wskazała, że inżynier ustalił okoliczności i oświadczył zamawiającemu, że posiadał wiedzę, iż powód prowadził roboty na „Budowie AutostradyA – 1 T. – S., O. I: C. – O. od km 151+900 do km 163+300 i O. II: O. - B. od km 163+300 do km 186+366”, co pozwoliło przyjąć oraz ustalić, że wyrażenie zgody nastąpiło w sposób czynny poprzez czynności faktyczne, w sposób dorozumiany, obligując zamawiającego do oceny wniosku na podstawie art.
Konsekwencją powyższego jest przyznanie faktu, że powód był zatwierdzonym w sposób dorozumiany podwykonawcą na w/w budowie, z oznaczonym zakresem robót oraz ich wartością. To zaś pozwoliło zamawiającemu na ocenę złożonego w dniu 18 października 2012 roku wniosku wraz z dołączonymi później dokumentami uzupełniającymi. Analiza dokumentów w sprawie pokazała, że należność wynikająca z faktur VAT nr (...) na kwotę łącznie 885.273,06 złotych upoważnia zamawiającego do uznania za zasadną do zapłaty kwotę 880.076,09 złotych, która została zapłacona przelewem na rachunek bankowy wskazany przez powoda. W odpowiedzi na powyższe pozwany poinformował, że powyższa zapłata została dokonana przez (...) na własny koszt i ryzyko, a tym samym to po jej stronie powstało prawo regresu wobec pozwanej oraz (...) Ltd. W kolejnym piśmie z dnia 24 lipca 2013 roku (...) Oddział w B., w związku z liczną korespondencją w sprawie braku zapłat przez wykonawcę za roboty budowlane prowadzone w związku z „Budową AutostradyA – 1 T. – S., O. I: C. – O. od km 151+900 do km 163+300 i O. II: O. - B. od km 163+300 do km 186+366” oraz konsekwencjami stąd wynikającymi, których efektem jest dalszy brak płatności dla podwykonawców, dalszych podwykonawców oraz innych podmiotów, które zaangażowane były w proces inwestycyjny, wskazała, że każda sprawa analizowana była indywidualnie z najwyższą uwagą. Powołując się na przepis art.
A – 1 T. – S., O. I: C. – O. od km 151+900 do km 163+300 i O. II: O. - B. od km 163+300 do km 186+366”, z oznaczonym zakresem robót oraz ich wartością. Konsekwencja powyższego faktu pozwoliła zamawiającemu na ocenę złożonego w dniu 24 grudnia 2012 roku wniosku wraz z dołączonymi później dokumentami uzupełniającymi. Analiza dokumentów w sprawie pokazała, że należność wynikająca z faktur VAT nr (...) upoważnia zamawiającego do uznania za zasadną do zapłaty kwotę 60.343,50 złotych, która została zapłacona przelewem na rachunek bankowy powoda wskazany w piśmie. Jednocześnie poinformowała, że roboty, które zostały wyszczególnione we wniosku podwykonawcy z dnia 24 grudnia 2012 roku, zostały ujęte przez inżyniera i zapłacone na rzecz wykonawcy. W obecnym stanie rzeczy, wskazana kwota 60.343,50 złotych powinna zostać niezwłocznie zwrócona zamawiającemu. W związku z powyższym, zamawiający wezwał wykonawcę do zapłaty w/w kwoty w terminie 7 dni, pod rygorem potrącenia z rozliczenia końcowego wykonawcy lub podjęcia innych czynności zmierzających do zaspokojenia. Sąd Okręgowy odmówił wiary twierdzeniom powoda, jakoby roboty drogowe, polegające na skropieniu warstw konstrukcyjnych z kruszywa łamanego emulsją mineralno-asfaltową w ciągu głównym AutostradyA-1 pomiędzy T. a S., na odcinku III: B. – K. od km 186+348 do km 215+850, wykonał na zlecenie strony pozwanej. Powyższemu przeczy bowiem zdaniem Sądu pierwszej instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji wskazał, że raporty dzienne, które – wedle oświadczenia samego powoda – stały się podstawą do sporządzenia kosztorysu (zestawienia zbiorczego robót), na podstawie którego powód wystawił pozwanej sporną fakturę VAT nr (...) z dnia 13 sierpnia 2013 roku na kwotę 261.717,43 złotych, zaakceptowane zostały przez M. S.. M. S. był kierownikiem robót, jednakże z ramienia (...) sp. z o.o. w W., a nie z ramienia strony pozwanej. Na potwierdzenie powyższego, w poczet materiału dowodowego załączona została umowa o pracę M. S., z niej zaś bezsprzecznie wynika, że jest on pracownikiem (...) sp. z o.o. w W., zatrudnionym na