w zw. z art. 747 pkt 2 k.p.c. W ocenie Sądu I instancji strona powodowa, nie przesądzając wyniku postępowania, w aktualnym stanie sprawy, uprawdopodobniła zasadność swojego roszczenia w zakresie żądanego zabezpieczenia, a okoliczności uzasadniające roszczenie zostały wskazane w pisemnych motywach wyroku z dnia 4 października 2012 r. Powód uprawdopodobnił także istnienie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia powództwa skierowanego przeciwko pozwanej. Stosownie do art.
interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania. Uzasadniając wniosek powód opisał sytuację majątkową pozwanej i podejmowane przez nią działania uprawdopodabniając tym samym, że zbycie nieruchomości objętej zabezpieczeniem utrudniłoby mu wykonanie zapadłego orzeczenia, skoro owa nieruchomość stanowi wartościowy i jedyny przedmiot majątku pozwanej, z którego powód mógłby się zaspokoić, na dodatek stosunkowo łatwo zbywalny. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy zabezpieczenie roszczenia w sposób opisany przez powoda nie stanowi obciążenia pozwanej ponad istniejącą potrzebę. Powódka Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości nr (...) przy ulicy (...) w S. wniosła apelację od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 października 2012 r., zaskarżając wyrok w części oddalającej powództwo wraz z orzeczeniem o kosztach procesu, zarzucając mu: - naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności: * art. 230 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd faktu zobowiązania pozwanej w ramach zaliczek na zarząd zaliczek na media jako faktu przyznanego, * art. 233 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie faktu, że zaliczki na media były częścią zaliczek na zarząd nieruchomością wspólną jako następstwo faktu, że media te doprowadzane były wspólnymi instalacjami oraz że wspólnota mieszkaniowa realizowała wobec dostawców mediów koszty w imieniu właścicieli lokali, - naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: * art. 14 ustawy o własności lokali poprzez przyjęcie, że zaliczki na media dostarczane do poszczególnych lokali nie wchodzą w zakres kosztów zarządu nieruchomością wspólną, mimo iż są one doprowadzane wspólnymi instalacjami oraz mimo że wspólnota mieszkaniowa realizowała wobec dostawców mediów koszty w imieniu właścicieli lokali, * art. 13 ustawy o własności lokali poprzez przyjęcie, że nie może on stanowić podstawy zasądzenia zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną zaliczek na media. W powołaniu powyższych zarzutów apelacyjnych powódka wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki całości kwoty dochodzonej pozwem, Ewentualnie - uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, - przyznanie powódce zwrotu kosztów procesu w postępowaniu I i II instancji, - dopuszczenie nowych dowodów na okoliczność stawek za wodę i ścieki i wywóz nieczystości, to jest faktur za wywóz odpadów z 31 stycznia 2010 r., 31 stycznia 2011 r., 31 stycznia 2012 r. oraz uchwał Rady Miasta nr (...) i XIII/300/11 i cennika archiwalnego ze strony internetowej (...) S., gdyż potrzeba powołania tych dowodów powstała dopiero po wydaniu wyroku Sądu I instancji. W uzasadnieniu apelacji strona powodowała zakwestionowała stanowisko Sądu I instancji co do bezzasadności powództwa w zakresie zapłaty zaliczek na poczet kosztów zarządu nieruchomości w części w jakiej dotyczyło ono opłat za media, wnoszonych przez właścicieli lokali. Strona powodowa powołała się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 lipca 2004 r., I ACa 614/04, gdzie Sąd zaliczył zaliczki na media do kosztów zarządu nieruchomością wspólną podnosząc, że dostawy są realizowane wspólną instalacją zaliczaną do nieruchomości wspólnej i nie ma przeszkód do włączenia tych kosztów do kosztów zarządu. Zdaniem powódki Sąd I instancji oddalając powództwo nie może powoływać się na związanie granicami pozwu i wskazaniem przez stronę powodową, iż dochodzi ona zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną, nie wskazując, iż żądanie to obejmuje również zaliczki na poczet szeroko pojętych mediów. Ustawa nie upoważnia wspólnoty do dochodzenia odrębnych