i jednokrotnie za czyn z art.
w wyrokach zapadłych przed datą badanego czynu: vide karata karna k. 40. Za okoliczność łagodzącą należy uznać fakt, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyczerpujące wyjaśnienia – jednak okoliczność ta w realiach sprawy, ujęcia oskarżonego na gorącym uczynku, ma marginalne znaczenie . Sąd uznał, iż do osiągnięcia względem G. B. wychowawczych i prewencyjnych celów kary przyczynić się może jedynie orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Należy bowiem, po raz kolejny, podkreślić, iż prócz wcześniejszych skazań za czyny z art.
k.k., uzasadniającego nałożenie zakazu prowadzenia pojazdów, był on uprzednio dwukrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu. Dotychczasowa postawa życiowa G. B., nie pozostawia wątpliwości co do tego, że jest on sprawcą zdemoralizowanym i odpornym na resocjalizację, a popełnianie przestępstw przychodzi mu z łatwością. Wobec takich osób konieczne jest konsekwentne karanie nawet za stosunkowo drobne przestępstwa. Zdaniem Sądu, brak jest obecnie przesłanek pozwalających mieć nadzieję, że oskarżony będzie przestrzegał obowiązującego porządku prawnego, a tym bardziej, że nie popełni kolejnego przestępstwa. Należy dać oskarżonemu czytelny sygnał, że każde popełnione przez niego w przyszłości przestępstwo, zwłaszcza popełnione z winy umyślnej, może się wiązać z surową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Jasnym jest, iż pozostawienie G. B. na wolności stanowiłoby realne zagrożenie dla społeczeństwa. Wydając zatem niniejszy wyrok, Sąd dostrzegł w pierwszym rzędzie konieczność zrealizowania funkcji prewencyjnej kary. W ocenie Sądu, jedynie perspektywa pobytu w zakładzie karnym może sprawić, że (...) on swoje postępowanie i podejmie próbę powrotu na łono zdrowej części społeczeństwa. Zwłaszcza, że w przeszłości, bez zamierzonego skutku, trzykrotnie stosowano wobec oskarżonego środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. Z uwagi na uprzednie skazania G. B. na karę pozbawienia wolności, zastosowanie tego środka w badanym przypadku byłoby nie tylko niewskazane, ale przede wszystkim niemożliwe (art. 69 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 roku). W ocenie Sądu nie byłoby również w odbiorze społecznym dobrym sygnałem zastosowanie wobec takiego sprawcy, kary grzywny albo kary ograniczenia wolności na podstawie art. 37a k.k. Zachowanie oskarżonego nie wskazuje na to, żeby szczerze żałował tego, co zrobił. G. B. ma wprawdzie na utrzymaniu dwoje dzieci, jednak możliwe jest zapewnienie wypełnianie przez niego obowiązków alimentacyjnych poprzez zatrudnienie go w zakładzie karnym. W świetle całokształtu okoliczności obciążających, w tym niemałego stopnia szkodliwości społecznej, fakt łożenia na utrzymanie dzieci nie mógł być argumentem decydującym o zastosowaniu wobec G. B. kary o charakterze wolnościowym. W punkcie II. wyroku, na poczet orzeczonej wobec G. B. kary pozbawienia wolności, zaliczono okres faktycznego pozbawienia wolności w sprawie (zatrzymania). Orzeczenie to miało charakter obligatoryjny. Mając na uwadze fakt uzyskiwania przez G. B. stałego dochodu, Sąd uznał również, iż zasadne będzie zasądzenie od oskarżonego, na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu związanych z jego sprawą, w tym wymierzenie stosownej opłaty (punkt III. wyroku), albowiem swoim zachowaniem przyczynił się do ich powstania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.