stanowisku kierownika robót (autostrady). Po drugie Sąd Okręgowy zauważył, że dostarczone przez pozwaną zapotrzebowanie z dnia 3 sierpnia 2012 roku na roboty drogowe polegające na skropieniu mieszanką mineralno-asfaltową warstw z kruszywa łamanego budowanej AutostradyA-1 dotyczyło tych właśnie robót, które w dniach 6 – 10 sierpnia 2012 roku wykonał powód na odcinku III: B. – K.. Zapotrzebowanie to zgłosiła jednak powodowi (...) sp. z o.o. w W., a nie strona pozwana. Po trzecie, roboty drogowe przy „Budowie AutostradyA-1 T. – S., O. I: C. - O. od km 151+900 do km 163+300 i O. II: O. - B. od km 163+300 do km 186+366” objęte zostały przedmiotem umowy podwykonawczej z dnia 17 lipca 2012 roku łączącej powoda z konsorcjum firm, w imieniu i na rzecz którego działała pozwana jako lider konsorcjum. W ocenie Sądu, gdyby powód faktycznie wykonał roboty na O. III: B. – K. na zlecenie strony pozwanej, z pewnością objęte by one zostały powyższą umową bądź zawarta zostałaby odrębna umowa. Takową nie wylegitymował się jednak powód. Po czwarte, Sąd Okręgowy podkreślił, że wszystkie pisma z (...) kierowane do strony pozwanego wymieniały w swej treści wnioski powoda wskazujące na wykonane przez niego roboty drogowe wyłącznie na O. I: C. – O. i O. II: O. – B.. W ogóle nie ma w nich mowy o roszczeniach powoda związanych z wykonanymi przez niego robotami drogowymi na O. III: B. – K.. Wynika więc z tego, że takowe nie były zgłaszane przez powoda. Gdyby zaś takie roszczenia przysługiwały powodowi względem strony pozwanej, z pewnością byłyby one ujęte w przywołanych pismach (...). Również informacja o spłacie zadłużenia z dnia 31 października 2012 roku, przekazana powodowi przez stronę pozwaną, nie zawiera stwierdzenia, za jakie konkretnie O. A. zostały wpłaty bezpośrednio przez (...) na rzecz powoda. Trudno więc z tego wnioskować, że pozwany poinformował powoda, iż wpłaty te dotyczą jego zadłużenia (również) z tytułu spornej faktury VAT, wystawionej za roboty drogowe wykonane na O. III: B. – K.. Jeśli zaś chodzi o samo wezwanie do zapłaty z dnia 26 listopada 2012 roku, powód nie przedstawił nawet dowodu doręczenia tegoż wezwania stronie pozwanej. Jedynym dowodem, z którego można by wnioskować, że wykonanie robót drogowych na O. III: B. – K. zleciła powodowi strona pozwana jest faktura VAT z dnia 13 sierpnia 2013 roku na kwotę 261.717,43 złotych. Jednakże w obliczu całego pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w żaden sposób nie podważonego przez stronę powodową, moc dowodowa powyższej faktury VAT jest, w ocenie Sądu pierwszej instancji, znikoma, pozostająca bez wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy biorąc pod uwagę, iż faktura ta nie została podpisana przez stronę pozwaną, lecz jedynie znajduje się na niej adnotacja o jej wpływie, co nie oznacza akceptacji treści faktury. W kontekście powyższych rozważań Sąd Okręgowy stwierdził, że strona powodowa nie zaoferowała materiału dowodowego pozwalającego podważyć twierdzenia strony pozwanej. Nie został chociażby zgłoszony wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. S., który potwierdzał wykonanie przedmiotowych prac, a zatem być może posiadał również wiedzę dotyczącą podmiotu zlecającego. W świetle obowiązującej zasady kontradyktoryjności sporu to na stronie spoczywa obowiązek wskazywania dowodów na poparcie jej twierdzeń zaś Sąd, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przeprowadza postępowania dowodowego z urzędu. W związku z powyższym Sąd Okręgowy uznał powództwo za bezzasadne. Na gruncie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać, aby roboty drogowe, polegające na skropieniu warstw konstrukcyjnych z kruszywa łamanego emulsją mineralno-asfaltową w ciągu głównym AutostradyA-1 pomiędzy T. a S., na odcinku III: B. – K. od km 186+348 do km 215+850, powód wykonał na zlecenie pozwanego, a tym samym – aby obowiązkiem zapłaty należności wynikającej z faktury VAT nr (...) z dnia 13 