opłat za media. Jedyna kompetencja do obciążenia właścicieli lokali opłatami jaka ustawa daje wspólnocie to uprawnienie do dochodzenia zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną. Żadnych innych opłat poza zaliczkami na zarząd wspólnota nie może żądać od właścicieli. Strona powodowa wskazała w pozwie, że dochodzi zaliczek na zarząd w określonej wysokości, ponieważ zaliczki na media są częścią zaliczek na zarząd nieruchomością wspólną i nie było potrzeby ich wyodrębniania, tak samo jak nie ma potrzeby wskazywania w pozwie, iż dana część zaliczki jest kwotą na wydatki na utrzymanie porządku i czystości, a inna część wynagrodzeniem członków zarządu lub zarządcy. Zwyczajowo przyjęło się oddzielne wskazywanie funduszu remontowego, ale jest to efektem funkcjonowania niegdyś obowiązków oddzielnego księgowania i przechowywania środków na cele remontowe. Skoro na podstawie ustawy przysługuje roszczenie o zaliczki na zarząd nieruchomością wspólną, to strona powodowa nie mogła wnosić o zasądzenie zaliczek na media. Zaliczki na media w ogóle nie były kwestionowane przez pozwaną, wprost przeciwnie. Zaliczki na media były jedyną kwotą, którą pozwana płaciła bez zastrzeżeń. Okoliczność dokonania przez siebie opłaty na media podnosiła ona jeszcze na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Na rozprawie tej pozwana powoływała się również na nadpłatę z rozliczenia wody, która zresztą była uwzględniona w pozwie na korzyść pozwanej. Z załączonych do pozwu wyliczeń zaliczek wynika, iż w części za media naliczane one były od osoby – śmieci i od m 3 – woda. Zarzuty pozwanej co do wliczania do podstawy naliczania zaliczek powierzchni piwnicy nie dotyczą więc w ogóle zaliczek na media. W tej sytuacji Sąd nie powinien był się w ogóle zajmować okolicznością wysokości zaległości zaliczki, ponieważ była ona uznana przez pozwaną, zarówno poprzez niewypowiedzenie się o jej niezasadności czy sposobie naliczenia, jak i poprzez płacenie jej w niektórych okresach. Strona powodowa podniosła także, że opłaty za wywóz śmieci nie są mediami doprowadzanymi indywidualnie do lokali. Śmieci nie są odbierane z mieszkań, tylko są wyrzucane przez wszystkich mieszkań do wspólnych zbiorników i w tym momencie ulegają zmieszaniu i stają się wspólne. Nie odpowiadają za nie poszczególni właściciele lokali tylko wspólnota, na której terenie się one znajdują – jest to okoliczność powszechnie znana. Ustalenie Sądu, że są to media obciążające właścicieli lokali nie ma więc żadnego uzasadnienia. Zaliczki na śmieci wynosiły za 2010 r. 144 zł, za 2011 r. 156 zł, a w dwóch pierwszych miesiącach 2012 r. 52 zł. Razem daje to kwotę 352 zł. Kwota ta powinna być zasądzona ponad wszelką wątpliwość jako zaliczki na zarząd nieruchomością wspólną. Zdaniem strony powodowej pozwana nie kwestionowała zaliczek na media ani co do zasady, ani co do wysokości, dlatego powódka traktowała tę okoliczność jako niesporną. Do pozwu powódka dołączyła uchwały, które nie podawały dokładnej wysokości zaliczek i uzależniały ich naliczanie od szacowania i aktualnych stawek. Strona powodowa dołączyła dokumenty, wymiary zaliczki, które te szacunki zawierały. Dokumenty te i wyliczenia mediów nie były kwestionowane przez pozwaną. Z ostrożności procesowej strona powodowa wniosła o dopuszczenie dodatkowych dowodów w tym zakresie, ponieważ potrzeba ich powołania powstała dopiero po wydaniu wyroku Sądu I instancji. Według powódki z pism pozwanej można było nie domyślić się, iż ma ona zastrzeżenia do sposobu naliczenia zaliczek. Strona powodowa wniosła o dopuszczenie dowodu z faktur za wywóz odpadów z 31 stycznia 2010 r., 31 stycznia 2011 r., 31 stycznia 2012 r. na okoliczność stosowania w wymiarach zaliczek obowiązujących stawek. Strona powodowa przedstawiła sposób ustalenia stawek za wywóz odpadów. Z powodów wskazanych powyżej powódka wniosła również o dopuszczenie dowodów z uchwał Rady Miasta nr (...) i XIII/300/11 i cennika archiwalnego ze strony internetowej (...) S., ponieważ na 2011 r. takiej uchwały nie było. W ocenie strony powodowej stawki za wodę i ścieki należy uznać za okoliczności powszechnie znane, ponieważ regulowane są prawem miejscowym. Pozwana