę w toku procesu. Powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości, po uprzednim dołączeniu akt Sądu Rejonowego w Łukowie o sygn. I Nc 63/08 i wskazaniu przez stronę powodową dowodów z akt tej sprawy, o zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku ewentualnego apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji podlegałby uchyleniu i przekazaniu sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania tylko w razie stwierdzenia nieważności postępowania, nierozpoznania istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości (art. 386 §

§ 4k.p.c.).

W sprawie nie zachodziły tego rodzaju okoliczności. Sąd Rejonowy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenił dowody zgodnie z dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia za własne. Sąd Rejonowy co do zasady dokonał również prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, w szczególności co do tego, że pozwani spełnili na rzecz powoda świadczenie z umowy pożyczki (art. 720 § 1 k.p.c.). Gdyby nawet przyjąć, że oświadczenie powoda z dnia 25 sierpnia 2009 roku nie jest równoznaczne z dowodem spełnienia świadczenia, należało by w nim widzieć zwolnienie z długu (art. 508 k.c.), co również skutkowałoby oddaleniem powództwa o zwrot pożyczonej kwoty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Przepis art. 227 k.p.c. stanowi, że przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Daje on podstawę do oddalenia wniosku dowodowego zmierzającego do udowodnienia okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia i zarzut naruszenia w tym zakresie art. 217 §

§ 3k.p.c.

nie jest zasadny. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że wniosek dowodowy zgłoszony przez powoda reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika został sformułowany nieprawidłowo i w takim kształcie nie mógł zostać uwzględniony. Z protokołu rozprawy wynika, że pełnomocnik powoda wniósł o „dołączenie akt Nc 63/08 na okoliczność, że pozwany dzisiaj nie mówi prawdy” (k. 26v). Procedurze cywilnej nie jest znany dowód takiego rodzaju, a co najwyżej strona mogłaby zgłosić wniosek o dopuszczenie dowodu z określonych dokumentów znajdujących się w aktach innej sprawy cywilnej. Także samą tezę dowodową należy uznać za sformułowaną błędnie, bowiem nie odnosi się ona do żadnych konkretnych faktów, jakie miałyby zostać wykazane, ale do ogólnego twierdzenia „pozwany dzisiaj nie mówi prawdy”. Pełnomocnik powoda powinien wyraźnie wskazać, co do jakich faktów pozwany wyjaśniał nieprawdziwie i co miałoby wynikać z konkretnych dokumentów z akt innej sprawy cywilnej. Zaznaczyć przy tym należy, że z wyjaśnień stron wynikało, że sprawa o sygn. akt I Nc 63/08 miała się toczyć między tymi samymi stronami, a zatem powód powinien wiedzieć, jakie dokumenty (dowody) znajdują się w aktach tej sprawy i co z nich wynika. W dniu 28 lutego 2013 roku powodowi doręczono zawiadomienie o rozprawie wraz z odpisem sprzeciwu, w którym pozwani wyraźnie powołali oświadczenie powoda z dnia 25 sierpnia 2009 roku jako dowód wygaśnięcia zobowiązania, a zatem był czas, aby na rozprawie z dnia 12 marca 2013 roku powód (jego pełnomocnik) mógł złożyć właściwie sformułowany wniosek dowodowy, zapoznać się z aktami o sygn. I Nc 63/08 i wskazać konkretne dokumenty z tych akt, czy nawet złożyć uzyskane odpisy dokumentów z tych akt. Zauważyć też należy, że oświadczenie powoda pochodzi z 2009 roku, natomiast wskazana sygnatura sprawy wskazuje, że postępowanie zostało wszczęte w 2008 roku i nie wiadomo, czy w czasie jego prowadzenia przedmiotowe oświadczenie już istniało. Wbrew twierdzeniu apelującego decyzja Sądu Rejonowego „Sąd postanowił odmówić dołączenia akt” jest rozstrzygnięciem oddalającym wniosek dowodowy powoda w takiej formie, w jakiej został zgłoszony („o dołączenie akt”). Powód ani jego pełnomocnik nie zgłosili zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c., zwracającego Sądowi Rejonowemu uwagę na zaistniałe ich zdaniem uchybienie przepisom postępowania, a zatem nie strona powodowa nie może w apelacji skutecznie powołać się na to uchybienie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 roku, sygn. III CZP 55/05, OSNC 2006/9/144). Nie można przyjąć, że Sąd Rejonowy naruszył art. 217 § 1 k.p.c., gdyż wprawdzie dowód z dokumentów z innej sprawy cywilnej na okoliczność, że przedmiotowa pożyczka nie została spłacona, a oświadczenie z dnia 25 sierpnia 2009 roku dotyczyło innych zobowiązań stron, mógłby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ale dowód taki w ogóle nie został zgłoszony. Materiał dowodowy, na podstawie którego orzekał Sąd pierwszej instancji, składa się z umowy pożyczki z dnia 2 listopada 2004 roku (k. 3), wezwań do zapłaty z 2012 roku z dowodami doręczenia (k. 4 – 7), z oświadczenia powoda z dnia 25 sierpnia 2009 roku opisanego przez Sąd Rejonowy i z dwóch częściowo wypełnionych blankietów umów przedwstępnych (k. 17, 25). Innych wniosków dowodowych, poza omówionym wyżej wnioskiem o „dołączenie akt”, strony nie zgłaszały. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, że Sąd Rejonowy uznając na podstawie oświadczenia powoda z dnia 25 sierpnia 2009 roku, iż pozwani spełnili świadczenie z umowy pożyczki, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i naruszył art. 233 § 1 k.p.c. Z bezspornych ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że strony współpracowały ze sobą przez kilka lat i zawarły wiele umów pożyczek, które zabezpieczały sporządzając umowy przedwstępne z określonymi w niej kwotami zadatku. W tej sytuacji nie sposób jest rozumieć własnoręcznego oświadczenia powoda z dnia 25 sierpnia 2009 roku „nie roszczę żadnych roszczeń finansowych względem M. R.