sierpnia 2012 roku, będącej podstawą prawną przedmiotowego roszczenia, mogła zostać obciążona strona pozwana. Stosownie do treści art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strona powodowa obowiązkowi temu nie sprostała. Zaoferowany przez powoda materiał dowodowy nie wykazał, aby to pozwany winien zostać obciążony obowiązkiem zapłaty należności wynikającej z faktury VAT nr (...). Jednocześnie Sąd Okręgowy podkreślił, że od samego początku procesu strona pozwana zaprzeczała, aby to ona zleciła powodowi wykonanie robót drogowych na O. III: B. – K.. Pomimo tego, że inicjatywna dowodowa strony powodowej nie była w żaden sposób ograniczona, nie dostarczyła ona Sądowi wystarczających dowodów, które – po pierwsze - zaprzeczałyby powyższemu twierdzeniu pozwanego, po drugie zaś - potwierdzałyby twierdzenia powoda. Powód w zasadzie w ogóle nie polemizował z treścią złożonych przez pozwanego dokumentów, w tym – z treścią zapotrzebowania z dnia 3 sierpnia 2012 roku, czy umową o pracę M. S., jak i z podnoszonymi argumentami, przekonującymi – z niekorzyścią dla powoda – o bezzasadności przedmiotowego powództwa. Nie zawnioskował chociażby dowodu z zeznań świadka M. S. na okoliczność faktu zatrudnienia jego osoby również u strony pozwanej, bądź też na inne stosowne okoliczności. Co więcej, powód na rozprawie w dniu 12 marca 2015 roku cofnął wniosek o przesłuchanie stron. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy powództwo oddalił. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i § 6 pkt 6 oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 6.779,00 złotych. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w postępowaniu głównym (I-instancyjnym) w wysokości 3.600,00 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w postępowaniu zażaleniowym przed sądem apelacyjnym w wysokości 1.800,00 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych i opłata sądowa od zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy odrzucenia pozwu w wysokości 1.362,00 złotych. Sąd pierwszej instancji miał przy tym na uwadze, że zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić koszty procesu poniesione przez przeciwnika (stronę, która wygrała sprawę). Przy ocenie, która ze stron wygrała (przegrała) proces należy uwzględnić ostateczny wynik sprawy w danej instancji. Wyniki postępowań incydentalnych (np. postępowania zażaleniowego), czy też w poszczególnych instancjach, są bez znaczenia. Jeśli Sąd, mając na względzie wynik sprawy, uzna, że wygrywającym jest pozwany, powinien zliczyć wszystkie poniesione przez niego koszty i ich sumę zasądzić na rzecz pozwanego od powoda. W apelacji powód zarzucił: I. naruszenie prawa procesowego art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona powodowa nie udowodniła obowiązku zapłaty wynikającej z faktury VAT nr (...) z dnia 13 sierpnia 2012 r., w sytuacji gdy pozwany uznał roszczenie, na co wskazuje wprost treść pisma z dnia 31 października 2012 r., przedłożonego przez powoda, w którym pozwany informuje powoda o spłacie zadłużenia i wnosi o zaksięgowanie wpłaty na poczet najstarszych faktur. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji błędnie przerzucił cały ciężar dowodu (art. 6 k.c.) na stronę powodową w sytuacji, gdy ona wykazała dużą inicjatywę dowodową (art. 232 k.p.c.) i dostarczyła szerokiego materiału dowodowego w postaci: faktury VAT nr (...), raportów dziennych wykonanych prac na III odcinku (...), wezwanie do zapłaty z dnia 26 listopada 2012 r. wraz z dowodem nadania, pismo (...) z dnia 31 października 2012 r. informujące o spłacie zadłużenia, rozliczenie wpłat przez powoda, dyspozycje wpłat na kwotę 101,799,09 zł i kwotę 100.579,83 zł. Strona powodowa wywiązała się z obowiązku udowodnienia faktów, z których wywodziła skutki określone skutki prawne. Jeśli strona powodowa udowodniła fakty przemawiające za zasadnością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających oddalenie