E. Ż. również wniosła apelację od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 października 2012 r., zaskarżając wyrok w całości. W uzasadnieniu apelacji i w dalszych pismach procesowych pozwanej, stanowiących uzupełnienie apelacji, pozwana zakwestionowała naliczanie zaliczek, według jej oceny zawyżonych, za pomieszczenia nieużytkowe – piwniczne o powierzchni 47,70 m 2, na utrzymanie części wspólnych i fundusz remontowy. W ocenie pozwanej zaliczki za pomieszczenie piwniczne o powierzchni 47,70 m 2 nie powinny być naliczane, w tym zakresie pozwana powołała się na uregulowania ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Podniosła również na brak dostępu do pomieszczenia piwnicznego z uwagi na zamurowanie odpowiedniego wejścia przez osoby trzecie. Pozwana powołała się również na wpłatę na rzecz wierzyciela – powódki kwot wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego na skutek sprzedaży pojazdu, do lutego 2012 r. włącznie. Pozwana podniosła również brak rozliczenia na dwie klatki schodowe zgodnie z regulaminem wspólnoty, przeznaczenie pieniędzy z funduszu remontowego za powierzchnie nieużytkowe na inne cele niż remonty, co jest niezgodne z przepisami o zarządzaniu nieruchomością wspólnoty. Zdaniem pozwanej pomieszczenia piwniczne – nieużytkowe z zamurowanym wejściem nie wpływają na zwiększenie kosztów związanych z utrzymaniem części wspólnych. Pozwana zakwestionowała naliczanie odsetek za nieterminowe wpłaty zaliczek na rzecz powódki. Pozwana przedstawiła własne rozliczenie należności powódki, powołując się na kwoty wyegzekwowane przez komornika sądowego i swoje nadpłaty. Pozwana zakwestionowała również obciążenie jej kosztami procesu, podnosząc, że nie ma dochodów, jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, a alimenty przysługujące jej od byłego męża są przetrzymywane w depozycie komornika sądowego J. W.. W odpowiedzi na apelację powódki pozwana pismem procesowym z dnia 2 stycznia 2013 r. zakwestionowała stanowisko procesowe powódki, powołując się na nadpłaty za media. W dniu 10 stycznia 2013 r. pozwana E. Ż. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 grudnia 2012 r. w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia powództwa. Pozwana zakwestionowała podstawę wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia. Pismem procesowym z dnia 13 listopada 2013 r. pozwana podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko procesowe, wnosząc o oddalenie apelacji strony powodowej i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu. Powołując się na brak możliwości przechodzenia i korzystania ze swojej części piwnicy pozwana wniosła o udzielenie jej ochrony na podstawie art. 5 k.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości nr (...) przy ulicy (...) w S., jak i apelacja pozwanej E. Ż. od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 4 października 2012 r. okazały się nieuzasadnione. Również zażalenie pozwanej E. Ż. na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2012 r. w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia roszczenia powódki Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy (...) w S. wobec pozwanej E. Ż. poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości pozwanej E. Ż. położonej w S. przy ulicy (...), dla której Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie prowadzi księgę wieczystą Kw nr (...), okazało się nieuzasadnione. Sąd Okręgowy po dokonaniu kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy. Wobec prawidłowości ustaleń faktycznych Sądu I instancji Sąd Okręgowy przyjmuje do dalszych rozważań ustalenia Sądu Rejonowego, nie widząc potrzeby ich powtarzania. Odnośnie apelacji powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości nr (...) przy ulicy (...) w S. