Sygn. akt I C 107/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Wołowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Jolanta Zapłotna Protokolant
§ 1
k.c., a powstałe w okresie wcześniejszym – na podstawie nieobowiązującego obecnie art. 442 § 1 k.c. Oba przepisy tak samo regulowały kwestię trzyletniego przedawnienia roszczeń wynikających z czynu niedozwolonego nie będącego zbrodnią ani występkiem oraz nie powodującego rozstroju zdrowia bądź uszkodzenia ciała. Przepis art.
§ 1k.c.
wprowadzony został jednak do porządku prawnego z dniem 10 sierpnia 2007 r. ustawą z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny ( dalej – ustawa nowelizująca). Zgodnie natomiast z art. 2 ustawy nowelizującej, do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nie przedawnionych, stosuje się przepisy ar. 442 k.c. Według brzmienia uchylonego art. 442 § 1 k.c., w dniu 10 sierpnia 2007 r. ( wejście w życie ustawy nowelizującej) nie było przedawnione roszczenie powoda za okres jego pobytu w Zakładzie Karnym w W. w ciągu trzech lat wstecz. Roszczenie to uległo zatem przedawnieniu na podstawie art.
§ 1k.c.
Skarżący przez cały swój pobyt w zakładzie karnym odczuwał, krzywdę i wiedział, który organ państwa zadecydował o jego osadzeniu i o sposobie wykonywania kary pozbawienia wolności. Powód musiał mieć świadomość negatywnych odczuć związanych z warunkami bytowymi w Zakładzie Karnym w W. w chwili, gdy ich doznawał. Wiedział też, kogo obciąża odpowiedzialnością za negatywne odczucia. R. T.
(2)złożył pozew w dniu 24 marca 2014 r., co wynika z prezentaty Sądu Okręgowego w Zielonej Górze ( k.4), zatem w chwili wniesienia pozwu, roszczenie powoda o zadośćuczynienia uległo już przedawnieniu. W ocenie Sądu, R. T.
(2)w trakcie osadzenia w celach, w których warunki odbiegały od wymaganych przepisami, miał świadomość, że okoliczności te mogą stanowić naruszenie dóbr osobistych. Powód mógł bez zbędnej zwłoki dochodzić swych roszczeń w odpowiednim czasie. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 5 k.c. i przyjęcia, iż zarzut przedawnienia stanowi nadużycie prawa przez pozwanego Skarb Państwa – Zakład Karny w W.. Powód nie wykazał przyczyn opóźnienia w dochodzeniu roszczenia. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne od celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W związku z powyższym obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania Sąd obciążył powoda, przy czym zasądzona dla pozwanego kwota w wysokości 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, ustalona została na podstawie § 10 pkt 25 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014, poz. 1025 ze zm.) Sąd, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową powoda, w pkt III. sentencji wyroku obciążył Skarb Państwa kosztami sądowymi, od obowiązku których powód został zwolniony na mocy postanowienia z dnia 4 lipca 2014 r. (k. 31).