powództwa, czego strona pozwana nie uczyniła, albowiem ograniczyła się jedynie do zaprzeczenia twierdzeniom powoda i nie przedłożyła żadnych dowodów; II. naruszenie przepisów postępowania art. 6 k.c. przez powołanie go abstrakcyjnie, w oderwaniu od istniejącego stosunku prawnego, bez wskazania podstawy prawnej tego stosunku. Sąd pierwszej instancji nie dokonał zatem ustalenia podstawy faktycznej i przepisów prawnych, według których powinna nastąpić ocena roszczenia, co pozwalało dopiero rozstrzygnąć, czy przepis art. 6 k.c. został prawidłowo zastosowany. Sąd pierwszej instancji dopuścił do zachwiania reguł wynikających z powyższego przepisu, gdyż ów obowiązek nałożył tylko na stronę powodową; III. naruszenie przepisów postępowania art. 233 § 1 i 2 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez nie wskazanie które dowody Sąd uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiary oraz poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że należność dochodzona przez powoda nie została przez niego wykazana i udowodniona; IV. naruszenie przepisów postępowania, art. 207 § 3 k.p.c. w zw. z art. 212 k.p.c. poprzez ograniczenie się do biernej oceny stanowiska stron. Sąd pierwszej instancji, w przypadku podjęcia wątpliwości dotyczących znaczenia procesowego przedstawionych okoliczności faktycznych i zarzutów, a w szczególności wątpliwości co do należytego skonkretyzowania twierdzeń faktycznych prezentowanych w procesie powinien był skorzystać z instrumentów, o których mowa w art. 207 § 3 k.p.c., a zwłaszcza w art. 212 § 1 k.p.c.., czego zaniechał; V. naruszenie art. 230 k.p.c. polegające na pominięciu okoliczności, iż pozwany (...) Ltd w D. w piśmie z dnia 31 października 2012 r. informował o spłacie długu przez (...) i sam proponował zaksięgowanie przedmiotowych wpłat na poczet najstarszych faktur, gdy okoliczność ta została przyznana przez stronę pozwaną w sposób konkludentny, wobec niekwestionowania jej w toku procesu i braku jakiejkolwiek aktywności pozwanego po dołączeniu tego dokumentu do materiału dowodowego; VII naruszenie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie, polegające na zaliczeniu do kosztów procesu kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika pozwanego za postępowanie zażaleniowe, które zostało przegrane przez stronę pozwą W związku z przedstawionymi zarzutami powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości i zasadzenie od pozwanego kosztów postępowania za obie instancje, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wśród zarzutów apelacyjnych (w punkcie VI) skarżący zamieścił także wniosek w trybie art. 381 k.p.c., o uzupełniające przeprowadzenie postępowania dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: - faktury VAT nr (...), wystawionej na kwotę 444.365,00 zł, z a zaakceptowanej przez stronę pozwaną zwrotem (...); - dyspozycję zapłaty przez pozwanego na rzecz powoda kwoty 444.365,00 zł, - wezwania pozwanego do zapłaty, z dnia 8 listopada 2012 r. - maila od pozwanego do powoda w przedmiocie spłaty zadłużenia na okoliczność wzajemnej współpracy stron oraz braku regulowania należności przez stronę pozwaną. Skarżący wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci pisma pozwanego z dnia 2 kwietnia 2012 r. (w istocie chodziło o pismo z dnia 2 kwietnia 2013 r.), kierowanego do (...), w treści którego pozwany potwierdził, że płatności dokonane przez (...) na kwotę 101.799,09 i 100.559,83 zł zostały zaliczone na poczet faktury VAT nr (...), która została wystawiona przez powoda z tytułu robót wykonanych na innym kontrakcie niż odcinek I i II Autostrady (...). W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i obciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny dodatkowo ustalił: Pozwana spółka była również członkiem konsorcjum realizującego na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad III odcinek AutostradyA-
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.