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Zarzuty strony powodowej co do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, to jest art. 230 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c., nie są uzasadnione. Strona powodowa upatrywała naruszenia przez Sąd Rejonowy treści przepisu art. 230 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie faktu zobowiązania pozwanej w ramach zaliczek na zarząd zaliczek na media jako faktu przyznanego. Stosownie do treści art. 230 k.p.c. gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. W świetle art. 230 k.p.c. sąd może uznać za przyznane przez stronę niezaprzeczone twierdzenia strony drugiej tylko w wypadku, gdy takie domniemane przyznanie jest uzasadnione wszechstronnym rozważeniem wszystkich okoliczności sprawy (por. wyrok SN z dnia 27 maja 1971 r., II CR 122/71, LEX nr 6935; uzasadnienie wyroku SN z dnia 18 czerwca 2004 r., II CK 293/03, LEX nr 174169; uzasadnienie wyroku SN z dnia 19 października 2005 r., V CK 260/05, LEX nr 187090). Samo zaś milczenie jednej ze stron co do twierdzeń strony przeciwnej nie może stanowić podstawy do uznania faktów za przyznane (por. wyrok SN z dnia 17 lutego 1975 r., II CR 719/74, LEX nr 7661). Przyjęcie przez sąd za ustalone, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, okoliczności faktycznych wskazanych przez stronę, a zakwestionowanych przez stronę przeciwną według judykatury stanowi naruszenie art. 230 k.p.c. (zob. postanowienie SN z dnia 16 października 1997 r., II CKN 396/97, niepubl.). W kontekście wskazanych powyżej poglądów nie sposób było uznać, aby pozwana przyznała w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak podnosiła powódka, faktu, aby w ramach zaliczek na zarząd nieruchomością wspólną pozwana była zobowiązana do zaliczek na media. Strona powodowa, co wynika z treści pozwu i stanowiska procesowego zajętego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, nie podnosiła w ogóle twierdzenia faktycznego, aby zaliczki na media, których domagała się w pozwie, były częścią składową zaliczek na poczet kosztów zarządu nieruchomością wspólną w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Takie twierdzenie faktyczne pojawiło się ze strony powodowej dopiero w treści apelacji. Pozwana co najwyżej przyznała zasadę, że jest zobowiązana do zapłaty zaliczek za media i że opłacała należności za media, co do zasady, albowiem już samą wysokość roszczenia strony powodowej w ogólności kwestionowała, przedstawiając chociażby do rozliczenia nadpłatę według jej oceny istniejącą z tytułu dostarczenia wody i kanalizacji. Zarówno z treści sprzeciwu od nakazu zapłaty, jak i z pisma procesowego pozwanej z dnia 19 lipca 2012 r., wynikało, że kwestionowała ona roszczenie powódki co do wysokości, podważając sposób naliczenia zaliczek, sposób rozliczenia wpłat przez nią dokonywanych, podnosząc w tym zakresie własne twierdzenia przeciwko żądaniu pozwu. W tej sytuacji prawidłowym było przyjęcie w konsekwencji przez Sąd Rejonowy, że pozwana kwestionowała wysokość roszczenia strony powodowej. W świetle art. 230 k.p.c. sąd może uznać za przyznane przez stronę niezaprzeczone twierdzenia strony drugiej tylko w wypadku, gdy takie domniemane przyznanie jest uzasadnione wszechstronnym rozważeniem wszystkich okoliczności sprawy. Pozwana nie przyznała wysokości roszczenia strony powodowej w niniejszym postępowaniu i takie stanowisko pozwanej wynika już chociażby z pobieżnej analizy treści jej sprzeciwu od nakazu zapłaty oraz pisma procesowego pozwanej z dnia 19 lipca 2012 r. Również zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy treści przepisu art. 233 § 1 k.p.c., a wyrażający się w tym, że Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, iż zaliczki na media były częścią zaliczek na zarząd nieruchomością wspólną jako następstwo faktu, że media te doprowadzane były wspólnymi instalacjami oraz że wspólnota mieszkaniowa realizowała wobec dostawców mediów koszty w imieniu właścicieli lokali. Stosownie do treści art. 233§ 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w tym przepisie sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie "wszechstronnego rozważenia zebranego materiału" (a zatem, jak podkreśla się w orzecznictwie, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności - por. wyrok SN z dnia 17 listopada 1966 r., II CR 423/66, OSNPG 1967, nr 5-6, poz. 21; uzasadnienie wyroku SN z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000, nr 10, poz. 382; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 11 lipca 2002 r., IV CKN 1218/00, LEX nr 80266; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 18 lipca 2002 r., IV CKN 1256/00, LEX nr 80267). Jak wskazuje się w literaturze, moc dowodowa oznacza siłę przekonania uzyskaną przez sąd wskutek przeprowadzenia określonych środków dowodowych na potwierdzenie prawdziwości lub nieprawdziwości twierdzeń na temat okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wiarygodność zaś decyduje o tym, czy określony środek dowodowy, ze względu na jego indywidualne cechy i obiektywne okoliczności, zasługuje na wiarę. Podkreśla się, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (zob. uzasadnienie wyroku SN z dnia 20 marca 1980 r., II URN 175/79, OSNC 1980, nr 10, poz. 200; uzasadnienie wyroku SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 655; uzasadnienie postanowienia SN z dnia 15 lutego 2000 r., III CKN 1049/99, LEX nr 51627). W kontekście zasady swobodnej oceny dowodów z art. 233 § 1 k.p.c. i przeprowadzonego postępowania dowodowego przed Sądem I instancji nie sposób uznać za zasadny zarzut, aby Sąd Rejonowy nie uwzględnił faktu, iż zaliczki na media były częścią zaliczek na zarząd nieruchomością wspólną jako następstwo faktu, że media te doprowadzane były wspólnymi instalacjami oraz że wspólnota mieszkaniowa realizowała wobec dostawców mediów koszty w imieniu właścicieli lokali. Jak wskazano już wyżej, takich twierdzeń faktycznych strona powodowa w ogóle nie podnosiła przed Sądem I instancji, również nie wynikają one z żadnych dokumentów zaoferowanych przez strony w ramach postępowania dowodowego przed Sądem Rejonowym. Te twierdzenia faktyczne pojawiły się dopiero na użytek wniesionej przez stronę powodową apelacji i w treści samej apelacji. W szczególności podkreślić należy, że z uchwał powodowej wspólnoty mieszkaniowej, a stanowiących załącznik do pozwu, nie wynika fakt, aby zaliczki na media były u powódki częścią składową zaliczek na poczet kosztów zarządu nieruchomością wspólną, albowiem ta pozycja jest osobno wymieniona w treści uchwały, nie użyto żadnego sformułowania, aby stanowiły one element składowy kosztów zarządu nieruchomością wspólną, jak chciała tego powódka. Również brak było ze strony powodowej przed Sądem I instancji jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzenia faktycznego, które pojawiło się dopiero w treści apelacji, że media te doprowadzane były wspólnymi instalacjami i dlatego powinny stanowić składnik kosztów zarządu nieruchomością wspólną (co do samej zasady czy mogą one w ogóle stanowić taki składnik kosztów zarządu nieruchomością wspólną Sąd wypowie się poniżej). W tym stanie rzeczy brak było jakichkolwiek podstaw, aby uznać za uzasadniony zarzut powódki, aby Sąd I instancji naruszył przy rozpoznaniu niniejszej sprawy treść przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy w kontekście twierdzeń faktycznych powołanych przez powódkę na uzasadnienie roszczenia, nie przekraczając dyrektyw prawa procesowego, doświadczenia życiowego, reguł logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i waży ich moc oraz wiarygodność i odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Nie sposób było również podzielić zarzutów strony powodowej, aby Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego, przy uwzględnieniu twierdzeń faktycznych podnoszonych przez stronę powodową na uzasadnienie roszczenia, to jest: - art. 14 ustawy o własności lokali poprzez przyjęcie, że zaliczki na media dostarczane do poszczególnych lokali nie wchodzą w zakres kosztów zarządu nieruchomością wspólną, mimo iż są one doprowadzane wspólnymi instalacjami oraz mimo że wspólnota mieszkaniowa realizowała wobec dostawców mediów koszty w imieniu właścicieli lokali, - art. 13 ustawy o własności lokali poprzez przyjęcie, że nie może on stanowić podstawy zasądzenia zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną zaliczek na media. Jak wskazano wyżej, twierdzenie faktyczne, że zaliczki na media dostarczane do poszczególnych lokali wchodzą w zakres kosztów zarządu nieruchomością wspólną i są one doprowadzane wspólnymi instalacjami, strona powodowa podniosła dopiero w treści apelacji i nie sposób w związku z tym uznać, że Sąd I instancji błędnie dokonał wykładni, czy też błędnie zastosował treść przepisów art. 13, 14 w/w ustawy w tym kontekście, skoro Sąd rejonowy nawet nie wiedział, że w niniejszej sprawie strona powodowa zaliczka zaliczki na media do kosztów zarządu nieruchomością wspólna, a to z tego powodu, że media doprowadzane są do lokali wspólnymi instalacjami i brak jest opomiarowania chociażby poboru zimnej wody. Stosownie do treści art. 13 i 14 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali: Art.
udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Art.
wymaga uprawdopodobnienia roszczenia. Nie ulega wątpliwości, że uprawniony musi uprawdopodobnić istnienie roszczenia oraz to, że roszczenie to jemu przysługuje (w zasadzie osobie wskazanej jako wnioskodawca). Innymi słowy musi wykazać wiarygodność roszczenia. Nie wystarczy twierdzenie zainteresowanego, iż roszczenie istnieje, ale twierdzenie to powinno zostać wykazane przez przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Wykazanie istnienia roszczenia nie oznacza jednak udowodnienia faktu, ale jedynie wykazanie jego prawdopodobieństwa. Rezygnacja z przeprowadzenia dowodu co do istnienia roszczenia wynika z faktu, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem uproszczonym (tak zwanym sumarycznym), w którym nie rozstrzyga się sprawy merytorycznie. Wnioskodawca zatem musi przytoczyć takie okoliczności, z których będzie wynikać, że roszczenie mu przysługuje, a okoliczności te będą przez niego uprawdopodobnione. Przy ocenie prawdopodobieństwa roszczenia nie można abstrahować od tego, czy fakty przytoczone przez uprawnionego tworzą to roszczenie w świetle przepisów prawa. Wiarygodność dotyczy więc nie tylko podstawy faktycznej, ale i prawnej roszczenia. Uprawdopodobnienie, jako instytucja kodeksu postępowania cywilnego, odnosi się do sytuacji, w których ustawa procesowa nie wymaga ustalenia twierdzeń o faktach przy pomocy dowodów, lecz zadawala się mniejszym stopniem pewności - uprawdopodobnieniem tych twierdzeń. Uprawdopodobnienie może być przeprowadzone przez sąd przy użyciu środków, które uzna za właściwe, nie wyłączając środków dowodowych. Przy uprawdopodobnieniu nie jest jednak konieczne zachowanie szczególnych przepisów o postępowaniu dowodowym. Uprawdopodobnienie w odróżnieniu od dowodu nie daje zatem pewności co do prawdziwości twierdzenia o istnieniu konkretnego roszczenia, ale sprawia, że twierdzenie to staje się prawdopodobne. Do uprawdopodobnienia twierdzeń w postępowaniu zabezpieczającym odnoszą się ogólne reguły dotyczące uprawdopodobnienia stosowane w postępowaniu cywilnym. Wykazanie prawdopodobieństwa roszczenia może być przeprowadzone za pomocą takich niesformalizowanych środków, jak pisemne oświadczenia osób trzecich, nieformalne przesłuchanie stron lub strony bądź świadków, dokumenty. W przedmiotowej sprawie powódka wykazała zaistnienie pozytywnych przesłanek udzielenia zabezpieczenia roszczenia, a więc uprawdopodobniła roszczenie, jak i interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, co znalazło odzwierciedlenie w motywach pisemnych zaskarżonego postanowienia, które Sąd Okręgowy w całości podziela. W ocenie Sądu Okręgowego brak jest jakichkolwiek podstaw, aby skutecznie podważyć zasadność postanowienia w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia powództwa, albowiem kwestionowane postanowienie odpowiada prawu, stosownie do treści art. 730 § 1 k.p.c. w zw. z art.
w zw. z art. 747 pkt 2 k.p.c. Z uwagi na powyższe zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2012 r. w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia roszczenia powódki Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy (...) w S. podlegało oddaleniu w punkcie I wyroku na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w zw. art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 100 k.p.c., uznając za uzasadnione ich wzajemne zniesienie pomiędzy stronami procesu, mając na względzie wyniki postępowania apelacyjnego i uznanie obu apelacji za bezzasadnych oraz stosunek w jakim strony procesu wygrały lub przegrały postępowanie apelacyjne.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.